فقر تغذیه‌ای در آلمان: نمایندگان منافع عمومی خواستار حق برخورداری از غذا شدند. موسسات خیریه به عنوان «تامین کننده حداقل مواد غذایی»

نوشته: اولیور راست
منتشر شده در یونگه‌ولت


یخچال خالی، ظرف میوه خالی، ذخیره مواد غذایی خالی. نتیجه: معده خالی. نمونه‌ای از فقر تغذیه‌ای. حتی در آلمان هم سوءتغذیه و کمبود غذایی ناشی از فقر و سطح پایین درآمد موضوعی بشدت مطرح است. این یک پدیده فردی نیست، زیرا طبق گفته کارشناسان در یک کنفرانس مطبوعاتی که روز چهارشنبه توسط شورای تغذیه برلین برگزار شد، حدود ۱۳ درصد از جمعیت این کشور نمی‌توانند حداقل هر دو روز یک بار یک وعده غذایی کامل داشته باشند. در این نشست، نمایندگانی از کنفرانس ملی فقر، سازمان خیریه دیاکونی و مؤسسه حقوق بشر آلمان حضور داشتند.

افرادی که به طور قابل پیش‌بینی بیشترین آسیب را می‌بینند: فقرا. طبق یک نظرسنجی یورواستات در سال ۲۰۲۳، تقریباً ۳۰ درصد از این خانوارها در وضعیت فقر تغذیه‌ای قرار داشتند. در سند ارائه‌شده در این نشست آمده است: «به همین دلیل، آلمان در رتبه پنجم بدترین کشورهای اتحادیه اروپا قرار دارد.» حتی بدتر از آن، سازمان غذا و کشاورزی سازمان ملل متحد (FAO) در سال ۲۰۲۱ برآورد کرده بود که حدود ۱.۲ میلیون نفر در آلمان با ناامنی شدید غذایی روبرو هستند. یعنی چه؟ دریافت کم یا تقریباً هیچ مواد غذایی. در موارد شدید، این افراد برای روزهای متوالی چیزی نمی‌خورند؛ «آن‌ها گرسنگی می‌کشند – حداقل به‌طور موقت.» بر اساس تعریف سازمان ملل، فردی دچار گرسنگی است که کمتر از میزان لازم برای حفظ وزن بدن و انجام کارهای سبک روزانه غذا مصرف کند.

علاوه بر این، وکلایی که به درخواست حزب چپ آلمان (Die Linke) گزارشی حقوقی تهیه کرده بودند، در نوامبر ۲۰۲۳ نتیجه گرفتند که «میزان پرداختی‌های شهروندی (Bürgergeld) با حق برخورداری از تغذیه مناسب طبق ماده ۱۱ بند ۱ پیمان بین‌المللی حقوق اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی (UN-Sozialpakt) سازگار نیست.» موضوع اصلی این بحث چیست؟ به‌سادگی، داشتن یک استاندارد زندگی مناسب. نه بیشتر، نه کمتر.

سارا برند نیز همین درخواست را مطرح می‌کند. او تأکید می‌کند که حق برخورداری از غذا یک حق انسانی است، تمام.
برند، کارشناس تغذیه در مؤسسه حقوق بشر آلمان، روز چهارشنبه به نشریه یونگه ولت گفت: «آلمان موظف است به حقوق مندرج در این پیمان احترام بگذارد، از آن‌ها محافظت کند و آن‌ها را تضمین نماید.» بر این اساس، سیاست‌مداران نباید مانع از آن شوند که مردم از حق خود برای دسترسی به غذا برخوردار باشند. رناته آنتونیه کراوزه، از اعضای حلقه هماهنگی کنفرانس ملی فقر، در پاسخ به سؤال این روزنامه افزود: «حق برخورداری از غذا، پایه و اساس درخواست یک وعده غذای گرم در روز برای همه است.» در نهایت، همه باید از نظر مالی و فیزیکی به غذای کافی و باکیفیت دسترسی داشته باشند.

اما در این میان، توزیع‌کنندگان مواد غذایی مانند ۹۷۵ بانک غذایی فعال در سراسر کشور نقش مهمی ایفا می‌کنند. طبق آمار خودشان، آن‌ها تقریباً ۱.۶ میلیون نفر را با کمک‌های غذایی حمایت می‌کنند. مشکل کجاست؟ نزدیک به ۴۰ درصد از این بانک‌های غذا، پذیرش مراجعان جدید را به‌طور موقت متوقف کرده‌اند یا افراد را در لیست انتظار قرار داده‌اند. آندریاس استپون، رئیس اتحادیه بانک‌های غذای آلمان، در دسامبر سال گذشته به خبرگزاری dpa گفت: «این آمار نشان می‌دهد که شرایط چقدر بحرانی است.» او افزود: «ما به حد نهایی ظرفیت خود رسیده‌ایم.» با این حال، نیازها بیشتر از امکانات موجود است.

یخچال و انبار خالی – چگونه باید این مشکل را حل کرد؟ تا حدی با «نهادینه شدن بانک‌های غذا در جامعه.» یا به عبارتی، واگذاری وظایف تأمین اجتماعی دولتی به خیریه ها.