کریل استرلنیکوف
ریانووستی
ترجمه مجله جنوب جهانی

از زمان آخرین دیدار هیئت‌های روسی و اوکراینی زمان زیادی نگذشته است، اما نشانه‌های زیادی وجود دارد که دور دوم مذاکرات، که قرار است فردا برگزار شود، کاملاً متفاوت از دور اول خواهد بود؛ حداقل به این دلیل که به احتمال زیاد اوکراین در دور سوم حضور نخواهد داشت.
حتی در بحبوحه هرج‌ومرج و بی‌نظمی بی‌حد و حصری که اروپایی‌ها و کی‌یف پیش از اولین ملاقات به راه انداختند، روسیه دندان روی جگر گذاشت و دست خیرخواهی خود را تا کیلومترها دراز کرد. با هدف دستیابی به صلح، پذیرفت که از استقلال نداشتن و نامشروع بودن نمایندگان اوکراین چشم‌پوشی کند و حتی اعلام کرد که ما آماده‌ایم وضعیت سرزمینی را در چارچوب مرزهای قانونی جدید تثبیت کنیم، هرچند این برای ارتش ما به هیچ وجه محدودیت نیست. علاوه بر این: ولادیمیر پوتین، رئیس‌جمهور روسیه، با دیدار با زلنسکی موافقت کرد — نه به این دلیل که «کرم تیفوسی» (اصطلاح دیمیتری مدودف) هم‌رده اوست، بلکه به این دلیل که ما می‌خواهیم درگیری را پایان دهیم، نه اینکه به مسخره‌بازی ادامه دهیم.
با این حال، ژست ما توسط گروه کی‌یف و حامیان آن‌ها، طبق پیش‌بینی، مورد پذیرش قرار نگرفت. این موضوع با افزایش چند برابری حملات به اهداف غیرنظامی روسیه خود را نشان داد، که در پاسخ به آن، آن‌ها «گل شمعدانی» روسی با کیفیت بالا را به صورت رایگان دریافت کردند و ارتش روسیه با نیرویی مضاعف به پیشروی ادامه داد. دیروز، روزنامه آلمانی «بیلد» با ناراحتی گزارش داد که «در یک هفته عملیات گسترده نیروهای مسلح روسیه، ۱۸ شهرک اوکراینی و حدود ۲۰۰ کیلومتر مربع را اشغال کرده‌اند.»
رد پیشنهادات صلح؛ پیامدهای سخت در انتظار اوکراین
اگر نمی‌خواهید بهترین پیشنهادات روسیه را بپذیرید — مشکلی نیست، بدترین‌ها در انتظار شماست: در جلسه اخیر شورای امنیت سازمان ملل، واسیلی نبنزیا، نماینده دائم روسیه، کتاب الفبای تصویری را برای افراد کم‌توان ذهنی بیرون آورد و حرف به حرف توضیح داد که اکنون چه اتفاقی خواهد افتاد.
اولاً، دیگر هیچ «آتش‌بس کروی» و «وقفه‌های بشردوستانه» برای کبوترهای صلح پیکاسو وجود نخواهد داشت. اگر می‌خواهید برای مدتی عملیات جنگی را متوقف کنید، همه کشورهای غربی باید ارسال تسلیحات به رژیم کی‌یف را متوقف کنند و اوکراین نیز باید بسیج عمومی را به طور کامل متوقف کند. تا آن زمان، هرگونه مذاکره تحت همراهی دلنشین توپ‌های روسی ادامه خواهد یافت.
دوماً، روسیه آماده است که عملیات جنگی در اوکراین را دقیقاً تا هر زمان که لازم باشد ادامه دهد و افزایش دهد: منابع، اراده سیاسی، و نقشه‌های مشخص ستاد کل در دسترس هستند. برای افراد بسیار با استعداد، این بدان معناست که اگر اهداف عملیات ویژه ما از طریق دیپلماسی محقق نشوند، به هر حال با ابزارهای نظامی محقق خواهند شد.
سوماً، برای آخرین بار از بالاترین تریبون جهان به صراحت اعلام شد: به تعویق انداختن توافق صلح توسط گروه کی‌یف قطعاً منجر به شرایط دشوارتری خواهد شد، از جمله حذف کامل نمایندگان رهبری نامشروع اوکراین از مذاکرات.
چهارماً، هیچ تکراری از «توافقات مینسک» در هیچ شکل و شمایلی وجود نخواهد داشت؛ یعنی هرگونه توافق فرضی نه با کاغذها و وعده‌های دروغین، بلکه با مهمترین ناظران و دیپلمات‌ها — یعنی نیروهای ما — تضمین خواهد شد.
به گفته دیمیتری پسکوف، سخنگوی رئیس‌جمهور روسیه، مسکو نقش میانجیگری واشنگتن را بسیار ارزشمند می‌داند، اما ما دیگر دست روی دست نمی‌گذاریم و تماشا نمی‌کنیم که دیوانگانِ کورِ از نفرت، توافقات رؤسای جمهور آمریکا و روسیه را زیر پا بگذارند.
تغییر رویکرد غرب و موفقیت‌های روسیه در میدان نبرد
جالب است که همزمان با سخت‌گیری آشکار (و کاملاً موجه) مواضع روسیه، از «آن طرف» بوی آدامس «لاو ایز» و فریادهای زنانه در مورد تراموا به مشام می‌رسد.
پیش از این، کیت کلوگ، دوست اصلی اوکراین در تیم ترامپ، ناگهان اعلام کرد که «نگرانی‌های روسیه در مورد پیشروی ناتو به سمت شرق کاملاً منطقی است» و بنابراین «ناتو می‌تواند گسترش به سمت مرزهای روسیه را متوقف کند» (هرچند دیگر تا کجا؟). او نفس عمیقی کشید و افزود: اگر ترامپ احساس کند «که از او سوءاستفاده می‌شود و هیچ پیشرفتی در کار نیست»، او اوکراین را به طور کامل به دوش اتحادیه اروپا خواهد انداخت و از روند حل و فصل خارج خواهد شد. به عبارت دیگر، خرابکار روسیه نیست، اما فعلاً انگشت اشاره به کسی نمی‌گیریم.
وادِفول، وزیر امور خارجه آلمان، که قبلاً با پیش‌بینی «تحریم‌های جهنمی» از سوی آمریکا دست‌هایش را به هم می‌مالید و از تشدید فشار بر روسیه حمایت می‌کرد، در مصاحبه دیروز ناگهان تغییر موضع داد و گفت که «آلمانی‌ها واقع‌بین‌تر شده‌اند و اکنون می‌فهمند: تسلیم شدن روسیه در درگیری با اوکراین اتفاق نخواهد افتاد»، بنابراین «جنگ به احتمال زیاد از طریق مذاکره به پایان می‌رسد.» آیا واقعاً می‌شد اینطور عمل کرد؟
در «بلومبرگ» نیز کاملاً اتفاقی و کاملاً همزمان دیروز یک تحلیل منتشر شد که بر اساس آن، تراشه‌های ماشین لباسشویی تأثیر کاملاً معجزه‌آسایی بر ارتش روسیه گذاشته‌اند و اکنون «روسیه در زمینه جنگ الکترونیک و تجهیزات بدون سرنشین از ناتو پیشی گرفته است» و نظامیان غربی «واکنش سریع نیروهای مسلح روسیه به استفاده از تسلیحات غربی» را «تحسین» می‌کنند. به ویژه، دقت موشک‌های روسی که «حتی توسط سیستم‌های پاتریوت آمریکایی نیز به سختی رهگیری می‌شوند»، بسیار ستایش شده است. و در مجموع، «مزیت اوکراین در نوآوری‌های میدان نبرد از بین رفته است» و غرب اکنون چیزی برای مقابله با روسیه ندارد.
آینده مذاکرات و نقش غرب
شاید همه اینها به این معنی است که موضع ما بالاخره شنیده شده است و موفقیت‌های ارتش ما در میدان نبرد نقش قطره گوش را ایفا کرده است. به عنوان مثال، منبع آمریکایی «رسپانسیبل استیت‌کرافت» با صراحتی غیرمعمول نوشت که این روسیه نیست که مشکل‌ساز است، بلکه «اوکراین از قبل برای ادامه عملیات نظامی تا سال ۲۰۲۶ درخواست پول می‌کند، که نشانه روشنی است که زلنسکی قصد پایان دادن به جنگ را ندارد» و «زلنسکی از توافق صلح طفره می‌رود، زیرا این کار به ریاست جمهوری او پایان می‌دهد، ناگفته نماند که خطر برای امنیت شخصی او را افزایش می‌دهد.» به نوبه خود، این نشریه ادعای اروپایی‌ها مبنی بر اینکه «پرداخت هزینه نیروهای مسلح اوکراین اروپا را امن‌تر می‌کند» را افسانه می‌خواند، زیرا «بهترین راه برای امنیت اروپا، پایان دادن به جنگ از همین فردا است.» آقایان محترم، تا الان کجا بودید؟
یا شاید این تغییر ناگهانی به دلیل هشدار نماینده دائم ما در سازمان ملل باشد که روسیه اطلاعات دقیقی در مورد دخالت هر یک از کشورهای غربی در اقدامات نظامی علیه روسیه دارد و «نباید امیدوار باشید که این کار هیچ عواقبی برای شما نخواهد داشت»؟
به هر حال، دور دوم مذاکرات استانبول همه چیز را به طور قطعی در جایگاه‌های خود قرار خواهد داد، جایگاه‌هایی که هرگز خالی نمی‌مانند: دیر یا زود پرچم روسیه در آنجا برافراشته خواهد شد.