کارلوس لوپس پریرا
ترجمه مجله جنوب جهانی

در اواسط آوریل، دولت موقت بورکینافاسو به رهبری کاپیتان ابراهیم ترائوره، از کشف و خنثی‌سازی توطئه‌ای با هدف «ایجاد هرج و مرج کامل» در این کشور خبر داد. این توطئه، که هدفش «تلاش مجدد برای بی‌ثبات کردن نهادهای جمهوری» عنوان شد، گفته می‌شود با کمک کشور همسایه، ساحل عاج – که خود یک مستعمره نوین واقعی فرانسه است – طراحی شده بود.
در پی این رویداد، هزاران نفر در تاریخ ۳۰ آوریل در اوآگادوگو و دیگر شهرهای بورکینافاسو در حمایت از دولت به خیابان‌ها آمدند. دولت پیشتر اعلام کرده بود که یک «توطئه بزرگ» طراحی‌شده در ساحل عاج را خنثی کرده و دخالت ایالات متحده آمریکا را در این ماجرا رد کرده است.
بر اساس گزارش رسانه‌های آفریقایی، تظاهرکنندگان در پایتخت، بوبو-دیولاسو (دومین شهر بزرگ) و بورومو، پلاکاردهایی در دست داشتند که شعارهایی چون: «حمایت کامل از رئیس‌جمهور ابراهیم ترائوره و مردم بورکینافاسو!»، «مرگ بر امپریالیسم و مزدوران محلی‌اش!»، «زنده‌باد مقاومت ضد امپریالیستی!»، «نه به مانورهای قدرت‌های امپریالیستی برای تضعیف انقلاب ما!» و «نه به دخالت آمریکا!» روی آن‌ها نقش بسته بود.
بلیز کامپائوره، رئیس‌جمهور سابق بورکینافاسو، که به جرم خیانت و سازماندهی قتل رهبر انقلابی، توماس سانکارا در سال ۱۹۸۷ محکوم شده، همچنان تحت حمایت فرانسه در ساحل عاج اقامت دارد. نه قدرت استعماری سابق (فرانسه) و نه ایالات متحده، از مسیری که اتحاد کشورهای ساحل (شامل بورکینافاسو، مالی و نیجر) در پیش گرفته‌اند، راضی نیستند. با این حال، این اتحاد از حمایت گسترده و پرشور مردم آفریقا و نیروهای ترقی‌خواه برخوردار است.
این تظاهرات به دعوت «هماهنگی ملی انجمن‌های دیده‌بانی شهروندی» برگزار شد تا «ریاکاری قدرت‌های استعماری سابق که مقاومت را جرم‌انگاری می‌کنند در حالی که قاره آفریقا را غارت می‌کنند» محکوم شود و نسبت به «اطلاعات نادرست رسانه‌ای که به دنبال شیطانی جلوه دادن رهبران پان‌آفریقایی است» هشدار داده شود. به گفته غیسلین سومه، دبیرکل این جنبش، این بسیج مردمی نشان‌دهنده تعهد مردم به رهبرانشان است و تضمین می‌کند که دشمنان بورکینافاسو هرگز در بی‌ثبات کردن کشور موفق نخواهند شد.
ریم‌تالبا اوئدراوگو، نخست‌وزیر بورکینافاسو، با تأکید بر مقاومت، بیان داشت: «جوانان ایستاده‌اند، مردم میهن‌پرست ایستاده‌اند، مبارزان راه آزادی جهان ایستاده‌اند» و مردم بورکینافاسو باید بیش از هر زمان دیگری استوار بمانند، چرا که «وقتی مردم به پا می‌خیزند، امپریالیست‌ها به لرزه می‌افتند».
یکی دیگر از اهداف اصلی این تظاهرات، رد فشارهای اخیر و دخالت‌های ایالات متحده در بورکینافاسو بود. بورکینافاسو، همراه با نیجر و مالی، بخشی از «اتحاد کشورهای ساحل» است. این کشورها نیروهای فرانسوی و آمریکایی را از خاک خود اخراج کرده‌اند، از جامعه اقتصادی کشورهای غرب آفریقا (CEDEAO) خارج شده‌اند، توافق‌نامه‌هایی را که به نفع قدرت‌های خارجی بود لغو کرده‌اند و تصمیم گرفته‌اند مسیر توسعه‌ای را دنبال کنند که از قید و بندهای نواستعماری رها باشد.
دولت اوآگادوگو اظهارات مایکل لنگلی، رئیس جدید فرماندهی نظامی ایالات متحده در آفریقا (USAFRICOM) در سنای واشنگتن را به شدت محکوم کرد. لنگلی پس از بازدید از ساحل عاج، ادعا کرده بود که رهبران بورکینافاسو از ذخایر طلای کشور خود برای منافع شخصی استفاده می‌کنند.
پاسخ به لنگلی از سوی نیروهای مترقی مختلف در غرب آفریقا داده شد، که خاطرنشان کردند نیجر، مالی و بورکینافاسو «دیگر کشورهای دست‌نشانده نیستند» و امروز الگویی برای همه مردم آفریقا هستند که علیه سلطه امپریالیستی مبارزه می‌کنند.