مصاحبه اختصاصی FloodGate با دکتر میمی سید
نوشته رومانا روبئو
ترجمه مجله جنوب جهانی
در مصاحبهای تکاندهنده با FloodGate، دکتر میمی سید از نابودی سیستم بهداشتی غزه و هدف قرار دادن کسانی که تلاش میکنند جان انسانها را نجات دهند، میگوید.
در آخرین قسمت پادکست FloodGate، رومانا روبئو، سردبیر Palestine Chronicle، و دکتر عمر اختر، پزشک فلسطینی-آمریکایی، با دکتر میمی سید، پزشک اورژانس دارای بورد تخصصی آمریکایی که دو بار در سال ۲۰۲۴—ابتدا در ماه اوت و سپس دوباره در ماه دسامبر—به غزه سفر کرد تا در بیمارستانهای الاقصی و ناصر کار کند، گفتگو کردند.
شهادت او صریح و بیپرده است. دکتر سید با تکیه بر تجربیات خود در منطقه، در مورد فروپاشی کامل سیستم مراقبتهای بهداشتی غزه، غیرانسانیسازی عمدی فلسطینیها و تلفات وحشیانه جنگ و محاصره بر کودکان و خانوادهها صحبت میکند.
صدای او، هم بالینی و هم عمیقاً انسانی، روایتی فوری از نسلکشی در حال وقوع ارائه میدهد. اما مهمتر از همه، او از سکوت امتناع میکند. از طریق کلمات او، قدرت شهادت دادن را به یاد میآوریم.
در اینجا پنج نکته اصلی از این مصاحبه آورده شده است:
مراقبتهای بهداشتی تحت محاصره
سیستم سلامت و بهداشت غزه پس از سالها محاصره و حملات مکرر، از قبل تحت فشار زیادی بود.
با این حال، آنچه دکتر سید در سال ۲۰۲۴ شاهد بود، سیاست عمدی برچیدن بود—سیاستی که پزشکان را بدون ابزار، بیماران را بدون امید و بیمارستانها را چیزی بیش از فضاهایی برای نگهداری افراد در حال مرگ باقی نمیگذارد.
«قبلاً ۳۶ بیمارستان فعال در غزه وجود داشت. از آن زمان، این تعداد کاهش یافته است. منظورم این است که کمتر از نصف شده و آن بیمارستانها هم به طور کامل کار نمیکنند، بلکه به صورت نیمهفعال هستند.»
حتی مجهزترین مراکز غزه اکنون به پوستهای از خودِ سابقشان تبدیل شدهاند، از کمبود تجهیزات رنج میبرند و از هرگونه حمایت پایدار جدا شدهاند.
او گفت: «بیمارستان ناصر چیزی شبیه به دستگاه سیتیاسکن دارد، تنها دستگاه سیتیاسکن که در آن منطقه جنوبی کار میکند. آنها هنوز هم چیزهایی مانند گاز، آب تمیز، دارو و حتی داروی کافی برای تسکین درد یا آرامبخش ندارند.»
فراتر از جراحات
به گفته دکتر سید، تمرکز صرف بر آمار تلفات جنگ، تصویر کاملی از ویرانی ارائه نمیدهد. فاجعه اصلی در واقعیتهای تلخی نهفته است که این اعداد پنهان میکنند، از جمله گرسنگی گسترده، شیوع بیماریهای مختلف، غم و اندوه فراگیر و زخمهای عمیقی که برای همیشه بر روح و جسم یک نسل باقی میمانند.
برای کودکان غزه، آسیب با زنده ماندن پایان نمییابد. در بیشتر موارد، از همانجا شروع میشود.
«وقتی در مورد سوءتغذیه صحبت میکنید، به عنوان مثال، سوءتغذیه در دوران بارداری، در زنانی که باردار هستند، اساساً آن را در بقیه جامعه برای آینده نهادینه میکنید.»
او داستان میرا، کودکی که نجات یافت—اما التیام نیافت—را بازگو کرد.
او گفت: «دختر کوچولو میرا، که بله، ما جانش را نجات دادیم، اما مراقبتهای مداوم چطور؟ عفونت مکرر؟ آسیبی که مادرش متحمل شد و تا آخر عمر او را ناتوان میکند چطور؟»
هدف قرار دادن پرسنل پزشکی و رسانهای
دکتر سید واقعیتی را در غزه توصیف کرد که در آن پزشک یا روزنامهنگار بودن هیچ حفاظتی ایجاد نمیکند—بلکه خطر کشته شدن شما را افزایش میدهد.
او در مورد قتل عام غمانگیز امدادگران رفح اظهار نظر کرد، جایی که ۱۵ امدادگر، از جمله هشت عضو جمعیت هلال احمر فلسطین، پنج نفر از دفاع مدنی و یک کارمند آژانس سازمان ملل، در ماه مارس توسط اسرائیل کشته شدند.
دکتر سید گفت: «به هر امدادگر تیر خلاص زده شد، فکر میکنم حدود ۲۰ بار به هر کدام شلیک شد. این نمیتواند تیراندازی متقابل باشد، این یک اشتباه نیست.»
تکاندهندهتر از آن، روند ساختگی است که پس از چنین جنایاتی رخ میدهد. همانطور که او اشاره کرد، خودِ عاملان جنایت موظف به انجام تحقیقات هستند.
او خاطرنشان کرد: «شنیدن اینکه کسی جرمی مرتکب شود و سپس خودش در مورد جرم خودش تحقیق کند، بیسابقه است و خندهدار به نظر میرسد.»
آزادی بیان در معرض تهدید
شهادت دادن در مورد فجایع هزینه سنگینی دارد—نه تنها در غزه، بلکه در ایالات متحده نیز. دکتر سید توضیح داد که چگونه پزشکانی مانند او صرفاً به دلیل گفتن حقیقت، تهدید، در لیست سیاه قرار داده یا مجازات میشوند.
«افرادی مانند من و همکارانم از سکوت کردن میترسند، با اینکه مجوزها، مشاغل و امنیت جانی ما در خطر است.»
با این حال، دکتر سید گفت که از این کار امتناع میکند.
او گفت: «من تمام انرژی، تمام ذرههای انرژی بدنم را برای صحبت کردن علیه این موضوع به کار خواهم گرفت.» و افزود: «شلیک به سر کودکان اشتباه است؛ گرسنگی دادن اشتباه است.»
اقدام جمعی و انسانیسازی
در قلب این مصاحبه، فراخوانی برای مقاومت در برابر غیرانسانیسازی فلسطینیها نهفته است.
از نظر دکتر سید، این کار با بازیابی داستانهای آنها، نامیدن خشونت به نام واقعی خود و ایستادن آشکارا در همبستگی—حتی زمانی که کوچک به نظر میرسد—آغاز میشود.
«وقتی مردم با وجود تلاشها برای خاموش کردن صدایشان به خیابانها میآیند و اعتراض میکنند، این عمل شجاعانه به دیگران نیز انگیزه میدهد تا سکوت خود را بشکنند و حرف بزنند.»
به گفته دکتر سید، این همبستگی اثر فزایندهای دارد. اما هدفی نیز دارد: بازگرداندن انسانیتی که خشونت استعماری به دنبال پاک کردن آن بوده است.
«وقتی کل جمعیتی را اینگونه غیرانسانی میکنید، میتوانید شلیک به سر یک کودک کوچک را توجیه کنید. این یک لفاظی واقعی است. من شنیدهام که مردم این را میگویند.»
دکتر سید یادآوری کرد که درمان زخمها کافی نیست؛ ما باید بیتفاوتی جهان نسبت به رنج فلسطینیها را نیز درمان کنیم.
(The Palestine Chronicle)
– رومانا روبئو نویسنده ایتالیایی و سردبیر Palestine Chronicle است. مقالات او در بسیاری از روزنامههای آنلاین و مجلات آکادمیک منتشر شده است. او دارای مدرک کارشناسی ارشد در زبانها و ادبیات خارجی است و در ترجمه دیداری-شنیداری و روزنامهنگاری تخصص دارد.
مجله جنوب جهانی-بررسی مسائل جنوب جهانی – سال بیستم 