رابرت اینلاکیش

ترجمه مجله جنوب جهانی

اریک پرینس، بنیان‌گذار جنجالی بلک‌واتر و متحد دیرینه دونالد ترامپ، در حال بازگشت قدرتمندی به صحنه است. او قرارداد جدیدی را برای «حفاظت» از بخش منابع معدنی پرمنفعت جمهوری دموکراتیک کنگو (DRC) به دست آورده و هم‌زمان، طرح ساخت یک مجموعه زندانی خصوصی در السالوادور را پیش می‌برد؛ طرحی که منتقدان آن را یادآور زندان گوانتانامو می‌دانند.
در نامه‌ای به تاریخ ۸ فوریه ۲۰۲۵، رئیس‌جمهور کنگو، فلیکس تشیسکدی، پیشنهاد کرد که در ازای حمایت نظامی آمریکا برای مقابله با شورشیان، جمهوری دموکراتیک کنگو قراردادهای معدنی سودآوری را به ایالات متحده واگذار کند. این پیشنهاد با ابتکار اخیر دولت ترامپ مبنی بر تأسیس یک صندوق سرمایه‌گذاری دولتی با هدف سرمایه‌گذاری در بخش‌های راهبردی، از جمله مواد معدنی حیاتی، هم‌راستا بود.
تشیسکدی به‌طور هم‌زمان در حال مذاکره با پرینس بود تا اجازه دهد شرکت خصوصی او کنترل و اخذ مالیات از ثروت معدنی کنگو را به دست گیرد. خبرگزاری رویترز اخیراً تأیید کرده که توافقی در این زمینه حاصل شده است.
اگرچه نوع حمایت نظامی مورد نظر تشیسکدی در این نامه مشخص نشده بود، اما این تبادل پیشنهادی، منابع معدنی کنگو از جمله کبالت، لیتیوم، مس و تانتالوم را – که همگی عناصر حیاتی در صنایع فناوری بالا هستند – در اختیار شرکت‌های آمریکایی قرار می‌دهد. این طرح کاملاً با ابتکار «استارگیت» ترامپ، سرمایه‌گذاری مشترک ۵۰۰ میلیارد دلاری در بخش فناوری‌های نوین، هماهنگ است.
پرینس در پادکست خود با عنوان «Off Leash» در اوایل امسال اعلام کرد: «زمان آن رسیده که دوباره کلاه امپراتوری را بر سر بگذاریم و بگوییم، ما این کشورها را اداره خواهیم کرد.» او افزود: «این حرف را تقریباً درباره کل آفریقا می‌توان زد؛ آن‌ها قادر به حکومت بر خود نیستند.»

میراثی از خشونت

پرینس در دوران دولت جورج بوش پسر به شهرت رسید، زمانی که شرکت بلک‌واتر او به بخشی اساسی از عملیات نظامی آمریکا در عراق تبدیل شد. این شرکت چنان در دستگاه نظامی آمریکا ادغام شده بود که گاه به آن «شاخه خصوصی ارتش آمریکا» می‌گفتند. بلک‌واتر بعدها در برنامه ترور سازمان سیا نیز دخیل دانسته شد.
اما اعتبار این شرکت پس از کشتار میدان «نیسور» در سال ۲۰۰۷ که در آن نیروهای بلک‌واتر ۱۷ غیرنظامی عراقی را به قتل رساندند، به‌طور جبران‌ناپذیری خدشه‌دار شد. این حادثه به‌عنوان یکی از تیره‌ترین نمونه‌های شکست‌های جنگ عراق شناخته می‌شود. در سال ۲۰۱۴، هیئتی فدرال چند تن از این مزدوران را به قتل محکوم کرد. ترامپ در سال ۲۰۲۰ آنان را عفو کرد.
در دوران ریاست‌جمهوری اوباما، پرینس از دید عموم کنار رفت. با میراث آلوده بلک‌واتر و پیامدهای کشتار نیسور، او برای بازپس‌گیری نفوذ گذشته‌اش تقلا می‌کرد. اما اتحادش با ترامپ و حزب جمهوری‌خواه بستر طرح‌های جاه‌طلبانه جدیدی را برای او فراهم کرد.
این بازگشت دیری نپایید که با رسوایی جدیدی همراه شد. در سال ۲۰۲۱، پرینس متهم شد که با کمک به جنگ‌سالار لیبیایی، خلیفه حفتر، تحریم تسلیحاتی سازمان ملل را نقض کرده است؛ رسوایی‌ای که تلاش‌های او برای بازگشت به واشنگتن را به انحراف کشاند. گزارش سازمان ملل ادعا می‌کند که پرینس حمایت نظامی از حفتر، از جمله تسلیحات، هواگردها و طرح عملیاتی مزدورانه موسوم به «پروژه اُپوس» را ارائه کرده است.
با وجود این شکست، پرینس با جسارت بیشتر و با حمایت بازگشت ترامپ به قدرت، به پیش می‌رود. او در طرحی ۲۶ صفحه‌ای که به تیم ترامپ ارائه کرده، نیروی اخراج خصوصی‌ای به ارزش ۲۵ میلیارد دلار را پیشنهاد داده که توانایی اخراج ماهانه تا ۶۰۰ هزار نفر را دارد.
طرح دیگری که اخیراً افشا شده، نشان می‌دهد که پرینس قصد دارد یک زندان عظیم در السالوادور بسازد؛ بخشی از آن تحت حوزه قضایی ایالات متحده خواهد بود و از نظارت قانونی مصون خواهد ماند. اگرچه این طرح به عنوان ابزاری برای اخراج مهاجران غیرقانونی ارائه شده، اما پس از آنکه ترامپ در گفتگویی غیررسمی با رئیس‌جمهور بوکله گفت «نوبت خودی‌هاست»، نگرانی‌ها افزایش یافت.
تقریباً هم‌زمان، دولت ترامپ از مأموران مهاجرت خواست تا محتوای ضدیهودی در شبکه‌های اجتماعی را به‌عنوان دلیلی برای رد یا اخراج افراد گزارش دهند. گروه‌های مدافع حقوق مدنی هشدار می‌دهند که چنین سیاست‌هایی در حال حاضر برای سرکوب سخنان حامی فلسطین به کار می‌روند. با کنار هم گذاشتن زندان پرینس و سرکوب ترامپ، امکان وحشتناکی پدیدار می‌شود: اینکه اظهار نظر سیاسی – به‌ویژه انتقاد از اسرائیل – می‌تواند منجر به بازداشت در مکانی خارج از مرزهای ایالات متحده شود.
سازمان‌های حقوق بشری از هم‌اکنون درباره خطر خشونت، تراکم بیش از حد و سوءاستفاده در این زندان احتمالی هشدار داده‌اند. شباهت این طرح با زندان گوانتانامو موجی از نگرانی را در فضای مجازی برانگیخته است، هرچند تاکنون هیچ اعلام رسمی‌ای مبنی بر اجرایی شدن آن منتشر نشده است.
در همین حال، توافق با کنگو از هم‌اکنون به جریان افتاده است. پرینس پیش‌تر از اینکه مداخله نظامی آمریکا در جریان نسل‌کشی رواندا در سال ۱۹۹۴ بسیار دیر صورت گرفت، ابراز نارضایتی کرده بود؛ هنگامی که صدها هزار تن از قوم توتسی قتل‌عام شدند. آن درگیری با سرنگونی حکومت هوتوها در رواندا و به قدرت رسیدن پل کاگامه، از قوم توتسی، پایان یافت.
اکنون، با پیشروی گروه شورشی M23 به رهبری توتسی‌ها در شرق کنگو – که سازمان ملل، رواندا را به حمایت از آن متهم کرده – پرینس از بحرانی سود می‌برد که ریشه در همان درگیری دارد که زمانی بابت وقوعش اظهار تأسف می‌کرد.
نویسنده: رابرت اینلاکیش، تحلیل‌گر سیاسی، روزنامه‌نگار و مستندساز مستقر در لندن. او از سرزمین‌های اشغالی فلسطین گزارش داده و برنامه «پرونده‌های فلسطین» را میزبانی می‌کند. کارگردان مستند «دزدی قرن: فاجعه ترامپ در فلسطین و اسرائیل». او را در ایکس با شناسه @falasteen47 دنبال کنید.