مکس بلومنتال
منتشر شده در گری‌زون
ترجمه مجله جنوب جهانی

با افزایش فشارها برای حمله به ایران در کاخ سفیدِ ترامپ، گلدبرگ ظاهراً برای انتقال پیام نومحافظه‌کاران احضار شد. و در نهایت، به مطالب بیش از حد انتظار خود دسترسی پیدا کرد.
جفری گلدبرگ، سردبیر مجله آتلانتیک، از سوی همتایان خود در واشنگتن به دلیل واکنشی که پس از دعوت اشتباهی به یک چت سیگنال پر از دود با مقامات امنیت ملی ترامپ و مشاوران ارشد او نشان داد، مورد تحسین قرار گرفت. ایان برمر، کارشناس سیاست خارجی و مجری پادکست GZero که توسط بانک آمریکا حمایت می‌شود، اعلام کرد: «جفری گلدبرگرا  به خاطر استانداردهای حرفه‌ای بالایش تحسین میکند. او وقتی فهمید که این گفتگو واقعی است، بلافاصله گروه را ترک کرد، مقام ارشد مربوطه را مطلع ساخت و بدون افشای اطلاعاتی که می‌توانست به ایالات متحده آسیب برساند، این موضوع را علنی کرد.»
اما گلدبرگ دقیقاً چه کرد که شایسته چنین ستایشی شد؟
او در شرایطی که فرصت بی‌نظیری برای مشاهده و گزارش‌دادن از بحث‌های سطح بالای مربوط به آغاز یک جنگ غیرقانونی آمریکا علیه یمن داشت، تصمیم گرفت نگاهش را برگرداند و هرچه زودتر صحنه را ترک کند. به نظر می‌رسد دلیل این کار آن بود که چنین دسترسی منحصربه‌فردی می‌توانست او را وادار کند درباره مذاکراتی گزارش دهد که شاید جنگی را پیچیده‌تر کند که به نفع رژیم آپارتاید اسرائیل – کشوری که گلدبرگ در جوانی به آن مهاجرت کرده بود – به راه افتاده باشد.
به جای بهره‌گیری از این موقعیت ویژه برای مشاهده برنامه‌ریزی جنگی دولت ترامپ – جایگاهی که می‌توانست ده‌ها گزارش اختصاصی و حتی یک کتاب پرفروش برای هر روزنامه‌نگار منتقدی به همراه داشته باشد – گلدبرگ ترجیح داد سریعاً از گروه خارج شود و با نهایت وظیفه‌شناسی، کاخ سفید را در جریان این اشتباه قرار دهد.
از آنجا، این ماجرا به یک رسوایی امنیتی داخلی درباره شکست در «اوپ‌سِک» (امنیت عملیاتی) تبدیل شد، نه یک بحث جدی درباره سیاستی که در حال اجرا بود؛ سیاستی که در آن یک امپراتوری عظیم، کشوری فقیر و تحت محاصره را بمباران می‌کند، صرفاً به این دلیل که این کشور تحت کنترل جنبشی مردمی است که در حال حاضر تنها نیرویی در جهان است که برای متوقف‌کردن نسل‌کشی اسرائیل در غزه به سلاح متوسل شده است.
در پاراگراف چهارم مقاله گلدبرگ در آتلانتیک درباره گروه سیگنال مقامات دولت ترامپ، او به‌شدت این پیام را منتقل می‌کند که از اهداف جنگ حمایت می‌کند. او جنبش انصارالله یا حوثی‌ها را یک «سازمان تروریستی تحت حمایت ایران» توصیف می‌کند که به اعتقادی پایبند است که – چه حدسی بهتر از این؟ – ضدیهودی است.
با توجه به اینکه خود گلدبرگ اعتراف کرده که والتز حداقل دو روز قبل از عضوکردن اشتباهی او به گروه سیگنال، برای اولین‌بار با او تماس گرفته بود، به نظر می‌رسد که این مدیر شورای امنیت ملی در حال افشای اطلاعات به سردبیر آتلانتیک به نفع جناح نومحافظه‌کاران در کاخ سفید ترامپ بوده است. و کاملاً روشن است که چرا والتز قصد داشته گلدبرگ را به سمت خود جلب کند.
در آستانه جنگ عراق، دیک چنی، معاون وقت رئیس‌جمهور، در چندین مصاحبه رسانه‌ای برای تبلیغ حمله قریب‌الوقوع، به گزارش‌های ساختگی گلدبرگ درباره ارتباطات عمیق میان صدام حسین و القاعده استناد کرد. در دوره اوباما، گلدبرگ به عنوان مأمور اجرای دستورات نخست‌وزیر اسرائیل، بنیامین نتانیاهو، عمل می‌کرد و داستان‌های جعلی درباره طرح قریب‌الوقوع تل‌آویو برای حمله به تأسیسات هسته‌ای ایران منتشر می‌کرد – مگر اینکه آمریکا در این کار پیش‌دستی کند.
از زمان حمله ۷ اکتبر ۲۰۲۳ به اسرائیل، مجله آتلانتیک که پیش از این در بحران مالی بود، ناگهان به سوددهی رسید، زیرا گلدبرگ سیلی از تبلیغات علیه دشمنان فلسطینیِ پوشیده در کفیه را به راه انداخت که دقیقاً مطابق با منافع اهداکنندگان نیویورکی مجله‌اش بود. این ماه، هم‌زمان با افزایش فشارها برای حمله به ایران در کاخ سفید ترامپ، گلدبرگ بار دیگر برای انتقال پیام نومحافظه‌کاران احضار شد – و در نهایت، به سطحی از دسترسی رسید که بیش از حد توانش بود.
وقتی در مصاحبه‌ای با کیتلان کالینز از CNN در تاریخ ۲۴ مارس از او پرسیده شد که چرا به‌صورت داوطلبانه گروه سیگنال مقامات دولت ترامپ را ترک کرد، گلدبرگ از پاسخ مستقیم طفره رفت. اما همان‌طور که ایان برمر اشاره کرد، او این کار را از روی احترام به قدرت و ایمان راسخ به امپراتوری آمریکا انجام داد که به هر قیمتی مصمم به حفاظت از اسرائیل است. و در فرهنگ روزنامه‌نگاری دسترسی‌محور در واشنگتن، این یک ویژگی ستودنی محسوب می‌شود.