تعرفه‌های آمریکا علیه ونزوئلا

نوشته یورگ کرونائر

منتشر شده در یونگه ولت

ترجمه مجله جنوب جهانی

برخی از نابودی اقتصادی کشورهای خارجی سخن می‌گویند؛ برخی دیگر آن را عملی می‌کنند. و ترامپ آن را با یک چرند کلامی احمقانه تزئین می‌کند: ونزوئلا «عمداً و زیرکانه» تعداد بی‌شماری جنایتکار را به ایالات متحده فرستاده است.

رئیس گمرک در کاخ سفید دوباره دست به کار شد: ایالات متحده از این پس، همانطور که رئیس جمهور دونالد ترامپ روز دوشنبه (به وقت محلی) اعلام کرد، تعرفه‌های 25 درصدی بر تمام واردات از تمام کشورهایی که نفت ونزوئلا را خریداری می‌کنند، اعمال خواهد کرد. این تعرفه‌ها علاوه بر تعرفه‌های موجود اعمال می‌شوند. از آنجا که احتمالاً هیچ کشوری نمی‌تواند تنها به خاطر واردات نفت معینی، تجارت خود با ایالات متحده را به خطر بیندازد – و هیچ کس مقادیر غیرقابل جایگزینی از ونزوئلا وارد نمی‌کند – محاسبات ترامپ این است که این کشور احتمالاً به زودی درآمد حاصل از فروش مهم‌ترین کالای صادراتی سنتی خود را از دست خواهد داد.
برخی از نابودی اقتصادی کشورهای خارجی سخن می‌گویند؛ برخی دیگر آن را عملی می‌کنند. ترامپ، طبق معمول، این کار را با یک چرند کلامی احمقانه تزئین می‌کند: او اظهار داشت که ونزوئلا باید مجازات شود، زیرا «عمداً و زیرکانه» تعداد بی‌شماری جنایتکار، حتی قاتل، را به ایالات متحده فرستاده است. سلاح‌های کشتار جمعی انسانی، به اصطلاح.
با وجود تمام خشم و نارضایتی از تلاش‌های محافل میلیاردرهای واشنگتن، اعمال تعرفه‌های گمرکی یک اقدام خشونت‌آمیز است، اما نشانه‌ای از قدرت نیست. وزیر دارایی، اسکات بسنت، در ماه ژانویه توضیح داد که دولت ترامپ به دلایل ساده‌ای بیشتر از گذشته به تعرفه‌ها متوسل خواهد شد. تحریم‌های اعمال‌شده تاکنون اغلب دور زده شده‌اند و در نتیجه، مشکلی جدید ایجاد کرده‌اند: آن‌ها تلاش‌ها برای رهایی از وابستگی به دلار آمریکا را تقویت کرده‌اند.

بنابراین، به گفته بسنت، استفاده از تعرفه‌ها گزینه بهتری است، زیرا برخلاف تحریم‌ها، نمی‌توان با تغییر به یک ارز دیگر از آن‌ها گریخت؛ در نتیجه، خطر برای دلار آمریکا برطرف می‌شود. با این حال، این پرسش همچنان بی‌پاسخ می‌ماند که آیا این تعرفه‌ها به جای محافظت از اقتصاد آمریکا، آن را با خطر مواجه نخواهند کرد. زیرا هرگز به اندازه امروز روشن نبوده است که وابستگی به تجارت با آمریکا تا چه حد یک کشور را در معرض فشار و باج‌خواهی قرار می‌دهد. قدرت پیوندها را نمی‌توان با سیاست‌های افراطی تعرفه‌ای تقویت کرد.

البته ونزوئلا در مخمصه قرار دارد. این کشور می‌تواند از دست دادن مشتریانی مانند هند یا اسپانیا را که در حال حاضر تنها مقادیر کمتری نفت خریداری می‌کنند، تحمل کند. دومین مشتری بزرگ آن، شرکت آمریکایی شورون، به دستور دولت ترامپ، به هر حال تا پایان ماه مه مجبور به ترک این کشور خواهد شد. این کشور به سختی می‌تواند از بزرگترین مشتری خود، چین، چشم‌پوشی کند. اما آیا جمهوری خلق چین می‌تواند افزایش 25 درصدی تعرفه‌ها بر صادرات خود به ایالات متحده را تحمل کند؟
البته پکن نیز با این سوال روبرو است که آیا می‌تواند به دستور واشنگتن، بدون هیچ مشکلی، یک شریک تجاری را کنار بگذارد. و آیا – و اگر بله، چگونه – باید تلافی کند. نباید فراموش کرد که شرکت‌ها و مصرف‌کنندگان آمریکایی هزینه تعرفه‌ها را برای تمام واردات از چین که قابل جایگزینی نیستند، پرداخت می‌کنند. جنگ تعرفه‌ای پیچیده می‌شود. اما اینکه آیا رئیس گمرک آن را می‌برد یا می‌بازد، هنوز مشخص نیست.