نبود پول برای کمک‌های توسعه‌ای، فاجعه مرگبار در هندوکش در راه است – آنچه بایدن آغاز کرد، ترامپ به پایان می‌رساند

نوشته لوکا شفر

ترجمه مجله جنوب جهانی


با فرار سربازان اشغالگر آمریکایی در سال ۲۰۲۱، فصل خونین دیگری به پایان موقت خود رسید – بازگشت طالبان اسلام‌گرا به کاخ ریاست جمهوری کابل، انزوای خانگی را برای زنان، تحریم‌های غرب را برای جامعه و بحران تهدیدکننده حیات در سیستم بهداشت و درمان را به ارمغان آورد. گزارش جدید سازمان بهداشت جهانی (WHO) اخیراً توجهات را به تشدید بیشتر این وضعیت جلب کرده است. دسترسی اولیه بیماران به خدمات درمانی که عمدتاً در مناطق روستایی افغانستان به کمک‌های توسعه‌ای خارجی وابسته است، در آستانه فروپاشی قرار دارد. به دلیل کمبود بودجه، ۸۰ درصد از مراکز تحت مدیریت سازمان بهداشت جهانی در معرض تعطیلی قرار دارند – به نظر می‌رسد که فلج شدن خدمات پزشکی در ماه ژوئن اجتناب‌ناپذیر باشد. در میان جمعیت مختلط قومی ۴۰ میلیونی نفری، ۳.۴ میلیون تا ۱۵ میلیون نفر به طور حاد در معرض محرومیت از مراقبت‌های بهداشتی اولیه قرار دارند. از هر دو افغان، یک نفر به کمک‌های بشردوستانه وابسته است – پیامدهای این کاهش بودجه به سختی قابل محاسبه است و خطر افزایش چشمگیر مرگ و میر وجود دارد. رئیس بخش بهداشت سازمان بهداشت جهانی در افغانستان، پزشک فیلیپینی و دیپلمات کارکشته بحران، ادوین سالوادور، توضیح می‌دهد که تعطیلی‌ها «فقط اعداد در یک گزارش» نیستند، بلکه پیامدهای مشخصی خواهند داشت – شیوع بیماری‌های مرگبار و عدم انجام واکسیناسیون کودکان.
این هشدارها جدید نیستند: سازمان غیردولتی غربی پزشکان بدون مرز در سال ۲۰۲۲ نیز از تشدید فاجعه انسانی گزارش داده بود. پرسنل بهداشتی زن از اشتغال کنار گذاشته شده بودند، دارایی‌های بانک مرکزی افغانستان به مبلغ هفت میلیارد دلار آمریکا مسدود شده بود – در حالی که دستمزدها ثابت مانده و قیمت‌ها افزایش یافته بود، ۹۵ درصد از پاسخ‌دهندگان قادر به تهیه مقدار کافی مواد غذایی اولیه نبودند. میانگین سنی در این کشور ۱۹ سال است – و حتی رسیدن به این سن نیز با توجه به نرخ بالای مرگ و میر کودکان، امری عادی نیست، همانطور که دویچه وله در سال ۲۰۲۴ گزارش داد.
رئیس جمهور سابق آمریکا، جو بایدن، در سال ۲۰۲۱ دارایی‌های باقی‌مانده یکی از فقیرترین کشورهای جهان، یعنی دارایی‌های بانک مرکزی افغانستان به ارزش نیمی از تولید ناخالص داخلی این کشور را مسدود کرد. کمپین «رفع مسدودیت» تاکنون بی‌نتیجه مانده است. آموزش و پرورش و اداره دولتی از آن زمان به لحاظ مالی با مشکل مواجه شده‌اند و بانک جهانی اعتبارات خود را قطع کرده است. نیمی از این دارایی‌های غارت‌شده در سوئیس نگهداری می‌شود و توسط یکی از مقامات وزارت خزانه‌داری آمریکا مدیریت می‌شود – تا به امروز از این دارایی‌ها برای پرداخت غرامت و مطالبات حقوقی ناشی از حملات ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ و حکومت طالبان استفاده می‌شود. یادآوری می‌شود که هیچ یک از متهمان حملات ۱۱ سپتامبر اهل افغانستان نبودند، بلکه این تندروهای آمریکایی بودند که پس از مسلح کردن مجاهدین به عنوان آتش‌افروزان علیه جمهوری دموکراتیک افغانستان تحت نفوذ شوروی تا دندان مسلح کردند، این کشور را ویران کردند.
در حالی که بایدن به دارایی‌های مالی حمله کرد، دونالد ترامپ و نزدیکانش، ایلان ماسک، اکنون تیشه به ریشه هزینه‌های دولتی می‌زنند – هدف از این کار، آماده‌سازی دولت طبقاتی آمریکا برای رویارویی با چین است. به همین منظور، ۲۱ میلیارد دلار کمک مالی به افغانستان قطع می‌شود. سیاستمداران آلمانی تاکنون واکنشی به این اقدام دوستان فراآتلانتیکی نشان نداده‌اند. برلین در عوض، در پایان اوت ۲۰۲۴، برای اولین بار از زمان به قدرت رسیدن طالبان، افرادی را به کابل بازگرداند. این افراد ۲۸ نفر از به اصطلاح «مجرم» و «افراد خطرناک» بودند. شورای پناهندگان بادن-وورتمبرگ تحلیل کرده است که اخراج‌های بیشتری به زودی در راه است. کمک‌های توسعه‌ای آلمان، مانند سایر کشورهای اتحادیه اروپا، نمی‌تواند و نمی‌خواهد خلأهای ایجاد شده را پر کند. برلین به عنوان نمونه در سال ۲۰۲۳ مبلغ نسبتاً ناچیزی معادل ۳۷۱ میلیون یورو اختصاص داد. دولت فدرال آلمان تاکنون از همکاری با دولت طالبان خودداری کرده و کمک‌های توسعه‌ای در ابتدا به حالت تعلیق درآمده بود. بهای این اقدامات را مردم رنج‌دیده افغانستان می‌پردازند.