اسکار سانچز سرا
گرانما ارگان دفتر سیاسی حزب کمونیست کوبا
 
۹۵ سال پیش، هوشی‌مینه به ویتنام نور امید بخشید و آن را به آنچه امروز به عنوان ملتی نجیب و قهرمان شناخته می‌شود، تبدیل کرد. حزب کمونیست ویتنام، هم رویای او را برای کشوری ده‌بار زیباتر محقق ساخت.



امروز روزی روشن است. از برگه‌های تقویم، زیبایی‌هایی می‌تراود که با قوی‌ترین اعتقادات همراه است. در این تاریخ، سخاوت، تلاش و فداکاری زیادی نهفته است. همچنین جریان شجاعت و هوشیاری در آن جاری است. اما چیزی که این روز را در طول زمان ماندگار می‌کند، ارزش اخلاقی عمیق آن است که بر پایه ساخت وحدت، یکی از حماسی‌ترین و انسانی‌ترین اقدامات را رقم زد.

امروز ۹۵ سال از تأسیس حزب کمونیست ویتنام (PCV) — که در آن زمان حزب کمونیست هندوچین نام داشت — می‌گذرد. این حزب دستاورد یک انقلابی خردمند در سطح جهانی، مردی که بنای یادبودی از فروتنی و عشق به میهن ساخت و هر یک از ۷۹ سال عمر خود را برای مردمش و مردم جهان زندگی کرد. نگویِن تات تانگ، که در جوانی به نام نگویِن آی کوئوک شناخته می‌شد و برای همیشه به نام هوشی‌مینه در خاطره‌ها ماند، معمار، راهنما و پیشگام وحدت بود.

تقریباً یک قرن بعد، می‌توانیم عظمت آن روزهای تأسیس را درک کنیم، چرا که این حزب در جامعه‌ای استعماری و نیمه‌فئودال شکل گرفت. با این حال، «برنامه حزب از همان ابتدا بر این تمرکز داشت که انقلاب دموکراتیک بورژوازی، تحت رهبری طبقه کارگر و کشاورز ویتنام، باید برای دستیابی به انقلاب سوسیالیستی مبارزه کند و مرحله توسعه سرمایه‌داری را پشت سر بگذارد. تولد این سازمان سیاسی اهداف روشنی داشت که به آن اجازه داد تا امروز با مشروعیت و احترام فراوان به حیات خود ادامه دهد.» این را دکتر روویسلی گونزالس سائز، پژوهشگر ارشد مرکز مطالعات سیاست بین‌الملل کوبا، بیان می‌کند.

این ویژگی اصلی پلتفرمی است که از ایده‌های عمو هو (هوشی‌مینه) به حزب کمونیست ویتنام ابزارهایی داد تا ملتی که هیچ منبعی جز تعهد فرزندانش نداشت، در برابر استعمار فرانسه که صد سال آن را تحت سلطه داشت، پیروز شود و در برابر امپریالیسم آمریکا که تمامی خواست مرگبار خود را بر آن تحمیل کرد، ایستادگی کند و همان‌طور که رهبرش گفت، ویتنامی ده‌بار زیباتر بسازد. این کشور از سال ۱۹۸۶ در فرآیند نوسازی قرار گرفت و به یکی از ۲۰ اقتصاد پویای جهان تبدیل شد.

گونزالس سائز در مصاحبه‌ای اخیر با خبرگزاری ویتنام تأکید کرد: «ویتنام وارد عصر جدیدی شده است و این به دلیل توانایی تاریخی حزب است.» این حزب واقعیت ملی و بین‌المللی را درک کرد و خود را با شرایط واقعی زمان تطبیق داد.

این جوهره فرآیند نوسازی است که توسط این حزب رهبری شد، همان حزبی که لحظات سخت جنگ را بر پایه‌ای ایدئولوژیک محکم هدایت کرد که مارکسیسم-لنینیسم و اندیشه‌های رئیس‌جمهور هوشی‌مینه را در هم آمیخت؛ ترکیبی که این بنیان‌ها را تقویت کرد، چرا که همان‌طور که بنیان‌گذار آن گفت: «تنها زمانی که حزب قوی باشد، انقلاب می‌تواند موفق شود.»

امروز، ویتنام زیبا، مدرن، فناورانه و مستقل، نتیجه این دو خط فکری است که نیروی وحدت ملی و بهره‌برداری از فرصت‌های موجود در جهان را ترکیب کرده است. این اساس دستاوردهای برجسته این کشور هندوچینی در ساخت و توسعه میهن سوسیالیستی است.

حزب کمونیست ویتنام — که از سال ۱۹۷۶ به این نام خوانده می‌شود — پس از ۹۵ سال از تأسیس، وارث خرد تاریخ غنی خود و سازنده آن است و می‌داند که چالش‌ها همان دشمن را دارند که هنوز هم با شنیدن واژه کمونیست به لرزه می‌افتد. امروز دشمن ناپالم کشنده را با دروغ جایگزین کرده است تا وحدت مردم را از بین ببرد.

به همین دلیل حزب کمونیست ویتنام در سیزدهمین کنگره خود در سال ۲۰۲۱، حفاظت از پایگاه ایدئولوژیک خود را به عنوان یک نیاز فوری مطرح کرد و مبارزه با دیدگاه‌های نادرست و خصمانه در عرصه ایدئولوژیک را هدایت کرد، با این آگاهی که با چالش‌های ناشی از توسعه گسترده اینترنت و شبکه‌های اجتماعی مواجه خواهد شد، جایی که موجی خشن و پیچیده از اخبار جعلی منتشر می‌شود که واقعیت را تحریف می‌کند.

حزب کمونیست ویتنام با آگاهی از این صحنه، از آرمان‌های هوشی‌مینه دست برنداشته است. ویتنام یکی از ۱۵ کشوری است که رشد پایدار بالای ۵ درصد دارد. تحت رهبری خردمندانه این حزب، این کشور از یکی از فقیرترین کشورهای جهان به رتبه ۳۵ اقتصادهای بزرگ جهان صعود کرده و احتمال دارد به زودی در میان ۲۵ اقتصاد برتر جهان قرار گیرد.

تنها یک مردم قهرمان، متحد و تحت رهبری یک نیروی سیاسی پیشرو می‌تواند مانند ویتنام از خاکستر برخیزد.
 
اگر رابطه‌ای وجود داشته باشد که واقعاً برادرانه باشد، آن رابطه بین ویتنام و کوبا است، دو کشوری که توسط احزاب کمونیست خود رهبری می‌شوند و امروز رابطه‌ای پایدار و نزدیک دارند که حتی بر اساس اشتراکات تاریخی آنهاست و برای جهان الگو است.

فیدل و رائول بودند که این دوستی را پیش بردند و الهام بخش آن بودند، دوستی که باعث شد بزرگ‌ترین جزیره آنتیل اولین کشوری باشد که کشوری را که خوزه مارتی در کتاب «گشتی در سرزمین آنامیت‌ها» در عصر طلایی توصیف کرد، به رسمیت بشناسد.

جزیره کارائیب باعث شد هوشی‌مینه از صمیم قلب بگوید: «کوبایی‌ها، با رفیق فیدل در پیشاپیش، بسیار با مردم و مبارزه ما همبستگی نشان داده‌اند. ویتنامی‌ها هرگز این حمایت را فراموش نخواهند کرد.» فرمانده کل قبلاً گفته بود: «ما برای ویتنام حتی حاضریم خون خود را نیز بدهیم.»

فیدل در سفر تاریخی خود در سال ۱۹۷۳ به ویتنام، که او را تنها رهبر دولتی کرد که قدم به مناطق تازه آزاد شده جنوب گذاشت، در حالی که دود بمب‌ها و مهمات به مشام می‌رسید، گفت: «ما با تحسین فراوان به این سرزمین قهرمانانه آمدیم و با تحسین بیشتری از آن خارج خواهیم شد. ما با پیروزی‌ها و مثال فوق‌العاده شما تشویق شده‌ایم.» او گفت که تنها با یک درد از ویتنام می‌رود: «درد این که فرصت دیدار با رئیس‌جمهور هوشی‌مینه را در زمان حیاتش نداشتم، کسی که بسیار تحسینش می‌کنم.»

در سال ۲۰۲۵، همزمان با نود و پنجمین سالگرد حزب کمونیست ویتنام، کوبا صدمین سالگرد تأسیس اولین حزب کمونیست خود را جشن می‌گیرد، حزبی که توسط کارلوس بالینیو و خولیو آنتونیو ملا تأسیس شد؛ شصتمین سالگرد اولین کمیته مرکزی حزب و شصت و پنجمین سالگرد روابط بین دو کشور.

کوبا صد و سی‌امین سالگرد پیاده‌شدن خوزه مارتی در پلاییتا د کاخوبابو را به یاد می‌آورد، زمانی که او برای جنگ ضروری به میهن بازگشت، همان‌طور که هوشی‌مینه از فرانسه بازگشت. کوبا صد و سی‌و پنجمین سالگرد تولد هوشی‌مینه را گرامی می‌دارد، درست در همان روزی که سقوط خوزه مارتی در نبرد، ۱۳۰ سال پیش، را یادآوری می‌کند. هر دو یک روزنامه برای ترسیم خط ایدئولوژیک بر اساس وحدت تأسیس کردند و هر دو حزبی را به عنوان نیروی پیشرو ایجاد کردند.

۱۵۹۹۴ کیلومتر ویتنام و کوبا را از هم جدا می‌کند، اما وقتی برادری، احزاب و تاریخ پر از حماسه مردم این دو کشور را به هم پیوند می‌دهد، هیچ فاصله‌ای وجود ندارد.

ویتنام ده‌بار زیباتر از آنچیزی که بنیان‌گذار حزب کمونیست ویتنام رویای آن را داشت. عکس: VietnamPlus