رابرت اینلاکش
منتشر شده در مینت‌پرس‌نیوز
ترجمه مجله جنوب جهانی



هفته گذشته، اخبار با تحولی خیره‌کننده پر شد: مایکروسافت دسترسی دادستان ارشد جرایم جنگی جهان را به ایمیلش قطع کرد. کریم خان، رئیس دادگاه کیفری بین‌المللی (ICC)، جرأت کرده بود مقامات اسرائیلی را به دلیل جنایات جنگی تحت پیگرد قرار دهد و فوراً از نظر دیجیتالی ساکت شد. حساب‌هایش مسدود شدند، نامش لکه‌دار شد و قدرتش از او سلب شد.
این اقدام انتقامی ناچیز به نظر می‌رسید، اما تنها این نبود. این آخرین گام در یک کمپین هماهنگ بود که از سوی واشنگتن، تل‌آویو و سیلیکون‌ولی حمایت می‌شد تا تنها دادگاهی را که جرأت به چالش کشیدن مصونیت اسرائیل را داشت، نابود کنند.
و مایکروسافت در مرکز این ماجرا قرار دارد.
در حالی که مطبوعات مشغول قطع دسترسی ایمیل بودند، کمتر کسی به آنچه پیش از آن رخ داده بود توجه کرد: یک جنگ اطلاعاتی آمریکایی-اسرائیلی علیه دادگاه کیفری بین‌المللی.
پس از آنکه دادگاه، حکم بازداشت مقامات حماس و اسرائیل را به دلیل جنایات جنگی در غزه اعلام کرد، مقامات آمریکایی وارد عمل شدند. بایدن این تصمیم را «ظالمانه» خواند. قانونگذاران تهدید به تحریم کردند. نتانیاهو دادگاه را «ضد یهود» خواند.
علیرغم این خشم، حکم‌ها نسبت ۳ به ۲ داشتند: یحیی سنوار، اسماعیل هنیه و محمد الضیف از حماس؛ یوآو گالانت وزیر دفاع و بنیامین نتانیاهو نخست‌وزیر اسرائیل.
هر سه رهبر فلسطینی از آن زمان کشته شده‌اند. مقامات اسرائیلی دست‌نخورده باقی مانده‌اند.
سپس اتفاق تکان‌دهنده رخ داد: دولت آمریکا خود خان را تحریم کرد. حساب‌های بانکی او مسدود شد و به متحدانش هشدار داده شد: به او کمک کنید و با اتهامات جنایی روبرو شوید.
این اولین بار هم نبود. در سال ۲۰۰۲، کنگره قانون حمایت از نظامیان آمریکایی را تصویب کرد که به قانون حمله به لاهه معروف است. این قانون به رئیس‌جمهور اجازه می‌دهد در صورتی که هر مقام آمریکایی یا متحد توسط دادگاه بازداشت شود، نیرو به هلند اعزام کند.
اما در حالی که آمریکا تهدیدها و قدرت‌نمایی را بر عهده داشت، مایکروسافت نقش ظریف‌تری ایفا کرد. به گفته خان، این شرکت در لحظه‌ای که او در حال رسمی کردن اتهامات علیه رهبران ارشد اسرائیلی بود، او را از حساب ایمیل رسمی ICC خود مسدود کرد. این زمان‌بندی، از نظر بسیاری، تصادفی نبود – یک پیام بود.
پس از ۷ اکتبر، مایکروسافت قراردادهای جدیدی به ارزش ۱۰ میلیون دلار با ارتش اسرائیل امضا کرد. از طریق برنامه‌ای مخفی به نام «پروژه آژور»، این شرکت زیرساخت‌هایی را برای واحدهای اطلاعاتی و نیروی هوایی اسرائیل، از جمله یگان ۸۲۰۰ و یگان ۸۱، فراهم کرد. این‌ها همان واحدهایی هستند که در غزه «لیست‌های کشتار» را تهیه می‌کنند.
این شرکت تا همین اواخر سکوت کرده بود، اما اخیراً اعتراف کرد که «حمایت اضطراری» به اسرائیل ارائه کرده است. اما اصرار داشت که «هیچ مدرکی» مبنی بر آسیب رساندن فناوری‌اش به غیرنظامیان وجود ندارد.
این همه ماجرا نیست. مایکروسافت پیش از این ۷۸ میلیون دلار در شرکت نظارتی اسرائیلی AnyVision سرمایه‌گذاری کرده بود که فناوری تشخیص چهره آن در سراسر کرانه باختری مستقر شده بود. همچنین یک اپلیکیشن توسعه‌یافته توسط ارتش اسرائیل با نام «المُنسق» را پشتیبانی می‌کرد که از دارندگان مجوز فلسطینی جاسوسی می‌کند. سیستم‌های ابری آن داده‌های خصوصی تلفن آنها را پردازش می‌کردند.
بدتر از آن، مایکروسافت رده‌های بالای خود را با کهنه‌کاران واحد ۸۲۰۰ اسرائیل پر کرده است، که عملاً یک سازمان اطلاعاتی خارجی را در هسته یکی از قدرتمندترین شرکت‌های آمریکا جای داده و مراکز داده بعدی خود را در اسرائیل می‌سازد.
در حالی که دادگاه کیفری بین‌المللی از بالا خرابکاری می‌شود، مقاومت از درون در حال شکل‌گیری است. در ۴ آوریل، دو کارمند مایکروسافت، که یکی از آنها افشاگر بود، جشن پنجاهمین سالگرد این شرکت را بر هم زدند و آن را به همدستی در نسل‌کشی متهم کردند. هر دو اخراج شدند.
سپس، در کنفرانس Build 2025، مهندس فلسطینی، جو لوپز، صحبت‌های مدیرعامل ساتیا نادلا را قطع کرد و گفت: «مردم من در رنج هستند!» نیروهای امنیتی او را بیرون کشیدند. یک روز بعد، معترض دیگری سخنرانی جداگانه‌ای را با فریاد: «هیچ آژوری برای آپارتاید!» قطع کرد. معترضان در بیرون پرچم‌های فلسطین را به اهتزاز درآوردند و خواستار پاسخگویی شدند.
این تظاهرات توسط گروه «نه به آژور برای آپارتاید» سازماندهی شده بود که نحوه کمک ابزارهای مایکروسافت به اسرائیل در جنگ را مستند کرده است. در داخل شرکت، کسانی که صدای خود را بلند می‌کنند با انتقام‌جویی روبرو می‌شوند.
در همین حال، نتانیاهو در حال لاف‌زنی است. او پس از اعلام حکم‌ها گفت: «دادستان باید نگران وضعیت خود باشد.» این تهدید به خوبی عملی شده است.
بسیاری از منتقدان نقش بیش از حد مایکروسافت در جنگ اسرائیل استدلال می‌کنند که وقتی یک دولت خارجی و متحدانش در سیلیکون‌ولی می‌توانند یک دادگاه بین‌المللی را با یک کلیک فلج کنند، تنها غزه نیست که تحت محاصره است، بلکه نهادهای ما، فناوری ما و حاکمیت ما نیز در معرض خطر هستند.



رابرت اینلاکش یک تحلیلگر سیاسی، روزنامه‌نگار و مستندساز است که در حال حاضر در لندن، انگلستان اقامت دارد. او از سرزمین‌های اشغالی فلسطین گزارش تهیه کرده و در آنجا زندگی کرده و میزبان برنامه «فایل‌های فلسطین» است. او کارگردان فیلم «سرقت قرن: فاجعه فلسطین-اسرائیل ترامپ» است. او را در توییتر با @falasteen47 دنبال کنید.