ویجی پراشاد

ترجمه مجله جنوب جهانی

در ۲۷ ژانویه ۲۰۲۵، هزاران فلسطینی پناهگاه‌های موقت خود در جنوب غزه را ترک کردند و به صورت دسته‌جمعی به سمت شمال راهپیمایی کردند. آن‌ها در طول مسیر از چندین شهر عبور کردند، صف طولانی از مردم در امتداد دریای مدیترانه. مشخص بود که این یک اقدام خودجوش نبود، زیرا به نظر می‌رسید همه آن افراد می‌دانستند که آن روز، روز ایده‌آلی برای بازگشت به خانه‌های ویران‌شده‌شان است. دوربین‌های نصب‌شده روی پهپادها این پیشروی را فیلم‌برداری کردند و جوانان برای نصب پرچم‌های فلسطین از برج‌های فلزی بالا رفتند، گویی در حال جشن گرفتن سفر تاریخی خود بودند. حماس این راهپیمایی به سمت شمال را «پیروزی برای مردم ما» و «اعلام شکست» تلاش اسرائیل برای الحاق غزه خواند. ایتامار بن گویر، متحد سابق نزدیک بنیامین نتانیاهو، نخست‌وزیر اسرائیل، با حماس هم‌نظر بود. او گفت که راهپیمایی به سمت شمال «پیروزی برای حماس» و «شکست برای اسرائیل» بود. در پایان روز، فلسطینی‌هایی که به شهر غزه رسیده بودند، آتش اجاق‌ها را روشن کردند که سیگنالی به ماهواره‌ها فرستاد مبنی بر اینکه نور (حتی نور تولیدشده توسط آتش و نه برق) به شهر غزه بازگشته است.
به دلیل توافق آتش‌بس، کامیون‌های کمک‌رسانی با مقادیر بسیار بیشتری نسبت به قبل وارد غزه شدند (تا ۶۰۰ کامیون در روز در اواسط فوریه ۲۰۲۵). آژانس امداد و کار سازمان ملل متحد برای آوارگان فلسطینی (UNRWA) ۳۷ پناهگاه در شمال، از جمله هفت پناهگاه در شهر غزه (یکی از آن‌ها فقط برای زنان و همچنین خدمات پزشکی متوسط برای زنان باردار) افتتاح کرد. در روز قبل از ماه رمضان، UNRWA اعلام کرد که ارائه کمک‌های غذایی به حدود ۲ میلیون فلسطینی (۹۰ درصد از کسانی که در نوار غزه باقی مانده‌اند) را آغاز کرده است. احمد الرقاب که در شهر غزه زندگی می‌کند، از طریق واتس‌اپ به من گفت: «ما برای ماه رمضان آماده‌ایم.» در نهمین ماه تقویم اسلامی، ماه رمضان، ماه تفکر و نیایش، گرامی داشته می‌شود. ده روز اول ماه رمضان به عنوان روزهای رحمت (رحمه) شناخته می‌شود، اما این ده روز اول، آزمایشی سخت از آب درآمد.
«ما چیز زیادی نداریم، اما روزه می‌گیریم و سپس، شب هنگام، آنچه را که داریم به اشتراک می‌گذاریم تا بتوانیم لحظه‌ای به‌یادماندنی را با خانواده و دوستانمان داشته باشیم.» سپس، بعداً، با فرارسیدن شب، او دوباره برای آرامش خاطر من نوشت: «حتی اگر چیزی باقی نمانده باشد، دوست من، ما کمی دُقّه داریم و آرزوی صیادیه را خواهیم داشت تا وقتی که با ما غذا می‌خورید.» دُقّه مخلوطی خوشمزه از فندق خرد شده با زیره و نعناع است، در حالی که صیادیه ماهی پخته شده با فلفل چیلی است که با برنج و پیاز سرخ‌شده خورده می‌شود. حتی در میان هیچ‌کجا، جایی برای رویاها وجود دارد.
اما ماه رمضان برای بسیاری از فلسطینیان در غزه با غم و اندوه آغاز شد. فاطمه العبسی در جبالیا نمی‌توانست برای نماز به مسجد همیشگی‌اش برود، زیرا توسط بمب‌ها ویران شده بود. او گفت: «همه‌چیز تغییر کرده است. نه شوهری دارم، نه خانه‌ای، نه غذای مناسبی و نه زندگی شایسته‌ای.» شوهرش بر اثر بمب اسرائیلی کشته شده بود. زندگی‌اش به ویرانه تبدیل شده بود. اما او خود را در میان بازماندگان خانواده‌اش در شمال غزه جمع کرد و راه خود را برای جشن گرفتن ماه رمضان پیدا کرد.
در ۲ مارس، اسرائیل از ورود هر کامیون کمک‌های بشردوستانه به غزه جلوگیری کرد و بدین ترتیب، تدارکات (از جمله غذا) را برای فلسطینیانی که تازه ماه رمضان خود را آغاز کرده بودند، قطع کرد. این اقدام جنگی، توافق آتش‌بس را نقض کرد. دولت اسرائیل گفت که دلیل آن عدم آزادی گروگان‌ها توسط حماس بوده است. اما این دلیل واقعی از سرگیری سیاست‌های نسل‌کشی اسرائیل علیه جامعه فلسطینی نیست. باید به یاد داشت که تنها چند روز قبل از قطع کمک‌های بشردوستانه، اسرائیل توسط راهپیمایی بزرگ فلسطینیان به سمت شمال تحقیر شده بود. جلوگیری از ورود کامیون‌های کمک‌های بشردوستانه، نوعی انتقام از مردم فلسطین به دلیل خراب کردن برنامه‌های پاکسازی قومی بود که اسرائیلی‌ها برای الحاق حداقل شمال غزه به اجرا گذاشته بودند. با بازگشت صدها هزار فلسطینی به شمال، ساخت ریویرا دونالد ترامپ، رئیس جمهور آمریکا و شهرک‌های گسترده‌ای که اسرائیلی‌ها رویای آن را در سر داشتند، غیرممکن می‌شد. مجازات، قطع کمک‌های بشردوستانه بود. جرم، راهپیمایی بزرگ فلسطینیان به سمت شمال بود.
اما مجازات با توقف کامیون‌ها پایان نیافت. در ۱۱ اکتبر ۲۰۲۳، دولت اسرائیل به شرکت برق اسرائیل دستور داد تا برق غزه را قطع کند و در نتیجه، نیروگاه آن را تعطیل کند. آنچه که حتی در شرایط بسیار دشوار به کار خود ادامه می‌داد، تأسیسات آب شیرین‌کن دریای جنوب بود. سپس، در ۹ مارس ۲۰۲۵، اسرائیل اعلام کرد که هرگونه برقی را که تا آن زمان مجاز بوده، از جمله برق تأسیسات آب شیرین‌کن، قطع خواهد کرد، که به این معنی بود که غزه از تأمین منظم آب تمیز بسیار بسیار محدودی برخوردار خواهد شد.
سپس، انگار از ناکجاآباد، حملات هوایی شدت گرفت. حمله ۱۱ مارس پنج نفر را در شهر غزه کشت. در رفح، یک زن فلسطینی توسط پهپاد اسرائیلی کشته شد. این ماشین جنگی اسرائیل مشتاق از سرگیری بمباران و راندن مجدد فلسطینیان به سمت جنوب است (۱).
قطع آب، غذا و برق؛ بمباران‌های مجدد؛ تهدید به ویرانی کل غزه و راندن آن به سمت مصر؛ تهدید به ساخت استراحتگاه‌هایی برای گردشگران تل‌آویو و هیوستون: این واقعیت برای مردم فلسطین در غزه است. مقیاس اقدامات اسرائیل بسیار فراتر از خشم ناشی از عدم آزادی گروگان‌ها به نظر می‌رسد. آشکارا انتقام راهپیمایی ۲۷ ژانویه است.
از احمد می‌پرسم: «چگونه همه در این وضعیت زنده می‌مانند؟ باید از این همه تنش خسته شده باشند.»
او پاسخ داد: «ما خوبیم» و سپس، برای تأکید یا برای متقاعد کردن خود، اضافه کرد: «ما خوبیم.»
این مقاله توسط گلوبتروتر و نه به جنگ سرد تهیه شده است.
توجه:
(۱) نکته مترجم: این مقاله در اصل در ۱۳ مارس ۲۰۲۵ نوشته شده است. چند روز قبل از اینکه در سحرگاه ۱۸ مارس بمباران‌های مرگبار اسرائیل در غزه از سر گرفته شود که تاکنون بیش از هزار نفر دیگر را کشته است.

متن اصلی: https://znetwork.org/znetarticle/israel-inflicts-revenge-on-palestinians-for-its-own-intelligence-failure/