تورکیل لائوسن

ترجمه مجله جنوب جهانی 

تمایلی وجود دارد که تلاش‌های مختلف برای برپایی سوسیالیسم—مانند کمون پاریس، اتحاد جماهیر شوروی، چین، کوبا، الجزایر، ویتنام، شیلی، موزامبیک، آنگولا، زیمبابوه، نیکاراگوئه، نپال و ونزوئلا—را به‌عنوان شکست‌هایی تلقی کنیم که از یک‌سو نشان‌دهنده ناممکن بودن این پروژه و از سوی دیگر بیانگر توانایی سرمایه‌داری در انطباق و بقا است.

با این حال، سرمایه‌داری نیز مانند سایر شیوه‌های تولید تاریخی، آغاز و پایانی دارد. همان‌گونه که گذار از اشکال مختلف شیوه‌های تولید پیشاسرمایه‌داری به سرمایه‌داری قرن‌ها به طول انجامید، گذار به سوسیالیسم نیز یک فرایند طولانی است.

از آنجا که سرمایه‌داری به‌عنوان یک فرایند جهانی‌شده توسعه یافت، گذار به سوسیالیسم نیز جهانی خواهد بود. اما این گذار یک دگرگونی هم‌زمان و ناگهانی در سطح جهان نیست، بلکه شامل انقلاب‌های متعددی است. از میانه قرن نوزدهم، مبارزه میان سرمایه‌داری و سوسیالیسم نوساناتی داشته است. این شرایط تاریخی واقعیت پایان‌پذیری نظام سرمایه‌داری را از بین نمی‌برد، هرچند که این فرایند را پیچیده و طولانی کرده است.

ناامیدی از شکست‌های «سوسیالیسم موجود» با گرایشی….