تیلور میلر
منبع: المیادین انگلیسی
ترجمه مجله جنوب جهانی

تیلور میلر فاش می‌کند که چگونه استیو ویتکوف، متحد ترامپ که هیچ تجربه‌ی دیپلماتیکی ندارد، نقش کلیدی در دیپلماسی «کمک‌رسانی» به غزه ایفا می‌کند و سوداگری املاک را با سیاست نسل‌کشی درهم می‌آمیزد.
پرسش [سعید عریقات]: متشکرم. بسیار ممنونم. چگونه می‌توان با بنیاد بشردوستانه غزه تماس گرفت؟ ظاهراً مشکل همین است، سازمان ملل…
خانم بروس: فکر نمی‌کنم کسی خوشش بیاید اگر من همین‌جا از این تریبون یک ایمیل را اعلام کنم.
پرسش: نه، نه. این…
خانم بروس: فکر می‌کنم چیزی به اسم اینترنت وجود دارد…
پرسش: بسیار خب.
خانم بروس: …و می‌توانید آن را تایپ کنید و یک آدرس ایمیل به دست خواهید آورد.
پرسش: بسیار خب.
خانم بروس: تعداد زیادی از شما – فکر می‌کنم بیشتر شما خبرنگار هستید. فکر می‌کنم تعدادی از شما تحقیق و تایپ کردن در کانالهای اینترنتی را درک می‌کنید، که این اطلاعات را در اختیار شما قرار می‌دهد، آقا. [۱]
قصد داشتم در بخش دوم این مجموعه مقالات، به سراغ طرح‌های تأمین مالی بنیاد بشردوستانه غزه (GHF) بروم که به‌شدت شکست‌خورده است، اینکه چگونه رهبری و حاکمیت آن شامل تفنگداران دریایی و کهنه‌سربازان ارتش ایالات متحده، رؤسای سابق برنامه جهانی غذا و مدیران عامل آشپزخانه مرکزی جهانی، سیاست‌گذاران فیس‌بوک و بانکداران سرمایه‌گذاری می‌شود. به آنجا خواهیم رسید. همان‌طور که به این موضوع خواهیم پرداخت که جیک وود، مدیر اجرایی GHF، تنها چند ساعت قبل از راه‌اندازی برنامه‌ریزی‌شده در غزه، در ۲۵ مه ۲۰۲۵ از سمت خود کناره‌گیری کرد.
وود در بیانیه استعفای خود خاطرنشان کرد: «من به کاری که بر آن نظارت داشتم افتخار می‌کنم، از جمله توسعه یک برنامه عمل‌گرایانه که می‌تواند به افراد گرسنه غذا برساند، نگرانی‌های امنیتی در مورد انحراف را برطرف کند و کار سازمان‌های غیردولتی دیرینه در غزه را تکمیل کند.» [۲] تصاویری که در سطح جهانی منتشر شد، تنها چند ساعت پس از اینکه وود به ما اطمینان داد که برنامه «عمل‌گرایانه» آن‌ها در حال اجراست: اعضای تساو ۹ در حال مسدود کردن بسته‌های غذایی در نزدیکی گذرگاه کرم ابوسالم؛ یک نمای هوایی از آغل پنج‌لاینه دام (العلم، غرب رفح) با صدها فلسطینی گرسنه که به‌زور در صف جیره‌بندی ایستاده‌اند؛ [۳] کارکنان GHF به سمت فلسطینی‌های لاغراندامی که مجبور شده بودند بیش از ۱۰ کیلومتر پیاده‌روی کنند تا به محل توزیع برسند، آتش گشودند؛ GHF گاز اشک‌آور و/یا نارنجک‌های صوتی به سمت کسانی که منتظر «کمک» بودند پرتاب کرد؛ واحدهای اطلاعاتی اسرائیل چندین نفر را در نزدیکی کریدور موراگ ربودند و ناپدید کردند؛ مادرانی که به دنبال غذا برای خانواده‌های خود بودند، تعریف می‌کردند که چگونه با آن‌ها مانند سگ رفتار شده و مورد تمسخر، فیلم‌برداری و تیراندازی قرار گرفته‌اند. در تمام این مدت و در میان این گرسنگی مهندسی‌شده، هماهنگی فعالیت‌های دولتی در سرزمین‌ها (COGAT)، نهاد هماهنگ‌کننده IOF که با GHF همکاری می‌کند، به‌طور مداوم به گسترش پروپاگاندا (hasbara) می‌پردازد، از جمله استناد به تحویل «بیش از ۱.۳ میلیون تن غذا» از ۷ اکتبر ۲۰۲۳.
بله. جزئیات این موضوع برای شکست فاجعه‌بار GHF و محاصره بی‌امان غزه ضروری است و ویرانی‌های نسل‌کشی را تشدید می‌کند. در این نمایش سرگیجه‌آور از بی‌کفایتی بوروکراتیک و همدستی در گسترش اهداف IOF برای نابودی کامل، من به‌طور خلاصه عقب می‌کشم تا نه تنها دروغ‌هایی را در نظر بگیرم که توسط تامی بروس، سخنگوی وزارت امور خارجه ایالات متحده تقویت می‌شوند (خواننده عزیز، شما نمی‌توانید با جستجوی ساده «کانالهای اینترنتی» ایمیل GHF را «تایپ و دریافت کنید»)، بلکه هر خبری مبنی بر «آتش‌بس ۶۰ روزه» نباید ما را از جاه‌طلبی‌های بزرگ‌تر امپراتوری که برای منطقه در خطر است، منحرف کند.
وقتی استیو ویتکوف، فرستاده ویژه ایالات متحده به خاورمیانه را «تایپ و جستجو می‌کنید»، چه چیزی » دریافت می‌کنید»:
یک سرمایه‌گذار و وکیل املاک در نیویورک با «هیچ پیشینه‌ای در دیپلماسی»، که اکنون به دلیل کمک به واسطه‌گری بزرگ‌ترین «معامله» جهان، تیترهای بیشتری را به خود اختصاص داده است. [۴] به‌راحتی می‌توان ویتکوف را به‌عنوان یکی دیگر از دزدان کابینه ترامپ رد کرد؛ و ما احمق خواهیم بود اگر باور کنیم، همان‌طور که ویکی‌پدیا ذکر می‌کند، ویتکوف و ترامپ به‌طور اتفاقی «در یک اغذیه‌فروشی در شهر نیویورک با هم دوست شدند». متأسفم، اما هیچ مقدار کنیش یا پاسترامی نمی‌تواند دهه‌ها تبانی آن‌ها را پنهان کند. [۵]
در طول دوران ویتکوف در شرکت Dreyer & Traub در اوایل دهه ۱۹۸۰، ترامپ یکی از مشتریان او بود، قبل از اینکه ویتکوف به تأسیس شرکت Stellar Management بپردازد. در سال ۱۹۹۷، ویتکوف Stellar Management را ترک کرد تا گروه Witkoff را که به‌طور خصوصی اداره می‌شود، در نیویورک تأسیس، ریاست و به‌عنوان مدیرعامل آن فعالیت کند. دو پسر استیو، الکس (مدیرعامل) و زک (معاون اجرایی، توسعه) و همسرش لورن (معاون اجرایی، فروش و بازاریابی) به رهبری این گروه کمک می‌کنند. همان‌طور که آخرین وب‌سایت آن‌ها به خود می‌بالد: «ویتکوف یک بخش توسعه‌دهنده است. یک بخش سرمایه‌گذار. یک بخش تغییردهنده چشم‌انداز.» این توسعه‌دهندگان از ساحلی به ساحل دیگر، شهرهای ایالات متحده را به تصویر سیری‌ناپذیر سرمایه‌داری مخاطره‌آمیز تبدیل کرده‌اند. گروه Witkoff یک غول است که بیش از ۱۱ میلیون فوت مربع املاک تجاری و خرده‌فروشی را عمدتاً در نیویورک، میامی و لس‌آنجلس اداره می‌کند، از جمله هتل پارک لین و ساختمان Woolworth در منهتن. اما ثبت تمام سرقت‌های زمینی گروه Witkoff در سراسر این قاره، نقشه‌کشی برای روز دیگری است.
همان‌طور که نیویورک تایمز (جنایات جنگی نیویورک) گزارش داد، در سال ۲۰۱۸، سرمایه‌گذار مشترک ویتکوف در یک پروژه هتل در منهتن، تیم لایسنر، رئیس سابق بخش آسیای جنوب شرقی گلدمن ساکس، توسط وزارت دادگستری ایالات متحده به اتهام توطئه برای پولشویی و توطئه برای نقض قانون شیوه‌های فساد خارجی، برای پولشویی میلیاردها دلار اختلاس‌شده از توسعه ۱ مالزی برای رشوه به مقامات مختلف مالزیایی و ابوظبیایی متهم شد (در ۲۰ مه ۲۰۲۵، لایسنر به دو سال زندان محکوم شد):
ابتدا، صندوق ثروت ملی ابوظبی سهام خود را در هتل مشکل‌دار پارک لین، که در لبه جنوبی پارک مرکزی قرار دارد، افزایش داد. سپس، در اقدامی حیاتی‌تر، سازمان سرمایه‌گذاری قطر سال گذشته ۶۲۳ میلیون دلار به عنوان خرید اهرمی آقای ویتکوف و شرکای او ارسال کرد.
این معاملات که شامل دو صندوق ثروت ملی نفت‌خیز از خاورمیانه می‌شود، نشانه‌ای از جریان عظیم دلارهایی است که از سوی نهادهای مرتبط با کشورهایی مانند قطر، امارات متحده عربی، عربستان سعودی و کویت به شرکت‌های املاک و مستغلات ایالات متحده سرازیر می‌شود. [۶] شرکت سرمایه‌گذاری مبادله (Mubadala) ابوظبی، سهام خود را در هتل پارک لین افزایش داد تا مانع از توقیف آن توسط دولت فدرال ایالات متحده شود و اندکی پس از آن، سازمان سرمایه‌گذاری قطر از طریق شرکت تملک مرکزی خود وارد عمل شد تا سهام ویتکوف را به مبلغ ۶۲۲.۹ میلیون دلار خریداری کند. بدون شک، این تنها مشارکت ویتکوف/گروه ویتکوف با صندوق‌های ثروت ملی خاورمیانه نیست. استیو ویتکوف همچنین بخشی از گروه صنعتی احیای اقتصادی بزرگ آمریکا در آوریل ۲۰۲۰ ترامپ بود [۷] که احتمالاً زمینه‌ساز موقعیت او در ۹ نوامبر ۲۰۲۴، به عنوان رئیس مشترک کمیته تحلیف ریاست جمهوری و انتصاب او به عنوان فرستاده ویژه ایالات متحده به خاورمیانه در ۱۲ نوامبر ۲۰۲۴ شد.
بدون پیشینه‌ای در دیپلماسی – فقط خویشاوندی بی‌شرمانه بین میلیاردرها.

دهه‌ها – آیا باید آن را – دوستی بنامیم؟ تقلب در پوشش فاشیسم؟ – بین ترامپ و ویتکوف هم‌گام با بلندتر شدن سوت‌های نسل‌کشان برای صاف کردن کل غزه به نظر می‌رسد:
[این] ناشی از یک تصمیم آگاهانه و استراتژیک برای «صاف کردن منطقه» است، تا اطمینان حاصل شود که «بازگشت مردم به این فضاها چیزی نیست که اتفاق بیفتد…» یک مقام ارشد امنیتی سابق در ارتش اسرائیل، که با بسیاری از فرماندهان در تماس بود، تأیید کرد که برخی از فرماندهان در میدان شخصاً دستور تخریب هر چه بیشتر ساختمان‌ها در غزه را صادر کرده‌اند. [۸]
آنچه برخی رسانه‌ها ممکن است تخریب غیرعملیاتی تلقی کنند، ما باید نام‌گذاری کنیم: زمین سوخته. دستور نظامی در غزه تخریب به خاطر تخریب است؛ تخریب آیینی برای محو کردن افق‌های فلسطینی. ما باید با وضوح دقیق ببینیم که این ویرانی چه چیزی را به بار می‌آورد (حتی با وجود هزاران، میلیون‌ها تن مهمات منفجر نشده در سراسر زمین… فسفر، ستون‌های سمی در هوا و سفره‌های آب زیرزمینی، آبراه‌ها و دریای سمی).
در جریان نکبت در سال ۱۹۴۸، ایرگون المنشیه، شیخ مونس، بخش زیادی از یافا و عجمی را ویران کرد – ویرانه‌هایی که «تل‌آویو» امروزی بر روی آن ساخته شده است. این بخش از خط ساحلی به تصویر اشغالگر بازسازی شد – جذب سرمایه‌گذاری فراملیتی، تبدیل ویرانه‌های فلسطینی به Airbnb و فریب بسیاری به یک اشغال «ملایم‌تر و لیبرال‌تر» با استفاده از اشکال بی‌شماری از -شویی. تاریخ، یک نکبت مداوم. در سال ۲۰۱۴، گزارش شد که استیو ویتکوف به اعضای گروه زاراسای و توسعه اکستل پیوست تا «از بازار سرمایه اسرائیل برای بدهی استفاده کند». عرضه اوراق قرضه در آن زمان (به ارزش تقریبی ۱۴۱.۶ میلیون دلار)، همراه با فروش ۵۰۰ میلیون شکل اوراق قرضه گروه لایت‌استون در تل‌آویو، در آن سال ۲.۵ میلیارد شکل جمع‌آوری کرد و «بورس تل‌آویو را به یک مرکز مالی کلیدی برای شرکت‌های املاک و مستغلات» تبدیل کرد. در همان زمان، عملیات لبه محافظ در جریان بود، زمانی که بیش از ۲۰۰۰ فلسطینی در غزه توسط IOF قتل عام شدند. در حال حاضر بیش از هفت سال از محاصره تقریباً کامل غزه – هوا، زمین و دریا (ادامه دارد و از امروز وحشیانه‌تر می‌شود) می‌گذرد.
شاید همه اینها برای طرح چند سوال باشد، نه اینکه نتایج مشخصی از این «آتش‌بس ۶۰ روزه» یا هر پیش‌نویس بعدی ارائه شود. به هر حال، بند شماره ۱۲ «برگه شرایط» (آخرین به‌روزرسانی ۲۹ مه ۲۰۲۵) حکم می‌کند: «فرستاده ریاست می‌کند: فرستاده ویژه، سفیر استیو ویتکوف برای نهایی کردن توافق به منطقه خواهد آمد. استیو ویتکوف بر مذاکرات ریاست خواهد کرد.» او و گروه ویتکوف شخصاً از این «آتش‌بس اولیه» (به همان اندازه مبهم و بی‌مایه مانند «توقف بشردوستانه» (نوامبر ۲۰۲۴)) چه چیزی به دست خواهند آورد؟ همانطور که در ابتدا در طول انتشار این طرح منتشر شد:
بایگانی‌های زیادی در مورد این طرح به عنوان یک چارچوب وجود دارد. شکاف‌های زیادی وجود دارد. ابهامات زیادی وجود دارد… «اسرائیل هرگز با پایان دادن به جنگ تحت این چارچوب موافقت نخواهد کرد. تعداد کامیون‌های کمک‌رسانی ذکر نشده است. هیچ جزئیاتی در مورد اینکه نیروهای اسرائیلی کجا عقب‌نشینی خواهند کرد وجود ندارد. همه اینها مشکلاتی هستند که احتمالاً مانع از این امر خواهند شد. ویتکوف تلاش کرد تا «اسرائیل» را بسیار بیشتر از آنچه در طرح قبلی بود، تطبیق دهد. مدتی طول خواهد کشید تا یک معامله توسط جنبش تایید شود.» … مقامات اسرائیلی همچنین به YNet فخر فروختند که بر اساس شرایط طرح ویتکوف، «اسرائیل از دستاوردهای استراتژیک خود دست نمی‌کشد» و ادعا کردند که این چارچوب به نیروهای اسرائیلی اجازه می‌دهد در امتداد کریدور فیلادلفی در امتداد مرز جنوبی غزه با مصر مستقر بمانند.
ویتکوف و شرکا علاوه بر مبهم کردن شرایط تعامل، ظاهراً می‌گویند – ما هیچ امتیازی نخواهیم داد، به راضی کردن سهامداران (و بشردوستان، بدون انسانیت) ادامه خواهیم داد، بمب‌ها به ریختن ادامه خواهند داد زیرا این خط قرمز ماست – و وقتی آماده باشیم، همه چیز را به نفع خود تصاحب خواهیم کرد.
هر بار که IOF و هم‌پیمانانش آخرین جنایت وحشیانه را در غزه بدون تحریم کامل تسلیحاتی، تحریم‌ها، سلب مالکیت، طرد فرهنگی و لغو رژیم استعماری شهرک‌نشین صهیونیستی مرتکب می‌شوند، بیشتر تشویق می‌شوند تا به کار خود ادامه دهند. و آنها دست برنخواهند داشت تا زمانی که کل غزه برای هتل لوکس، کازینو یا هر هوس جنگ‌طلبانه‌ای که باشد، ویران شود. اگر خواندن من در اینجا بی‌ادبانه یا تقدیرگرایانه به نظر می‌رسد، باید بدانید که من هیچ‌کدام نیستم. ما – کسانی از ما که کاملاً مخالف این هستیم – می‌توانیم با مسدود کردن اتاق هیئت مدیره این نسل‌کشی را متوقف کنیم… با اشغال همه چیز، همه‌جا… با متمرکز ماندن و هدف قرار دادن سودجویان با اقدام مستقیم و استفاده از اهرم قدرت اقتصادی علیه خود – در نهایت، و ان‌شاءالله به‌سرعت، ایجاد یک بحران وجودی برای رژیمی که مصمم به انکار است.