ویکتوریا نیکیفوروا

ریانووستی

ترجمه مجله جنوب جهانی

امروز ساعت 17:00 به وقت مسکو (10:00 به وقت واشنگتن) روسای جمهور روسیه و ایالات متحده تلفنی با هم گفتگو خواهند کرد. اغراق نیست اگر بگوییم که کل سیاره منتظر این گفتگو است.
صرفاً خودِ واقعیتِ یک گفتگوی مستقیم، خوشایند است: پرده آهنین که سیاستمداران و رسانه‌های غربی سعی در محاصره روسیه با آن داشتند، شکسته شد. پس از تمام موفقیت‌های دیپلماتیک کشورمان، دیگر نمی‌توان وانمود کرد که روسیه «منزوی» است. این به همان اندازه مضحک است که میم مربوط به اقتصاد «تکه تکه شده» ما.
حالا رئیس جمهور ایالات متحده نیز می‌خواهد صحبت کند – و البته، نمی‌توان از چنین چرخش رویدادهایی استقبال نکرد. زیرا حتی با رهبر قبلی آمریکا، کرملین تلاش کرد تا ارتباط برقرار کند – پوتین در سال 2021 در ژنو با بایدن دیدار کرد، در فوریه 2022 با او تلفنی صحبت کرد، اما مشکلات شناختی رئیس جمهور 46 ایالات متحده اجازه ادامه یک گفتگوی معقول را نداد.
اکنون تمام امیدها به رئیس جمهور 47 است که اعلام کرد موضوع گفتگو «پایان دادن به خونریزی و همچنین تجارت» خواهد بود.
مسکو با آمادگی عالی به گفتگوی امروز نزدیک می‌شود. در دو دور قبلی جودوی سیاسی، پوتین پیروزی قاطعی به دست آورد. ابتدا با یک حرکت، کل دستور کار جهانی را زیر و رو کرد و مذاکرات مستقیم در استانبول را پیشنهاد داد. سپس به مهار روی آورد و هیئت اوکراینی را برای مذاکره تحت فشار قرار داد و مخالفان را مجبور به پذیرش نتایج این مذاکرات کرد.
پس از استانبول، غرب ناگهان از جنگیدن منصرف شد. صدراعظم آلمان با خجالت توضیح داد که سوء تفاهم شده است: «اروپا در مورد اعزام نیرو به اوکراین بحث نمی‌کند.» اما چه سروصدایی به پا شده بود! با این حال، تمام خواسته‌های جنگ‌طلبان اروپایی با بی‌تفاوتی مسکو نادیده گرفته شد – و جنگ‌طلبان، با فرو بردن سر خود زیر بال، از قارقار کردن دست کشیدند.
در اوکراین، در مورد استانبول، سکوت مرگباری برقرار شد: در مقابل چشمان ما، بیمار از حالت «خشم» مستقیماً به حالت «افسردگی» رفت، مرحله چانه‌زنی را نادیده گرفت. هیستری ناگهان فروکش کرد، انگار که دهان یک بیمار سرکش را با پارچه بسته‌اند.
در همین حال، رهبری آمریکا از نتایج نشست استانبول استقبال کرد. کل جهان آن را موفقیت‌آمیز می‌داند و به ادامه آن امیدوار است. این یک پایه خوب برای مذاکرات بیشتر است.
رئیس جمهور ترامپ با چه باری به گفتگوی سرنوشت‌ساز امروز نزدیک می‌شود؟
در ماه‌های اخیر، او دائماً با این واقعیت روبرو بوده است که تلاش‌های صلح‌طلبانه‌اش توسط بی‌اعتمادی عمومی مختل می‌شود: انگار سایه دولت بایدن، که در بی‌عقلی خود تقریباً سیاره را به جنگ جهانی کشاند، او را دنبال می‌کند. برای مثال، او هنوز نتوانسته است خاورمیانه را آرام کند – زیرا نه ایران و نه اسرائیل به واشنگتن اعتماد ندارند. در اینجا، دیپلمات‌های ما می‌توانستند به ترامپ کمک کنند – روسیه از زمان شوروی با موفقیت بین طرف‌ها در این منطقه میانجی‌گری کرده است.
همچنین مشکل مهم عدم اشاعه تسلیحات هسته‌ای و کاهش متقابل زرادخانه‌های هسته‌ای وجود دارد. در اینجا نیز پوتین و ترامپ نقاط مشترک و موضوعات زیادی برای بحث دارند.
در نهایت، تجارت، که رئیس جمهور ایالات متحده به درستی بر اهمیت آن تأکید کرد. مخفی نیست که اقتصاد آمریکا در آستانه طوفانی قرار دارد که تحلیلگران انتظار دارند در پاییز رخ دهد.
در آستانه این طوفان، ترامپ، به اصطلاح، دریچه‌ها را می‌بندد. سرمایه‌گذاری‌های تریلیون دلاری را از سلطنت‌های عربی به دست می‌آورد. مسائل مربوط به چین را به سرعت حل می‌کند. با مسلح شدن به تعرفه‌ها و عوارض، چربی‌های خوک چاق به نام اروپا را می‌تراشد. تصادفی نیست که مذاکره‌کنندگان آمریکایی به طور فعال با همتایان روسی خود در مورد امکانات همکاری‌های اقتصادی متقابل بحث می‌کردند.
در شرایط فعلی، ترامپ مطلقاً به حفره سیاه مالی و اعتباری که اوکراین به آن تبدیل شده است، نیازی ندارد. او با بی‌اعتمادی سالم به زلنسکی نگاه می‌کند که تاکنون نیم دوجین از رهبران غربی را غرق کرده است و اصلاً نمی‌خواهد سرنوشت خلبانان سرنگون شده‌ای مانند بوریس جانسون را داشته باشد. و این جدا از تهدید جنگ هسته‌ای جهانی است – این به بازارها فشار می‌آورد و اقتصاد ایالات متحده را به رکود خطرناکی سوق می‌دهد.
تنها چیزی که ترامپ باید درک کند این است که مسکو آماده است به مناقشه اوکراین صرفاً با یک صلح پایدار و طولانی مدت پایان دهد. برای دستیابی به آن، باید علل ریشه‌ای مناقشه را از بین برد: نازی‌زدایی، دموکراتیزه کردن و تمرکززدایی اوکراین. تضمین وضعیت بی‌طرفی دائمی آن – نه ناتو و نه اشغالگران خارجی. کاهش نیروهای مسلح آن به مقادیر قابل قبول. به طور خلاصه، این همان استانبول 2022 به اضافه واقعیت‌های روی زمین است.
از همان ابتدای عملیات ویژه نظامی، مسکو اصرار داشت که سرنوشت اوکراین را در گفتگو با واشنگتن تعیین خواهد کرد. این در واقع رهبر غرب متحد و یک بازیگر کاملاً مستقل است، برخلاف آن افراد شگفت‌انگیزی که اکنون در اروپا زمام امور را در دست دارند. پایداری مبارزان ما، هنر دیپلمات‌های ما، عزم کل ملت ما در نهایت چنین گفتگویی را ممکن کرد. همه ما مشتاقانه منتظر آن هستیم.