پس از نسلکشی، تبعید: راهحلی برای غزه پیدا شد
نویسنده: پتر آکوپوف
ریانووستی
ترجمه جنوب جهانی
در فاصلهی میان ادعاهای دونالد ترامپ دربارهٔ مالکیت گرینلند و فراخوانهایش برای توقف جنگ در اوکراین، او این بار توجه خود را به غزه معطوف کرده است؛ جایی که با وجود آتشبس موقت، آزادی گروگانها و بازگشت فلسطینیها به مناطق بمبارانشده آغاز شده است. رئیسجمهور پیشین آمریکا با کشفی حیرتانگیز پس از ۱۵ ماه نسلکشی اعلام کرد: «آنجا هرج و مرج کامل حاکم است، تقریباً همه چیز نابود شده و مردم در حال مردن هستند.» هزینهٔ بازسازی غزه بین ۸۰ تا ۱۰۰ میلیارد دلار برآورد میشود. شاید ترامپ، که خود روزگاری توسعهگر بود، بخواهد در این پروژه مشارکت کند یا حداقل کمک مالی نماید؟ (چندی پیش گفته بود «شاید» آمریکا هزینه را تقبل کند). اما در واقعیت، این کشورهای ثروتمند عرب خلیج و اروپا هستند که باید پول بدهند. با این حال، ترامپ ترجیح میدهد به جای کمک مالی، ایدهای دیگر ارائه دهد: انتقال فلسطینیها به اردن و مصر.
او ادعا کرده که پیشتر با پادشاه اردن در این باره صحبت کرده و قصد دارد با رئیسجمهور مصر نیز مذاکره کند: «ترجیح میدهم با برخی کشورهای عربی همکاری کنیم و در منطقهای دیگر برای آنها مسکن بسازیم؛ جایی که به نظر من میتوانند در صلح زندگی کنند.» به گفتهٔ او، این سر پناهها میتوانند موقت یا دائمی باشند و حدود ۱.۵ میلیون نفر را دربرگیرند. جمعیت کنونی غزه پس از کشته و زخمی شدن ۲۰۰ هزار نفر، به حدود ۲.۳ میلیون نفر رسیده است. بنابراین، صحبت از جابجایی بیش از دو سوم ساکنان این منطقه است. آیا این انتقال موقتی است؟ مسلماً خیر، زیرا بازگشتی در کار نخواهد بود. کنترل مرزهای غزه اکنون کاملاً در دست اسرائیل است، و هیچ شانسی برای بازگشت مردم وجود ندارد. در واقع، ترامپ به بهانهٔ «حمایت از فلسطینیها» پیشنهاد پاکسازی قومی غزه را مطرح میکند.
اما این ایده، در واقع تکرار برنامههای ازپیشطراحیشدهٔ اسرائیل. پس از حملهٔ حماس در ۷ اکتبر ۲۰۲۳، هدف اصلی اسرائیل (هرچند غیررسمی اما آشکارا بیانشده توسط سیاستمدارانش) حذف خودمختاری فلسطین بوده است؛ خودمختاریی که تنها در نام وجود داشت و در عمل، به منطقهای محصور در برجکها، دیوارها و سیمخاردارها تبدیل شده بود. اسرائیل نتوانست با بمباران و نابودی کامل زیرساختهای غزه (که دو سوم خانههای آن را ویران کرد) به این هدف برسد. از همین رو، حدود یک سال پیش مذاکرات پنهانی برای انتقال ساکنان غزه آغاز شد؛ نه با خود فلسطینیها، بلکه با واسطههایی مانند مجارستان و اتریش تا این طرح را به عنوان ایدهٔ خود ارائه دهند. کشورهای مختلفی از رواندا (مقصد پیشنهادی اروپا برای پناهندگان غیرقانونی) تا مصر و اردن به عنوان مقصد پیشنهاد شدند، با وعدهٔ کمکهای مالی چندمیلیاردی. اما این برنامهها شکست خوردند؛ چراکه اروپاییها از ترس واکنش افکار عمومی جرئت پیشبرد آن را نداشتند، و کشورهای عربی نیز حاضر به پذیرش فلسطینیها نبودند. آنها میدانستند ساکنان غزه حتی زیر بمبارانها نیز حاضر به ترک خانههای خود نیستند، و این طرح نه «انتقال»، که «اخراج اجباری» و ادامهٔ نسلکشی با مشارکت مستقیم کشورهای میزبان خواهد بود.
اکنون ترامپ با وقاحت، همان طرحهای اسرائیل را در لفافهٔ پروژهای «انساندوستانه» و «حمایت از فلسطینیها» بازنشر میکند. هرچند این نمایشی کاملاً کثیف و زشت است، اما برای ترامپ اهمیتی ندارد. او اکنون در اوج نمایش قدرت به سر میبرد و گمان میکند هیچ چیز غیرممکن نیست. اما ۱۵ ماه گذشته، همچون هشت دههٔ پیش از آن، ثابت کرده است که نمیتوان فلسطینیها را وادار به ترک سرزمین مادری کرد. تنها راه نابودی کامل آنهاست، و هیچ ترامپی توان چنین جنایتی را ندارد.
مجله جنوب جهانی-بررسی مسائل جنوب جهانی – سال بیستم 