کارلوس آزنارس
ترجمه مجله جنوب جهانی

مادورو و مردم، مردم و رهبرشان، بار دیگر در آغوشی در هم می‌آمیزند که به گفته خود او، نویدبخش پیشرفت‌های جدید در روند انقلاب است. به ویژه در سطح کمون‌ها، که مروارید تاج ساخت و ساز چاویستی از پایین به بالا است.

اثبات اینکه انقلاب بولیواری بسیار ویژه است، مثال‌های فراوانی است که اکنون دقیقاً در پرتو انتخاباتی که یکشنبه برگزار می‌شود، به طور شفاف آشکار می‌شوند. از یک سو، از این جهت که ۲۵ سال است که چاویسم، با خالق و رهبر اعظم خود، فرمانده هوگو چاوز، تجربه‌ای بسیار موفق را آغاز کرده است، نه تنها برای شکست دادن تمام اپوزیسیون راست‌گرا، بلکه در روزهای اولیه دولت، نشانه‌هایی داد که با تمام قوا به جمهوری چهارم حمله خواهد کرد، و با دفن آنچه چاوز در سوگند خود به عنوان «قانون اساسی رو به موت» توصیف کرد، آغاز کرد. و آنچه از این تصمیم پدید آمد، سرانجام، یک قانون اساسی انقلابی بود که شامل تمام بخش‌هایی می‌شد که تا آن زمان نادیده گرفته شده بودند و همچنین مورد آزار و اذیت قرار می‌گرفتند.
از سوی دیگر، از آن زمان در اواخر سال ۹۸ تا این انتخابات جدید که ظرف ۲۴ ساعت آینده برای انتخاب فرمانداران و نمایندگان مجلس ملی برگزار می‌شود، اپوزیسیون تقریباً هرگز از تلاش برای بی‌ثبات کردن انتخابات دست برنداشت، مدتی قبل از برگزاری انتخابات و مدتی بعد از آن با فریاد تقلب، در حالی که از همان ابتدا می‌دانستند شکست خورده‌اند. در تمام موارد، به جز یک مورد که در انتخاباتی مشابه انتخابات این یکشنبه، موفق به پیروزی شدند، و چاویسم بلافاصله شکست خود را پذیرفت، اپوزیسیون، مانند این بار، از کمک امپراتوری ایالات متحده، تحریم تقریباً تمام کشورهای اتحادیه اروپا، و بخش بزرگی از همدستان آمریکای لاتین، چه حاکمان و چه خود سازمان کشورهای آمریکایی (OEA)، تا همین اواخر به رهبری لوئیس آلماگرو، برخوردار بود.
اما این بار، پس از انجام یک کمپین انتخاباتی به سبک چاوز، محله به محله، خانه به خانه، بررسی عمیق اینکه چه تکالیف ناتمامی در هر مکان وجود دارد یا بررسی اینکه آیا مقامات محلی به وعده‌های خود به همسایگان و ساکنان عمل می‌کنند یا خیر، رئیس جمهور مهر لازم را در این اقدام پایانی زد. ابتدا، به همراه همسرش سیلییا فلورس، بیش از ۵ کیلومتر در میان جمعیت پیاده‌روی کرد، در حالی که آغوش‌ها و ابراز شادی از نزدیک بودن او را دریافت می‌کرد، به خاطر اینکه یکی از خودشان بود، همانطور که آنها به خیابان‌ها ریختند تا یک راهپیمایی پیروزمندانه از پیش تعیین شده را رقم بزنند. سپس، رسیدن به سکو و در میان موسیقی، یکی دیگر از عناصر ضروری در هر مراسم چاویستی شایسته، آواز خواندن، رقصیدن و انجام، با همدلی فراوان، تمرین‌های آموزشی در مورد نحوه رای دادن، برای چه رای دادن و چرا نباید در دام پیروزی‌طلبی افتاد، تا زمانی که شمارش نهایی آنچه را که طبیعتاً باید باشد اعلام کند، اما باید برای آن جنگید انگار که اولین انتخاباتی است که برنده می‌شوید.
مادورو و مردم، مردم و رهبرشان، بار دیگر در آغوشی در هم می‌آمیزند که به گفته خود او، نویدبخش پیشرفت‌های جدید در روند انقلاب است. به ویژه در سطح کمون‌ها، که مروارید تاج ساخت و ساز چاویستی از پایین به بالا است. و به همین دلیل است که در میان جشن پیش از موعد، رقص‌هایی که از صحنه تکرار می‌شوند، سخن دقیق کسی که ۲۵ سال پس از ورود چاویسم به دولت، می‌داند که برای تجلیل از فرمانده ابدی، باید روز به روز بدن را به کار انداخت، علیه کمین‌های فاشیسم مبارزه کرد و سعی در شکست دادن آن داشت.
به همین دلیل، و به خاطر دستاوردهای به دست آمده در سطح آموزش، بهداشت، مسکن، مبارزه مرگبار علیه تروریسم راست‌گرا، مقابله با تحریم‌های ایالات متحده و متحدانش، همیشه به کارگیری یک انترناسیونالیسم همبسته، و برافراشتن پرچم‌های سوسیالیسم که دیگران در مناطق دیگر تصمیم گرفته‌اند دفن کنند، این یکشنبه ۲۵، از ماه ۵، پس از ۲۵ سال حکومت، این همه همزمانی عددی نشان می‌دهد که در ونزوئلا، یک پیروزی کامل دیگر در راه است. ای الیگارش‌ها بلرزید، به قول ازکیل زامورا، انقلاب مردم، از مردم و برای مردم، همچنان از سلامت خوبی برخوردار است.