به قلم ویکتوریا بریتین

ترجمه مجله جنوب جهانی

واقعیت این است که در این نسل‌کشی، هیچ خبرنگار غربی‌ای نمی‌تواند به طور مؤثر از داخل غزه گزارش تهیه کند. ما مهارت‌ها، ارتباطات، دانش میدانی و شناخت جامعه را نداریم.

فیلیپ لازارینی، کمیسر کل آنروا، آخرین فردی است که با درخواست اجازه ورود «رسانه‌های بین‌المللی» به غزه برای «گزارش مستقل درباره جنایات جاری، از جمله جنایت شنیع امروز صبح»، حواس‌ها را پرت می‌کند.

خبرنگاران غربی ماه‌هاست که این درخواست را مطرح می‌کنند. اما حقیقت این است که هیچ خبرنگار غربی‌ای نمی‌تواند به طور مؤثر از داخل غزه در این نسل‌کشی گزارش تهیه کند. ما مهارت‌ها، ارتباطات، دانش میدانی و شناخت جامعه را نداریم.

تلاش‌های بی‌وقفه روزانه تیم‌های خبرنگاران فلسطینی، واقعیت این نسل‌کشی را به جهانیان نشان داده است. آن‌ها در چادرها یا بیمارستان‌ها زندگی و کار می‌کنند، گرسنه، تشنه، خسته، و در عمیق‌ترین غم و اندوه از مرگ خانواده و همکارانشان به سر می‌برند. ۲۳۳ نفر از همکاران رسانه‌ای ما کشته شده‌اند. بدون شجاعت و تلاش آن‌ها، هیچ گزارشی از سازمان ملل، عفو بین‌الملل، دیده‌بان حقوق بشر یا سازمان‌های غیردولتی، یا مهم‌تر از آن، هیچ یک از جلسات معتبر دیوان بین‌المللی دادگستری توسط تیم‌های حقوقی آفریقای جنوبی، هیچ ارزشی نخواهد داشت.

من به عنوان خبرنگار در جنگ‌های ویتنام و کامبوج، آنگولا و موزامبیک، سودان جنوبی، اریتره و سومالی و به عنوان سردبیر مسئول خبرنگارانی که از بوسنی و چچن گزارش می‌دادند، حضور داشته‌ام. این کار ترسناکی بود که به دانش و دسترسی خبرنگاران محلی و البته شانس بستگی داشت. همکارانی جان خود را از دست دادند. آن‌ها در حوادث ناگوار هلیکوپتر، در ریسک‌پذیری‌های بی‌پروا و یکی هم بر اثر حمله آسم جان باختند. در بسیاری از کشورها، خبرنگاران توسط دولت‌ها کشته، ناپدید یا زندانی می‌شوند.

اما هرگز، هرگز، پیش از این، ترورهای هدفمند خبرنگاران در مقیاسی که اسرائیل با مصونیت کامل به مدت ۱۹ ماه انجام داده و همچنان ادامه می‌دهد، وجود نداشته است. این خبرنگاران که می‌دانستند هر روز ممکن است هدف قرار گیرند، به طور فزاینده‌ای یادداشت‌های خداحافظی تکان‌دهنده‌ای درباره «وظیفه خود برای شهادت دادن» می‌نوشتند.

سابقه تکان‌دهنده اکثر رسانه‌های جریان اصلی غربی در مورد غزه، مبتنی بر این روایت نادرست است که «مردم نمی‌توانند بدانند چه خبر است» زیرا رسانه‌های خارجی از گزارش‌دهی در آنجا منع شده‌اند. حتی استفاده از برخی گزارش‌های خبرنگاران فلسطینی در داخل غزه نیز به دلیل فقدان شدید زمینه، تمرکز بر ۷ اکتبر و مرگ و میر اسرائیلی‌ها و گروگان‌ها، عادی‌سازی بی‌رحمی غیرانسانی و سلب انسانیت از فلسطینی‌ها توسط وزرای کابینه اسرائیل، رهبران نظامی، شکنجه‌گران، سربازان جوانی که با خنده از مرگ فلسطینی‌ها زیر بمباران، خانه‌های فلسطینی که تخریب کرده‌اند و مردانی که علناً تحقیر کرده‌اند، مخدوش می‌شود.

آقای لازارینی به «روایت‌های متضاد و کمپین‌های اطلاعات نادرست تمام عیار» اشاره کرد. کمپین‌های اطلاعات نادرست و روایت‌های دروغین اسرائیل قطعاً تمام عیار هستند. آن‌ها توسط حقایق موجود در صحنه که توسط خبرنگاران فلسطینی آشکار می‌شوند، افشا می‌شوند.

هیچ‌کس نمی‌تواند نمونه فجیع ترورهای ۲۳ مارس ۲۰۲۵ را فراموش کند که در آن هشت امدادگر فلسطینی، شش امدادگر دفاع مدنی و یک کارمند سازمان ملل – که هنوز لباس و دستکش به تن داشتند و عازم یک مأموریت نجات بودند – به طور تک تک اعدام شدند و پس از حمله سحرگاه سربازان اسرائیلی به کاروان آن‌ها، در یک گور دسته‌جمعی با آمبولانس‌های خرد شده‌شان دفن شدند. یک ویدیوی ۶ دقیقه‌ای که بعداً در تلفن همراه ریفات رضوان، امدادگر ۲۳ ساله کشته شده، یافت شد، روایتی را که ارتش اسرائیل ارائه داده بود، کاملاً نادرست نشان داد.

سر جفری نایس کی‌سی، وکیل ارشد بریتانیایی با سابقه طولانی کار در دادگاه بین‌المللی کیفری، جایی که او ریاست دادستانی اسلوبودان میلوشویچ، رئیس جمهور صربستان را بر عهده داشت، این رویدادهای مارس را «جنایات جنگی بسیار جدی» توصیف کرد.

او آن را با جنایت جنگی نمادین آمریکا در ویتنام در مای‌لای در ۱۶ مارس ۱۹۶۸ مقایسه کرد، یک قتل عام در دو روستا که در آن حداقل ۳۴۷ زن، کودک و مرد مسن به قتل رسیدند و شامل تجاوز و مثله کردن کودکان ۱۲ ساله نیز بود. سر جفری در ادامه خواستار تحقیقات بین‌المللی شد و گفت امیدوار است «قدرت‌های غربی از قدرت خود برای محکوم کردن شدید اسرائیل استفاده کنند.»

در هفته‌های پس از آن، به آرامی تغییر اندکی در لحن سیاستمداران غربی و برخی از رسانه‌های غربی ایجاد شده است. اما این تغییرات بسیار کمتر از اقداماتی است که رهبران غربی برای توقف نسل‌کشی و عادی‌سازی وحشت امروز باید انجام دهند. خطرات بسیار بیشتر از آن است که اجازه داده شود این عادی‌سازی با روایت‌های نادرست یهودی‌ستیزی و تروریسم که در تلاش‌های کنترل دولت مؤثر هستند، ادامه یابد.

راه‌های پایان دادن به نسل‌کشی مشخص است و وقت آن رسیده است که دیگر آن‌ها را غیرممکن ندانیم: پایان دادن به عرضه سلاح، به ویژه از سوی ایالات متحده، درخواست از اسرائیل برای موافقت با آتش‌بس دائمی، باز کردن مرزها، همانطور که آقای لازارینی اصرار دارد، برای ارسال کمک‌های غذایی، سوخت، تجهیزات پزشکی، داروها و پزشکان تحت نظارت سازمان ملل، و اجازه دادن به بیماران وخیم برای خروج از غزه با خانواده‌هایشان برای درمان.

علاوه بر این، آزادی هر ۵۷ گروگان اسرائیلی، زنده و مرده، و نزدیک به ۱۰,۰۰۰ زندانی فلسطینی در زندان‌های شلوغ اسرائیل و پایگاه‌های نظامی شکنجه، مانند سده تیمان در صحرای نقب (نگو)، خواسته‌های کلیدی هستند.

سی و هفت سال پیش، در سال ۱۹۸۸، نوام چامسکی کتاب «تولید رضایت: اقتصاد سیاسی رسانه‌های جمعی» را نوشت که به بررسی مدل تبلیغاتی دولتی ارتباطات و کنترل می‌پردازد. این کتاب هنوز هم گویای همه چیز است.

و تغییر بزرگی در نفوذ رسانه‌های جریان اصلی، به ویژه در میان جوانان، رخ داده است. بسیاری از پلتفرم‌های رسانه‌ای نسخه بسیار متفاوت و معتبری از رویدادها را ارائه می‌دهند.

عناوین قدیمی آمریکایی، کانترپانچ و کنسرسیوم نیوز، دهه‌هاست که این کار را انجام می‌دهند. امروزه، جوانان منابع جدید بسیاری را می‌شناسند، مانند دکلاسیفاید در بریتانیا، دراپ‌سایت، جرمی اسکاهیل و رایان گریم، موندووایس، فلسطین کرونیکل، میدل ایست آی، و از پاریس، اوریان ۲۱، که موانع زبانی را می‌شکند و به زبان‌های بسیاری منتشر می‌شود. سلطه رسانه‌های قدیمی شکسته شده است.

عمل قوی‌تر از کلام است. آقای لازارینی، سیندی اچ. مک‌کین، رئیس برنامه جهانی غذا، دکتر تدروس آدهانوم گبریسوس، رئیس سازمان بهداشت جهانی، تام فلچر، معاون دبیرکل سازمان ملل در امور بشردوستانه، کاترین راسل، رئیس یونیسف، و آنتونیو گوترش، دبیرکل سازمان ملل، همگی به شیوایی از غزه سخن می‌گویند. آن‌ها از جامعه مدنی در سراسر جهان، به نام حقوق بین‌الملل، برای رهبران اخلاقی مانند پاپ لئون چهاردهم به نام انسانیت سخن می‌گویند.

آن‌ها باید علناً با هم به تل‌آویو بروند و با نخست‌وزیر اسرائیل، کابینه، رهبران نظامی و رهبران شهرک‌نشینان مقابله کنند. با این حال، هر چقدر هم که دولت اسرائیل تلاش کند از این رویارویی طفره رود، این گروه می‌تواند جرقه‌ای از شجاعت را در میان دولت‌های غربی که در تماشای بی‌احترامی به سازمان ملل، تحریف تاریخ و نمایش بی‌شرمانه این نسل‌کشی به جهان همدست بوده‌اند، برانگیزد.