مجله آمریکایی «مون آو آلاباما»
ترجمه مجله جنوب جهانی

اگر تنگه (هرمز) بسته شود، قیمت نفت می‌تواند به بالای ۲۰۰ دلار در هر بشکه برسد و فاجعه‌ای در اقتصاد آمریکا به بار آورد.
به نظر نمی‌رسد اهداف اصلی حمله اسرائیل به ایران، تأسیسات تحقیق و تولید هسته‌ای باشند. مقامات ارشد نیروهای نظامی ایران، دانشمندان برجسته برنامه هسته‌ای ایران و رهبران سیاسی، اهداف اصلی به نظر می‌رسند.
در حملات هدفمند، ده‌ها افسر بلندپایه، از جمله سردار محمد باقری، رئیس ستاد کل نیروهای مسلح ایران، و سردار امیرعلی حاجی‌زاده، فرمانده نیروی هوافضای سپاه پاسداران، جان باختند. همچنین چندین دانشمند برجسته نیز در طول شب، هنگامی که اسرائیل ساختمان‌های غیرنظامی محل زندگی آن‌ها را بمباران کرد، کشته شدند.
تأسیسات اصلی غنی‌سازی هسته‌ای ایران در نزدیکی نطنز و فردو در زیر زمین قرار دارند. تصاویر ماهواره‌ای تنها آسیب‌های جزئی را به تأسیسات روی سطح نطنز نشان می‌دهند. به نظر می‌رسد فردو اصلاً مورد حمله قرار نگرفته است. حملاتی به برخی از تأسیسات موشک‌های بالستیک ایران صورت گرفته است. هنوز گزارشی از میزان خسارات وارده در دست نیست.
نکته جالب اینجاست که هیچ نشانه‌ای از پدافندهای هوایی فعال وجود نداشت. به نظر می‌رسد اسرائیل آن‌ها را با ابزاری غیر از جنگ آشکار، غیرفعال کرده است.
منابع اسرائیلی ادعا کردند که ایران در پاسخ به این حملات، صدها پهپاد به سمت اسرائیل پرتاب کرده است. با این حال، هیچ پهپادی مشاهده نشد. منابع ایرانی نیز ادعا می‌کنند که هیچ پهپادی (هنوز) پرتاب نشده است.
تاکنون، به نظر می‌رسد حملات بیشتر به دنبال تغییر رژیم هستند تا تأسیسات هسته‌ای. حملات محدود به زیرساخت‌های هسته‌ای برای اسرائیل کافی است تا آن‌ها را به عنوان اقدام پیشگیرانه دفاع از خود معرفی کند.
دفاع مشروع پیشگیرانه طبق قوانین بین‌المللی قانونی است. با این حال، این امر مستلزم آن است که تهدید فوری، قریب‌الوقوع و فراگیر باشد، بدون زمان برای تعمق. هیچ یک از این شرایط زمانی که اسرائیل حمله خود را آغاز کرد، وجود نداشت. بنابراین، جنگی که اسرائیل آغاز کرده، یک اقدام تجاوزکارانه و غیرقانونی طبق قوانین بین‌المللی محسوب می‌شود.
اسرائیل برنامه‌ریزی کرده است که این عملیات حداقل برای دو هفته ادامه یابد:
یک مقام ارشد اسرائیلی اظهار داشت: «عملیات اسرائیل علیه برنامه هسته‌ای، رهبری نظامی و زرادخانه موشکی ایران هنوز به پایان نرسیده است، زیرا اسرائیل ۱۴ روز عملیات را برنامه‌ریزی کرده است.»
مدت احتمالی این عملیات با انتظارات تحلیلگران مطابقت دارد که یک موج حمله به تنهایی قادر به وارد کردن آسیب کافی به برنامه هسته‌ای ایران نخواهد بود و همچنین با رویکرد جامع اسرائیل در حمله همزمان به تأسیسات، رهبری و زرادخانه ایران برای محدود کردن احتمال حمله تلافی‌جویانه.
این الگو مشابه الگویی است که اسرائیل علیه شبه‌نظامیان لبنانی و متحد ایرانی آن‌ها، حزب‌الله، به کار گرفت: از بین بردن رهبرانشان، تضعیف زرادخانه‌شان و مجبور کردن آن‌ها به توافق. این مقام مسئول گفت که درگیری کنونی نیز می‌تواند به همین ترتیب در یک توافق از طریق مذاکره به اوج خود برسد.
راه‌های پاسخ ایران و پیامدهای اقتصادی
ایران تنها دو راه معقول برای پاسخ به این حمله دارد. یکی، همانطور که اسکات ریتر توضیح می‌دهد، حمله‌ای ویرانگر و گسترده علیه خود اسرائیل است. این حمله باید آنقدر برای اسرائیل سخت باشد که از ایالات متحده بخواهد برای پایان دادن به جنگ مذاکره کند. با این حال، این گزینه خطر حملات هسته‌ای اسرائیل علیه ایران را به همراه خواهد داشت.
احتمال دیگر، تلافی علیه قدرتی است که پشت اسرائیل ایستاده و با آن برای آغاز حمله تبانی کرده است. اهداف آمریکایی در خاورمیانه وجود دارند که ایران به راحتی می‌تواند آن‌ها را مورد حمله قرار دهد. اما پاسخ ایالات متحده، یک جنگ هوایی و موشکی خواهد بود که هرگونه دفاع باقی‌مانده ایران را در هم می‌کوبد.
حمله به ایالات متحده، بر اقتصاد آن متمرکز خواهد بود. ایران می‌تواند تولید نفت خود را متوقف کند. این کشور ابزارهای مختلفی برای متوقف کردن تولید نفت و گاز در کشورهای متحد آمریکا در همسایگی خود دارد. ایران می‌تواند تنگه هرمز را ببندد، تنگه‌ای که ۲۵ درصد از تولید جهانی هیدروکربن از آن عبور می‌کند. ایالات متحده به سختی می‌تواند از این اقدام ایران جلوگیری کند.
همانطور که قبلاً هم گفتم:
ترامپ به دنبال قیمت‌های پایین‌تر نفت و آزادی برای پیگیری دستور کار داخلی خود است.
چند ماه با قیمت نفت بالای ۲۰۰ دلار در هر بشکه، شانس جمهوری‌خواهان را برای حفظ مجلس نمایندگان و سنا از بین می‌برد. این اتفاق، ریاست جمهوری ترامپ را نیز به نابودی می‌کشاند و او مجبور می‌شود از ایران درخواست صلح کند.
خسارات جانبی جدی به اقتصاد جهانی وارد خواهد شد. ایران مقصر شناخته خواهد شد، اما همه همچنین خواهند دانست که نه ایران و نه رهبرش، آغازگر این ماجرا نبودند.