نامه‌ای از اورشلیم: در حالی که توجه رسانه‌ها بر غزه متمرکز است، اسرائیل الحاق کرانه باختری را پیش می‌برد.
نوشته‌ی هلگا باومگارتن
منتشر شده در یونگه ولت

ترجمه مجله جنوب جهانی

حملات مرگبار ارتش اسرائیل و شهرک‌نشینان افراطی، واقعیتی تلخ و روزمره در کرانه باختری اشغالی و اورشلیم شرقی است: روز چهارشنبه، محمود ابوالحجا، پسر دوازده ساله، در حمله ارتش در یامون در نزدیکی جنین به ضرب گلوله کشته شد. یک روز پیش از آن، شهرک‌نشینان اسرائیلی با حمایت ارتش به روستای سنجل در جاده رام‌الله به نابلس حمله کردند. آن‌ها خانه‌ای را به آتش کشیدند و به ساکنان و همسایگانی که برای کمک شتافته بودند، حمله کردند. ارتش با گاز اشک‌آور شلیک کرد. یک سرباز با یک مسلسل ام-۱۶ به سینه وائل غفاری، صاحب ۴۸ ساله خانه‌ای که به آتش کشیده شده بود، ضربه زد. او مجبور به استنشاق دود ناشی از آتش‌سوزی و گاز اشک‌آور شد، دچار حمله قلبی شد و جان باخت.
در ۱۹ آوریل، شهرک‌نشینان و ارتش به روستای الرکیز در جنوب هبرون در منطقه مسافر یطا حمله کردند. سعید رابعه، مرد شصت ساله که قصد کمک به پسرش را داشت که مورد حمله شهرک‌نشینان قرار گرفته بود، مورد اصابت گلوله قرار گرفت و پایش را از دست داد. نه شهرک‌نشینان، بلکه او و پسر نوجوانش بازداشت شدند. در همان روز، گیدئون لوی، روزنامه‌نگار اسرائیلی منتقد اشغال، از روستای وادی فوکین در نزدیکی بیت‌لحم بازدید کرد، جایی که ارتش در هفته قبل چند خانه نوساز را – بدون مجوز، زیرا فلسطینی‌ها اصلاً چنین مجوزی دریافت نمی‌کنند – تخریب کرده بود. صاحب خانه و تمام خانواده‌اش به طرز وحشیانه‌ای مورد ضرب و شتم قرار گرفتند. یکی دیگر از بستگان مجبور شد همه چیز را از پشت بام خانه‌اش تماشا کند. او دچار حمله قلبی شد و در دم جان باخت.
در ۷ آوریل، ارتش در ترمسعیا یک پسر چهارده ساله فلسطینی با گذرنامه آمریکایی را به ضرب گلوله کشت. به گفته خانواده‌اش، او به همراه پسرعموهایش در حال چیدن بادام سبز از درختان بود – اما به گفته ارتش، او سنگ پرتاب کرده بود، بنابراین یک «تروریست» بود. سازمان «دفاع از کودکان بین‌المللی» گزارش می‌دهد که ارتش تنها از ابتدای سال جاری ۲۲ کودک را در کرانه باختری کشته است. در بیانیه‌های ارتش، اساساً فقط سربازان یا شهرک‌نشینانی مورد حمله قرار می‌گیرند که به همین دلیل مجبور به دفاع از خود در برابر «تروریست‌های» فلسطینی هستند. در مطبوعات منتقد اسرائیلی، خواه هاآرتص باشد یا +۹۷۲، گفته می‌شود که بهتر است ارتش را باور نکنید.
شهرک‌نشینان نژادپرست، علیرغم تمام خشونت‌هایی که اعمال می‌کنند، تقریباً هرگز دستگیر نمی‌شوند. در عین حال، ارتش تقریباً به طور کامل با آن‌ها همکاری می‌کند و همپوشانی‌های پرسنلی زیادی وجود دارد. بر اساس گزارش سازمان حقوق بشر یش دین در ژانویه، آن‌ها از «مصونیت در برابر اعمال خشونت‌آمیز خود» برخوردارند. آن‌ها با خشونت سیستماتیک خود، بازوی مهمی از استعمار شهرک‌نشینان در کرانه باختری هستند. هدف آشکارا اعلام شده است: غارت زمین‌های فلسطینی و اخراج صاحبان آن. و سرمقاله هاآرتص در ۲۲ آوریل با عنوان «چشم‌پوشی نکنید. الحاق کرانه باختری همین حالا اتفاق افتاده است» منتشر شد. زیرا تحت رهبری بتسلئل اسموتریچ، وزیر دارایی و شهرک‌سازی راست افراطی، اداره کرانه باختری به تدریج از ارتش به شهرک‌نشینان منتقل می‌شود – گامی مهم از اشغال نظامی به سوی الحاق.
در همین حال، همانطور که جوزف گیدئون در ۲۳ آوریل در گاردین می‌نویسد، ما از ایتامار بن گویر، وزیر پلیس اسرائیل که در حال حاضر در ایالات متحده به سر می‌برد، یک نژادپرست محکوم و حامی تروریسم، می‌شنویم که چگونه از رهبران جمهوری‌خواه تشکر می‌کند: «آن‌ها از موضع صریح من در مورد نحوه اقدام در غزه حمایت می‌کنند، مبنی بر اینکه ما باید انبارهای غذا و کمک را بمباران کنیم تا فشار نظامی و سیاسی ایجاد کنیم تا گروگان‌ها به سلامت بازگردانده شوند.» مردم غزه در برابر جنایات جنگی مداوم ارتش بی‌دفاع هستند.
روز جمعه، فیلیپ لازارینی، رئیس آنروا، هشدار جدیدی داد: «چه مدت طول می‌کشد تا کلمات توخالی محکومیت به اقدام عملی، به پایان محاصره توسط ارتش اسرائیل، به آتش‌بس و نجات آنچه از انسانیت باقی مانده است، تبدیل شود؟ گرسنگی در حال گسترش و بدتر شدن است، همه اینها به عمد و توسط انسان‌ها ایجاد شده است.» در روز یادبود هولوکاست در روز پنجشنبه، گیدئون لوی در تل‌آویو ایستاده و به پدربزرگ و مادربزرگش در پراگ – و به غزه – فکر می‌کند.