نوشته‌ی آرنولد شولتسل
منتشر شده در یونگه ولت
ترجمه مجله جنوب جهانی

مدتی بود که خبری از گرجستان نبود؟ در این میان، دولت آن کشور به سمت پوتین چرخید و گرجی‌ها در عزا فرو رفتند، اما همچنان «اروپا را در دل دارند». حداقل این چیزی بود که آنالنا بربوک، وزیر خارجه آلمان، در روز دوم کریسمس ۲۰۲۴ از طریق وزارت امور خارجه اعلام کرد. ظاهراً کسی هم متوجه این موضوع نشد. وزیر همچنین اطلاع داد که «ما همکاری خود با مقامات این کشور را کاهش داده و پروژه‌های حمایتی به ارزش بیش از ۲۰۰ میلیون یورو را به حالت تعلیق درآورده‌ایم».
از زمانی که پول آلمانی قطع شد، اروپایی‌های دلداده در تفلیس، که یک سال تمام هر روز، اما به‌طور رسمی بدون دستمزد، به خیابان می‌آمدند، سکوت اختیار کردند. در سال‌های پررونق ۲۰۱۳/۲۰۱۴، دست‌کم در میدان کی‌یف، هر «حامی اروپا» پولی دریافت می‌کرد. و حالا این اتفاق رخ داده است: روز چهارشنبه، پارلمان گرجستان قانونی را تصویب کرد که نسخه‌ای از قانون «ثبت‌نام عوامل خارجی» (FARA) ایالات متحده است.
طبق این قانون، هر کسی که برای فعالیت سیاسی در داخل کشور از خارج پول دریافت کند، باید تحت تهدید مجازات، رسماً ثبت شود. این قانون در سال ۱۹۳۸ برای مقابله با هواداران نازی در آمریکا تصویب شد، بعدها برای شکار کمونیست‌ها به کار رفت و در سال ۱۹۶۶ تعریف «عامل خارجی» به لابی‌گران نیز تعمیم داده شد. این قانون توسط روسیه کپی‌برداری شد و در ماه مه ۲۰۲۴، پارلمان گرجستان نیز همین نسخه‌ی کپی‌شده را بازتولید کرد، که این اقدام موجب واکنش تند اروپادوستان و بربوک شد. اکنون گرجی‌ها نسخه‌ی اصلی FARA را بدون کم‌وکاست به زبان گرجی ترجمه کرده‌اند.
در قفقاز، گفته می‌شود که ملا نصرالدین ترک محبوبیت زیادی دارد. اما این حقه‌بازان با این شوخی خود به رسانه‌های «با کیفیت» آلمان راه نیافتند. همان‌طور که یورش اف‌بی‌آی به خانه‌ی اسکات ریتر، مخالف جنگ در آمریکا و مفسر شبکه‌ی راشا تودی، در اوت ۲۰۲۴ به استناد FARA نیز جایی در این رسانه‌ها نداشت. گرجی‌ها، به‌درستی، تاکنون از کپی‌برداری از چنین یورش‌هایی خودداری کرده‌اند.