انترناسیونالیسم پرولتری: فریاد رهایی خلق‌های تحت ستم
ترزا پانتوخا

ترجمه جنوب جهانی

«انترناسیونالیسم، ناب‌ترین گوهر مکتب رهایی‌بخش مارکسیسم-لنینیسم و سرچشمه‌ی جوشان همبستگی و برادری میان تمامی خلق‌های رنج‌دیده است. بی‌گمان، بدون این اصل سترگ، انقلاب شکوهمند کوبا هرگز مجال ظهور نمی‌یافت. انترناسیونالیست بودن، ادای دین ما به ساحت انسانیت است.»
فیدل کاسترو

رهبر کبیر کوبا، فیدل کاسترو، همواره نقش بی‌بدیل انترناسیونالیست‌ها را در کارزار رهایی و استقلال کوبا ارج نهاد. از همان سپیده‌دم مبارزات استقلال‌طلبانه، چریک‌های مامبی، پرچم انترناسیونالیسم را برافراشتند؛ بیش از سه هزار انترناسیونالیست جان بر کف، در نبرد جانانه علیه یوغ برده‌داری شرکت جستند و بسیاری از آنان به پاس توانایی‌های بی‌مانندشان در سازماندهی و دلاوری‌هایشان، به رده‌های بالای فرماندهی نظامی ارتقا یافتند. پس از آن، خولیو آنتونیو مِیا و ارنستو چه گوارا، این میراث گرانبها را پاس داشتند و جان‌های پاکشان را در راه مبارزه بی‌امان با امپریالیسم افسارگسیخته و تجاوزات استعماری آن فدا نمودند.

امپریالیسم جهانی، خطر راستین کوبا را در همین توانایی شگرف آن می‌بیند: ایستادگی در کنار هر ملت ستمدیده و هم‌تراز دانستن مبارزه آنان با مبارزه خود، تجلی انترناسیونالیسم واقعی، فرسنگ‌ها دور از لفاظی‌های فریبنده و همواره همگام با پیکار رهایی‌بخش هر ملتی در این کره خاکی.
اکنون، پس از گذشت بیش از شش دهه از محاصره‌ی جنایتکارانه اقتصادی، تجاری و مالی، کوبای سرافراز همچنان در برابر یورش وحشیانه‌ی امپریالیسم، که هدفی جز درهم شکستن مقاومت پولادین مردم و خاموش ساختن ندای سوسیالیسم آنان ندارد، استوار و پابرجا ایستاده است.
در برابر چنین تجاوز آشکار و گسترده‌ای، یک سازمان انقلابی راستین چه وظیفه‌ای دارد؟
هیچ راهی جز هم‌سطح شدن با این لحظه‌ی سرنوشت‌ساز تاریخی و نشان دادن همبستگی عملی که تجاوز امپریالیستی علیه کوبا را قاطعانه محکوم و آن را متوقف سازد، وجود ندارد.
این پرسشی است که پاسخی قاطع و عملگرایانه می‌طلبد. این، مسئولیت تاریخی ماست.
اقدامات پیگیر و مستمر ما، ضرورتی انکارناپذیر در برابر سیاست‌های مداخله‌جویانه دولت اسپانیا و اتحادیه اروپا، این شرکای جرم امپریالیسم آمریکای شمالی، است؛ همان‌هایی که با وضع قوانین و توافقات جدید، مصمم به تشدید فشار بر انقلاب کوبا، تلاش برای تحقیر کرامت انسانی آنان و خلع سلاح حاکمیت ملی‌شان با استفاده از وحشیانه‌ترین شیوه‌ها هستند. اما جبهه‌ی مقاومت نیز باید در این کارزار، متحد و سازمان‌یافته به مبارزه برخیزد.
دیگر جای هیچگونه تعللی نیست؛ جهشی کیفی در دفاع از انقلاب کوبا امری اجتناب‌ناپذیر است. ما بر این باوریم که همبستگی، ماهیتاً انترناسیونالیستی است، زیرا شعله‌ی مبارزه و مقاومت از دل خلق‌هایی زبانه می‌کشد که مستقیماً در میدان نبرد حضور دارند و به تمامی کسانی تسری می‌یابد که خود را با آرمان آنان همسو می‌دانند و بخشی از این پیکار رهایی‌بخش هستند؛ با همان روح برادری و اخوتی که فیدل کبیر به ما آموخت، فاصله‌ها را در می‌نوردیم.
ضرورت دارد که به سطحی والاتر از تقابل با امپریالیسم گام نهیم و در عرصه‌ی مبارزه‌ی سیاسی عملی، شعارها را به عمل بدل سازیم. ارسال کمک‌های بشردوستانه باید در چارچوبی رادیکال‌تر و سیاسی‌تر صورت گیرد، زیرا آنان برادران و خواهران ما هستند؛ این مردم برای حفظ کوبا و برای دفاع از آرمان‌های تمامی ستمدیدگان جهان مقاومت می‌کنند. پذیرفتنی نیست که از مردم کوبا بخواهیم در برابر تمامی حملات و شرایط طاقت‌فرسای زندگی کنونی‌شان پایداری کنند، اما ما خود را از پذیرش همان خطرات و همان سختی‌های مبارزه کنار بکشیم. همبستگی‌های تشریفاتی و خوشگذرانی‌های بی‌درد، هیچ جایگاهی در این کارزار ندارد.
از سوی دیگر، سازماندهی مبارزه‌ی سیاسی همبستگی انقلابی، وظیفه‌ای سترگ بر دوش تمامی کمونیست‌هاست. سازماندهی با هدف رویارویی قاطع، مبارزه بی‌امان با امپریالیسم و به زانو درآوردن آن. این تنها مسئولیت کوبا نیست؛ هر نیروی انقلابی باید این هدف والا را در قلب اقدامات انترناسیونالیستی خود جای دهد.
با آگاهی کامل از اینکه مشارکت سازمان‌یافته در مبارزه علیه امپریالیسم، در دل نبردهای واقعی شکل می‌گیرد و بالنده می‌شود.
اکنون نوبت آن است که نقش پیشتاز را با عزمی راسخ ایفا کنیم، رهبری این تقابل سیاسی را شجاعانه بر عهده بگیریم، مخاطرات را بپذیریم و با تحلیلی دقیق از شرایط خطیر کنونی که در آن به سر می‌بریم، گام برداریم. هدف شوم ترامپ، درهم شکستن انقلاب کوباست؛ در مقابل او، حزب کمونیست اسپانیا (PCPE) با اراده‌ای پولادین برای شکست ترامپ و دار و دسته‌ی جنایتکار و تروریست او صف‌آرایی خواهد کرد.
وظیفه‌ی ما، مبارزه بی‌هراس است؛ زیرا خشمی که سیلویو رودریگز آن را فریاد می‌زند: «خشم، ای امپراتوری قاتل کودکان»، بر هرگونه ترس شخصی غلبه می‌کند و همچنین، زیرا همبستگی ایدئولوژیک در این نبرد، که بی‌رحمی و توانایی‌های دشمن را به درستی تشخیص می‌دهد، نقطه‌ی آغازین و شالوده‌ی سازماندهی ما را مستحکم خواهد کرد.
پیشنهادات راهبردی برای دستیابی به این پیروزی، باید با فوریت به تمامی ساختارهای سازمانی منتقل شود. این چالش، ابعادی تاریخی دارد و دستیابی به پیروزی، برای تحقق رسالت راستین ما – دشمن امپریالیسم بودن – امری حیاتی و اجتناب‌ناپذیر است.
لنین کبیر، شرایط عینی را تحلیل و تصدیق می‌کرد؛ آن هنگام که طبقه حاکم دیگر قادر به حفظ سلطه‌ی خود نیست و این امر، خشم و قیام طبقات تحت ستم را برمی‌انگیزد. پس بیایید وارد این میدان نبرد شویم: سفارتخانه‌ها، کنسولگری‌ها، دفاتر و دیگر مراکز نمایندگی امپریالیسم باید شاهد خروش خشم ما، تجلی انترناسیونالیسم پرولتری در کنار سایر خلق‌های جهان که قربانیان وحشیانه‌ترین شکل امپریالیسم هستند، باشند. زیرا این نظام ستمگر به خودی خود فرو نخواهد ریخت؛ ما باید آن را به زانو درآوریم.
کارخانه‌ها، چه در داخل و چه در خارج از مرزها، باید به سنگری برای افشای جنایات هولناکی تبدیل شوند که دولت ایالات متحده آمریکا و متحدانش علیه کوبای قهرمان مرتکب می‌شوند.
در چنین لحظه‌ای است که مبارزه‌ی یک ملت، به مبارزه‌ی تمامی ملت‌ها بدل خواهد شد و پیکار ما، صبغه‌ای انترناسیونالیستی خواهد یافت؛ زیرا ما یقین داریم که اگر ستم‌دیده‌ترین خلق‌ها با پیروزی بر امپریالیسم قد علم کنند، این مبارزه و این پیروزی، متعلق به تمامی جهانیان خواهد بود.
زیرا زمان آن فرا رسیده است که با رادیکالیسم تمام به مصاف امپریالیسم برویم و آن را برای همیشه شکست دهیم. ما کارگران، خالقان و قهرمانان واقعی این نبرد سرنوشت‌ساز هستیم؛ ما با این هیولای خونخوار تا نابودی کامل آن و دستیابی به پیروزی نهایی، پیکار خواهیم کرد.