ترکیه: فراخوان «همبستگی سندیکایی انقلابی» برای اعتصاب عمومی

منتشر شده در یونگه ولت
ترجمه مجله جنوب جهانی

شبکه طبقاتی «همبستگی سندیکایی انقلابی» در ترکیه، با توجه به دستگیری اکرم امام‌اوغلو، سیاستمدار اپوزیسیون، خواستار گسترش اعتراضات توده‌ای به اعتصاب عمومی شد:
ترکیه یکی از بزرگترین بحران‌های اقتصادی و سیاسی تاریخ خود را تجربه می‌کند. رژیم تک‌نفره با سیاست‌های طرفدار سرمایه‌داری خود، طبقه کارگر، زحمتکشان، جوانان و همه اقشار جامعه را به گرسنگی، فقر و سرکوب محکوم می‌کند. مبارزه با این نظام استثماری که هر جنبه‌ای از زندگی را تحت تأثیر قرار می‌دهد، اکنون باید نه تنها از طریق اقدامات پراکنده، بلکه از طریق یک مقاومت جامع سازماندهی شود. اعتصاب عمومی و مقاومت عمومی ضرورت‌هایی هستند که دیگر نمی‌توان به تعویق انداخت!
اعتصاب عمومی تنها ابزاری نیست که کارگران از طریق آن برای دستمزدها مذاکره می‌کنند. اعتصاب عمومی بزرگترین شکل مبارزه است که در آن طبقه کارگر با متوقف کردن زندگی، قدرت جمعی خود را علیه نظام سرمایه‌داری به نمایش می‌گذارد. در لحظات تعیین‌کننده مبارزات انقلابی در جهان و در ترکیه، اعتصابات عمومی بزرگترین سلاح علیه قدرت طبقه حاکم بوده‌اند. نمونه‌های تاریخی مانند قیام بزرگ کارگران در ۱۵ و ۱۶ ژوئن ۱۹۷۰ و اعتصاب معدنچیان زونگولداک در سال ۱۹۹۱، قدرت عمل جمعی طبقه کارگر را نشان می‌دهند.
امروز وضعیت حتی جدی‌تر است. تورم، فقر، سیاست‌های سرکوبگرانه و تصمیمات قضایی غیرقانونی هر قشری از جامعه را هدف قرار داده است. رژیم تک‌نفره با کنترل نه تنها نظام انتخاباتی، بلکه نظام اقتصادی، از منافع طبقه سرمایه‌دار محافظت می‌کند و کارگران را تحت شرایط استثمار سخت قرار می‌دهد. بازداشت (…) اکرم امام‌اوغلو، حملات به آزادی مطبوعات، سرکوب سازمان‌های صنفی، تلاش برای ساکت کردن جوانان… تنها صدور بیانیه و سازماندهی اعتراضات منفعلانه علیه همه این حملات کافی نیست. یک اعتصاب عمومی که در تمام کارخانه‌ها، محلات، مدارس و در تمام میدان‌های شهر سازماندهی شود، بزرگترین پاسخ برای سرنگونی این نظام است!
جنبش کارگری امروز در یک نقطه عطف تاریخی قرار دارد. مقاومت‌های فردی، مبارزات کارگری محلی و اعتراضات محدود برای غلبه بر سازوکار سرکوب ایجاد شده توسط این دولت کافی نیست. با توجه به این موضوع، باید یک جنبش کارگری متحد ایجاد شود و طبقه کارگر، کارمندان، دانشگاهیان، مهندسان، پزشکان، وکلا و همه انجمن‌های حرفه‌ای باید در یک خط مقاومت مشترک متحد شوند. (…)
آنچه امروز باید انجام شود این است که با این حملات نه با مبارزات فردی و بخشی، بلکه با یک مبارزه طبقاتی مشترک مقابله شود. مقاومت کارگران، قدرت سازمان‌یافته اتاق‌های اصناف، جنبش‌های توده‌ای و مبارزات جوانان می‌توانند بر اساس یک مبنای مشترک متحد شوند و نظام را تضعیف کنند. بنابراین، یک جنبش کارگری متحد نه تنها باید ابزاری برای مطالبات صنفی، بلکه برای تغییر اجتماعی نیز باشد. (…)