ترجمه مجله جنوب جهانی

به گزارش رسانه‌های غربی، کشورهای سه گانه اروپایی (فرانسه، آلمان و بریتانیا) با تهدید به فعال‌سازی مکانیسم ماشه (بازگرداندن تحریم‌های سازمان ملل) در صورت شکست مذاکرات هسته‌ای، تنش‌ها با ایران را افزایش می‌دهند. فرانسه به رهبری ژان نوئل باروت، وزیر امور خارجه، مواضع سختگیرانه‌ای اتخاذ کرده و تهدید به اعمال مجدد تمام تحریم‌های لغو شده می‌کند. این رویکرد با واکنش منفی تهران مواجه شده و به احضار سفیر فرانسه و انتقاد وزیر خارجه ایران از ریاکاری اروپا در زمینه حقوق بشر منجر شده است.

بریتانیا نیز از مواضع سختگیرانه حمایت می‌کند و این امر هشدارهایی را از سوی تهران به همراه داشته مبنی بر اینکه هرگونه مذاکره با سه کشور اروپایی در صورت پافشاری بر «غنی‌سازی صفر» متوقف خواهد شد. سه کشور اروپایی به طور فزاینده‌ای با تندروهای واشنگتن همسو شده‌اند و به نظر می‌رسد دو مسیر موازی در حال حرکت است: یکی تلاش برای دستیابی به توافق با ایران و دیگری اعمال فشار و اجبار به جای دیپلماسی.

با توجه به این شرایط، اظهارات باروت مبنی بر اینکه «هیچ راه حل نظامی برای برنامه هسته‌ای ایران وجود ندارد، اما مسیر دیپلماسی باریک است» ریاکارانه به نظر می‌رسد. اصرار سه کشور اروپایی بر تعیین ضرب‌الاجل‌های مصنوعی غیرموجه است، زیرا اعتمادسازی نیازمند زمان است. به نظر می‌رسد هدف اصلی E3 نه حل مناقشه هسته‌ای، بلکه استفاده از اهرم فشار به عنوان یک هدف فی‌نفسه است.

به نظر می‌رسد سه کشور اروپایی تمایل دارند ایران را به دلیل مسائل غیرمرتبط با پرونده هسته‌ای، مانند روابط نظامی با روسیه یا نقض حقوق بشر، مجازات کنند. با وجود مشروعیت این نگرانی‌ها، ادغام آنها با دیپلماسی هسته‌ای محکوم به شکست است. برجام هرگز قرار نبود تمام مشکلات با ایران را حل کند و گروگان گرفتن توافق هسته‌ای برای مطالبات خارجی، فروپاشی آن را تضمین می‌کند.

تهران هشدار داده است که در صورت فعال‌سازی مکانیسم ماشه توسط سه کشور اروپایی، «پیامدهای شدیدی» در انتظار خواهد بود که می‌تواند شامل خروج از پیمان منع گسترش سلاح‌های هسته‌ای (NPT) باشد. تهدید سه کشور اروپایی نه تنها غیرمنطقی، بلکه خود-ویرانگر است و اروپا نباید بحران دیگری را به بحران اوکراین اضافه کند.