ملینا دی‌مان
منتشر شده در عصرما ارگان حزب کمونیست آلمان

ترجمه مجله جنوب جهانی

اگر مارگارت تاچر از برنامه‌های مالی دولت کارگر آگاهی می‌یافت، بی‌تردید خوشنود می‌شد. نه فقط از آن‌رو که پیشنهاد حذف آخرین وعده‌های غذای رایگان مدارس، بار دیگر محبوب‌ترین موضوع او یعنی «صرفه‌جویی بر دوش کودکان» را به صحنه بازگردانده است (تاچر در سال ۱۹۷۱ شیر رایگان مدارس را حذف کرد)، بلکه کلیت این سیاست‌ها نیز بی‌شک مورد پسند نخست‌وزیر پیشین می‌بود—اگر او در قید حیات بود.

چشم‌انداز رشد اقتصادی بریتانیا تیره و تار است و دولت کارگری به رهبری کی‌یر استارمر مصمم است انسجام مالی دولت را حفظ کند، حتی اگر بهای آن را طبقه کارگر بپردازد. با این حال، در برنامه‌ای که وزیر دارایی، راشل ریوز، هفته گذشته در مجلس عوام ارائه کرد، خبری از افزایش مالیات نیست. حزب کارگر این موضع را نشانه‌ای از حمایت از سطح معیشت عموم مردم جلوه می‌دهد؛ زیرا حتی مالیات بر ارزش افزوده نیز افزایش نخواهد یافت.

اما در واقع، تیغ ریاضت مالی پیش از همه بر پیکر ضعیف‌ترین اقشار فرود می‌آید: تمرکز اصلی سیاست‌های ریخت‌وپاش‌زدایی بر کمک‌های حمایتی به بیماران مزمن است. لحن حاکم بر این تصمیم‌ها را لیز کندال، وزیر کار و امور اجتماعی، در مجلس عوام ترسیم کرد. وی اعلام کرد: «ما این نظام فرسوده را با اقداماتی قاطعانه اصلاح خواهیم کرد.» وی افزود که قصد انجماد کمک‌ها را ندارند—چراکه با توجه به تورم پیش‌بینی‌شده بیش از سه درصد برای سال جاری، چنین تصمیمی حتی برای حزب کارگر نیز قابل دفاع نخواهد بود—اما به گفته او باید «مشوق‌های معیوب» را اصلاح کرد. این «مشوق‌های معیوب»، به زعم کندال، مانع از بازگشت بیماران به عرصه اشتغال می‌شوند. به عبارت دیگر: شرایط برای به‌رسمیت شناختن ناتوانی کاری، اعم از موقت یا دائم و چه جسمی و چه روانی، به‌شدت دشوارتر خواهد شد. کسانی که موفق به دریافت این تأییدیه نشوند و همچنان قادر به کار نباشند، گویا باید با سرنوشت خویش کنار آیند.

راشل ریوز نیز در ادامه تأکید کرد که نظام‌های تأمین اجتماعی دیگر کارآمد نیستند. به گفته او، روزانه حدود هزار تن واجد شرایط دریافت کمک برای بیماری‌های مزمن و ناتوانی جسمی شناخته می‌شوند. از منظر حزب کارگر، این نقطه، جایگاهی مناسب برای صرفه‌جویی است.

حزب کارگر همچنین قصد دارد فشار را بر جوانان بیکار افزایش دهد. بنابر اظهارات ریوز، در حدود یک میلیون جوان نه شاغل‌اند و نه در حال تحصیل یا فراگیری آموزش‌های حرفه‌ای. حزب کارگر می‌خواهد به این وضعیت خاتمه دهد—نه از طریق بهبود نظام آموزشی یا الزام شرکت‌ها به ارائه فرصت‌های آموزشی، بلکه از راه افزایش فشار مستقیم بر خود جوانان بیکار. جزئیات این اقدامات در ماه‌های آینده تدوین و اعلام خواهد شد. هنگامی که سیاست‌هایی برای بیکاران در قالب مناظره‌ای درباره بودجه و ریاضت مالی ارائه می‌گردد، می‌توان حدس زد که ماهیت این سیاست‌ها چگونه خواهد بود.

تنها کسانی که از رونمایی این بودجه خرسند شدند، شرکت‌ها بودند—به‌ویژه آنان که در عرصه صنایع نظامی فعال‌اند. حزب کارگر مصمم است بریتانیا را به «ابرقدرت صنایع دفاعی» بدل سازد، جایی که صنایع تسلیحاتی نقش پیشران اصلی رشد اقتصادی را ایفا کنند. در حالی‌که دیگر وزارتخانه‌ها ناگزیر به صرفه‌جویی‌اند، وزارت دفاع بودجه‌ای افزوده به میزان ۲.۲ میلیارد پوند دریافت می‌کند تا بتواند با «افزایش ناامنی جهانی» مقابله کند. تا سال ۲۰۲۷، بودجه نظامی به ۲.۵ درصد تولید ناخالص داخلی افزایش خواهد یافت و پس از آن به ۳ درصد خواهد رسید.

اگر نقشه‌های استارمر عملی شود، شاید دیگر نیازی به نگرانی درباره بیکاری جوانان نباشد—
چراکه ایشان در آن هنگام، به گوشت دم توپ به کار گرفته خواهند شد.