تیلور میلر

منتشر شده در المیادین انگلیسی

ترجمه مجله جنوب جهانی

در نوار غزه، گرسنگی سلاح شده است؛ کمک‌های انسانی به تباهی کشیده شده و بشردوستی به دست سوداگران و جنایتکاران جنگی، که خود را ناجی می‌نمایانند، ربوده شده است. این همان حقیقتی است که تیلور میلر در این کیفرخواست آتشین علیه «بنیاد بشردوستانه غزه» (Gaza Humanitarian Foundation) و همدستی نسل‌کشانه آن، پرده از رخسارش برمی‌دارد.
این جنگ صلیبی به خوبی در جریان است؛ بیست ماه و همچنان ادامه دارد، هفتاد و هفت سال و همچنان جاری است. این اختلاط و درآمیختگی باید چون بلورین، شفاف و آشکار باشد

امروز زنی را دیدم.
نه. او زن نبود. او سایه‌ای در هیبت انسان بود، در ویرانه‌های آشپزخانه‌ای که دیگر وجود نداشت، مچاله شده بود و با قاشقی تهی، نوزادش را سیر می‌کرد. بارها و بارها.
«بخور،» زمزمه می‌کرد، گویی رحمت را می‌توان آنقدر وانمود کرد که جان او را نجات دهد. و کودک اطاعت می‌کرد. زیرا گرسنگی، مادران را به خدایی می‌رساند، حتی زمانی که جز دروغ، چیزی برای بخشیدن ندارند. این قحطی نیست. این الهیات است. اینجاست که ایمان همچون گوشت بر شعله آزموده می‌شود؛ آهسته، تا زمانی که فریاد برآورد.
در غزه، کودکان تربیت نمی‌شوند. آن‌ها جیره‌بندی می‌شوند. میان حملات هوایی متولد می‌شوند، زیر سایه تحریم‌ها رشد می‌کنند، و در سکوت آموزش می‌بینند. اینجا، مرگ دیگر تراژدی نیست. تنها یک عدد است. نه چون دزدی در شب می‌آید؛ بلکه همچون نامه‌رسان، منظم، قابل پیش‌بینی و حرفه‌ای از راه می‌رسد.
کامیون‌ها را می‌فرستند. کافی نیست. هرگز کافی نیست.
آری، این گرسنگی از پیش طراحی شده است. نه تنها برای کشتن، بلکه برای ویران کردن هستی.
اگر حتی یک کودک باید برای سکوت شما جان بسپارد، اگر یک نوزاد باید زیر آوار مدفون شود تا کشور شما جایگاه دیپلماتیک نیکویی داشته باشد، پس می‌گویم: پیشرفت خود را پس بگیرید. تمدن خود را پس بگیرید. صلح خود را بازپس دهید. من آن را نمی‌خواهم. شما می‌گویید: «این جنگ است.» نه. جنگ پایان می‌یابد. اما این ابدی است. این اعدام سازمان‌یافته امید است. [1]
آنگاه که می‌نویسیم، ویراستاران خواهند گفت – آیا می‌توان این را کوتاه‌تر کرد؟ خلاصه ساخت؟ پیوند زد؟ آیا باید به پانوشت بدلش کرد؟ پایبندی به شمارگان واژه‌ها، و به طور فزاینده (در واقع، دهه‌هاست – و بیش از بیست ماه است که می‌گذرد و ادامه دارد)، گردن نهادن به تولید رضایت، به سکوت. آن روز فرا خواهد رسید – به زودی – و با موشک، قاشق شام، سیم‌چین، ماژیک – که ما، همگی، راویان حقیقت فلسطینی را باور خواهیم کرد؛ آن روزنامه‌نگارانی را که ما به طور هماهنگ حذف کرده‌ایم، نادیده گرفته‌ایم، نادرست ترجمه کرده‌ایم، هدف قرار داده‌ایم. می‌دانیم، روزی خواهد آمد که همه، همواره، مخالف این بوده‌اند.
هنگامی که «بنیاد بشردوستانه غزه» (GHF) در تدارک راه‌اندازی خود بود، من در ذهن، مسیر پول و روابط عمومی را در این مجموعه فساد ترسیم می‌کردم؛ دفاتر خالی در دلاویر، نقض‌های فزاینده، و فهرستی طولانی از نظامیانی که اکنون دلال املاک شده‌اند و به تخریب فلسطین و مردمانش کمک می‌کنند و همدست آن هستند. اما آنچه در این هفته‌ها شاهد بوده‌ایم، پستی بی‌سابقه از وحشی‌گری مطلق است که توسط نیروهای اشغالگر اسرائیلی (IOF) و هم‌دستانشان مرتکب شده است. شعر دکتر عزالدین شهاب، سندی از این پلیدی و گواهی بر جنایات علیه (آنچه از) بشریت باقی مانده است.
زمانی که نگارش بخش نخست این مجموعه را به پایان می‌بردم، ساعت‌ها از هشدار تام فلچر، رئیس سازمان ملل متحد گذشته بود که گفته بود: «۱۴۰۰۰ نوزاد ممکن است ظرف ۴۸ ساعت جان ببازند…» – و دوستان ما آن اینفوگرافیک را به عنوان کنشگری روزانه خود بازنشر می‌کردند. چه بر سر آن کودکان آمد؟ چند هفته در معرض خطر قحطی سپری می‌شود؟ چه کسی حق محاسبه و تجاری‌سازی این خطر را دارد؟ نزدیک به یک ماه از آن انتشار می‌گذرد، تقریباً چهار ماه از بسته‌شدن تقریباً کامل تمام غزه… این قحطی اجباری است که از واژه فراتر می‌رود؛ این کشتار جمعی سودجویانه است که نقاب بشردوستی بر چهره زده است.
شمارش تلفات در مراکز توزیع GHF (یا، آن‌طور که شریف قدوس می‌نویسد، شمار کل کشته‌شدگان در قتل‌عام‌های امدادی – یک اصطلاح رایج جدید در فرهنگ لغت نسل‌کشی) دشوار است، زیرا بیش از ۲۰۰ فلسطینی هدف گلوله قرار گرفته‌اند، زیر پا لگدکوب شده‌اند، و بمباران گشته‌اند – نه تنها در محل‌های فوری کمک‌رسانی، بلکه در مسیر رسیدن به/بازگشت از هرگونه امید. طارق حجاج توضیح می‌دهد:
این الگوی ارتکاب قتل‌عام و سپس انکار آن، هم مردم محلی و هم دفتر رسانه‌ای دولت غزه را بر آن داشته است که مراکز کمک‌رسانی ایالات متحده را تله‌هایی برای کشتار خانواده‌های گرسنه توصیف کنند و مدعی شوند که محموله‌های اندک غذایی به عنوان طعمه به کار می‌روند.
دفتر رسانه‌ای دولت اظهار داشت… که «مراکز به اصطلاح ‹توزیع کمک› در مناطق خطرناک قرمز رنگ تحت کنترل ارتش اشغالگر برپا شده‌اند،» جایی که غیرنظامیان سپس «اغوا شده» و عامدانه هدف قرار می‌گیرند.
هرج و مرجی که توسط مزدوران آمریکایی – فعال تحت عنوان GHF و همچنین UG Solutions، Safe Reach Solutions و «گروه مشاوره بوستون»… «در کنار مقامات سابق اطلاعاتی و دفاعی ایالات متحده و کارآفرینان خصوصی، و با مشورت نزدیک با اسرائیل»[3] – ایجاد شده، عمدتاً با قطعی‌های ارتباطی در سراسر غزه (که اخیراً در ۱۴ ژوئن ۲۰۲۵ دوباره برقرار شد) همسو است و عامدانه کشتار را پنهان می‌سازد:
این تصور که ارتش اسرائیل دخالتی ندارد، بی‌اساس است. آن‌ها کاملاً درگیرند. دفاتری در پایگاه‌های ما دارند. ما ارتباطات رادیویی خود را با آن‌ها به اشتراک می‌گذاریم. مقامات ارشد ادعا می‌کنند ارتش اسرائیل دخالتی ندارد، اما احساس می‌شود آن‌ها مرد پشت پرده‌اند. البته، آن‌ها در محل با ما نیستند، اما تک‌تیراندازها و تانک‌هایشان تنها چند صد متر آن‌سوترند. می‌توانید صدای تیراندازی آن‌ها را در تمام طول روز بشنوید.[4]
شاید آنچه برای برخی از دیده پنهان مانده است، در حالی که چرخه‌های خبری گیج‌کننده بمباران‌های متخاصمانه ایران، یمن، لبنان و سوریه توسط نیروهای اشغالگر اسرائیلی (IOF) اهداف نسل‌کشانه خود را گسترش می‌دهد… در حالی که فعالان در آب‌های بین‌المللی ربوده می‌شوند… در حالی که قرنطینه کامل در سراسر کرانه باختری، تجزیه فلسطینیان و سرزمینشان به کانتون‌های کوچک را تشدید می‌کند – در میان همه این‌ها، جیک وود، مدیر اجرایی GHF، که درست پیش از «راه‌اندازی» GHF استعفا داد، با جانی مور جایگزین شد.
چنان‌که در بخش دوم این مجموعه نگاشتم، GHF تقریباً هیچ ردپای دیجیتالی نداشت، هرچند که سخنگوی وزارت خارجه آمریکا برخلاف آن، اظهارات نامفهومی می‌کرد. تنها در هفته‌های اخیر بود که این گروه یک صفحه خانگی به شدت پوچ و «در دست ساخت» (ghf.org) را راه‌اندازی کرد که به ما کمک می‌کند تا انتصاب مور را درک کنیم.
کمک‌ها و حمایت‌های حیاتی از مردم غزه – تنها می‌توان اینگونه ترجمه کرد که این راه دیگری است که ما شما را نابود خواهیم کرد. جانی مور یک رهبر انجیلی است که فعالیت خود را به عنوان معاون ارشد ارتباطات در دانشگاه لیبرتی آغاز کرد – مدرسه خصوصی انجیلی که توسط جری فالول پدر [5] تأسیس شد و سپس شرکت کایرو، یک شرکت روابط عمومی مستقر در گلندیل، کالیفرنیا را بنا نهاد. این گروه اصرار دارد: ما کار را به انجام می‌رسانیم… هر طور که شده. اگر بر کلمات مکث کنیم، لحظه‌ای درنگ بر رویکرد اعلام شده کایروس:
در عین حال فراگیر و درنده، شگفتی نیست که GHF بر پیام‌هایی تأکید دوچندان می‌کند که آن‌ها را از هرگونه مسئولیتی در قبال این کشتارهای کمک‌رسانی مبرا می‌سازد. به احتمال قوی، مور مدت‌ها پیش از استعفای جیک وود، بنیانگذار/مدیر اجرایی GHF در ۲۶ می ۲۰۲۵، از پیش آماده بود و مسلماً – از آنجا که GHF با COGAT و IOF در هماهنگی نزدیک است، انتصاب او مورد استقبال قرار گرفت.[6] دخالت مور در شبه‌دیپلماسی نیاز به توضیح بیشتری دارد (از جمله اولویت‌های او به عنوان رئیس مشترک هیئت مشورتی انجیلی کمپین ریاست جمهوری ترامپ در سال ۲۰۱۶، و همچنین نقش او در اعلامیه بحرین در مورد مدارا مذهبی، دیدارهایش با شاهزاده محمد بن سلمان عربستان سعودی در سال‌های ۲۰۱۸-۲۰۱۹ و رابطه‌اش با الهام علی‌اف، رئیس‌جمهور آذربایجان)، اما در این مورد، تأکید بر حمایت/همدستی مور با مایک هاکابی، سفیر ایالات متحده در «اسرائیل» ضروری به نظر می‌رسد.
مور – که توییترش گنجینه‌ای از ارتباطات در این مجموعه‌ی فساد و غارت فلسطین با نام‌های متعدد را به اثبات می‌رساند – به ترویج پروپاگاندای اسرائیلی از سوی سرمایه‌گذاران خطرپذیر (که تیم ویتکوف را نیز شامل می‌شود)، فاکس نیوز و بریت‌بارت، کشیشانی در لباس سیاستمدار و دیگر سرمایه‌داران بدنامی می‌پردازد که درام «جنگ ابدی» را می‌کوبند، در حالی که اصرار دارند بنیاد بشردوستانه غزه (GHF) از پروتکل‌های (واقعاً ناشناخته) پیروی می‌کند. در یک موعظه توئیتری، یا بهتر بگوییم، یک لینچینگ زبانی:
…اصل بی‌طرفی به معنای خنثی بودن نیست. خیر و شری در این دنیا وجود دارد. آنچه ما انجام می‌دهیم خیر است و آنچه حماس با این غزه نشینان کرد، شر مطلق است. ما عزاداریم، تمام عشق و دعای خود را نثار این مردم عزیز می‌کنیم، و باید و خواهیم ایستاد، زیرا غزه نشینان شایسته تغذیه هستند. ما این کار را برای آن‌ها انجام خواهیم داد. متاسفم که کار به اینجا کشیده است، اما باز هم دست یاری به سوی سازمان ملل، برنامه جهانی غذا، کمیته بین‌المللی صلیب سرخ، اتحادیه اروپا، شورای همکاری خلیج فارس و جهان دراز می‌کنیم – به ما بپیوندید. می‌توانیم این کار را با هم انجام دهیم. یا به خاطر خدا، به خاطر بشریت، اگر قرار نیست به ما بپیوندید، حداقل شجاعت بایکوت حماس را داشته باشید، نه ما را. در حالی که GHF یک سازمان مذهبی نیست، من یک مسیحی مؤمن هستم و به ویژه در لحظاتی این چنینی از ایمانم الهام می‌گیرم. این کلمات را که توسط پولس رسول، دو هزار سال پیش، خطاب به مسیحیان تحت شکنجه وحشیانه امپراتوری روم نوشته شده، نمی‌توانم از یاد ببرم: «به زودی خدای صلح، شیطان را زیر پاهای ما خرد خواهد کرد» رومیان ۱۶:۲۰ [۷]
این جنگ صلیبی به خوبی در جریان است؛ بیست ماه است و همچنان ادامه دارد، هفتاد و هفت سال است و همچنان جاری است. این درهم‌تنیدگی باید چون بلور، شفاف و آشکار باشد. آیا من دیوانه‌ام که چنین فرض کنم: ارتشی از تبهکاران سرمایه‌دار (که بسیاری نقاب مسیحیت یا «مذاکره‌کننده صلح» بر چهره دارند، اما در نهایت تنها منافع سهامداران را دنبال می‌کنند)، با هماهنگی امارات متحده عربی، عربستان سعودی، قطر (که با جت‌ها و مهمات از سوی ایالات متحده، بریتانیا، فرانسه و آلمان روغن‌کاری شده‌اند) این لحظه فاجعه‌بار را سازماندهی کرده‌اند تا نقشه استعماری صهیونیستی نسل‌کشی تمام فلسطین را به سرانجام برسانند؟ تا در راستای منافع گسترش شرکت‌های فراملی، سهم‌های سرمایه و عرضه اولیه سهام، بازسازی شود؟ آیا این طنین‌انداز «طرح صلح برای رفاه» ترامپ در سال‌های ۲۰۱۹-۲۰۲۰ نیست، زمانی که غزه به عنوان یک «مشکل» تعریف شد که مستلزم «خلع سلاح کامل غزه، و ساختار حکومتی است که به جامعه بین‌المللی اجازه می‌دهد با خیال راحت و آسوده، پول جدید را در سرمایه‌گذاری‌هایی قرار دهد که در درگیری‌های قابل پیش‌بینی آینده نابود نخواهند شد»؟
ما می‌توانیم و باید بر برجسته ساختن این رشته‌های تداوم نسل‌زدایی که برای توجیه آوارگی خشونت‌آمیز و سلب مالکیت به کار رفته‌اند… که نسل‌کشی را توجیه می‌کنند، پافشاری کنیم. تمامی بیانیه‌های مطبوعاتی «رسمی» که جانی مور به نمایندگی از GHF منتشر می‌کند، روایت به شدت نادرست را تقویت می‌کنند که این قتل‌عام‌های امدادی توسط حماس انجام شده‌اند، نه توسط کارکنان GHF… و قطعاً نه با دسیسه یاسر ابوشباب یا هماهنگی نیروهای اشغالگر اسرائیلی/واحد هماهنگی فعالیت‌های دولتی در مناطق (IOF/COGAT). اگر این گروه ادعا می‌کند که داده‌های «کمک» آن‌ها شامل «نظارت لحظه‌ای و حلقه بازخورد ذینفعان در داشبوردهای عمومی است تا هر دلار قابل ردیابی و هر نتیجه قابل تأیید باشد»، چرا نباید خواهان ارائه جزئیات کامل در مورد هر یک از اهداکنندگان، هر یک از ذینفعان، و هر یک از آسیب‌های مستقیم و غیرمستقیم ناشی از این طرح باشیم؟ مرکز حقوق اساسی در تاریخ ۱۰ ژوئن ۲۰۲۵، اخطاریه‌ای به جانی مور ارسال کرد که در آن «خطر مسئولیت قانونی برای همدستی در نقض قوانین بین‌المللی» را تشریح می‌کرد که شامل موارد زیر بود:
GHF از وجود اتهامات معتبر و مستند مبنی بر ارتکاب جنایات جنگی، جنایات علیه بشریت و نقض کنوانسیون نسل‌کشی – که همگی نقض هنجارهای آمره (jus cogens) هستند – توسط «اسرائیل» علیه جمعیت فلسطینی در غزه، به ویژه موارد زیر، مطلع بوده است:
* جنایات جنگی استفاده عمدی از گرسنگی به عنوان روش جنگی، انتقال اجباری و کشتار عمدی؛
* جنایت علیه بشریت نسل‌کشی، که «شامل تحمیل عمدی شرایط زندگی، از جمله محرومیت از دسترسی به غذا و دارو، با هدف نابودی بخشی از جمعیت است،» و
* نسل‌کشی از طریق تحمیل عمدی شرایط زندگی به گروهی با هدف نابودی کامل یا جزئی آن، و از طریق کشتن اعضای گروه [۸].
مرکز بسته‌بندی و توزیع GHF
جانی مور در توییتر (X): «امروز، در اسرائیل، از مرکز بسته‌بندی و توزیع بنیاد بشردوستانه غزه بازدید کردم تا مشاهده کنم و از همه کسانی که به ما در بسته‌بندی ده‌ها هزار جعبه غذایی برای مردم غزه، هر روز کمک می‌کنند، تشکر کنم. محتویات هر جعبه از میانگین دستورالعمل‌های روزانه کالری سازمان ملل فراتر می‌رود. ۱۶ میلیون وعده غذایی تا به امروز تحویل داده شده است!» شاید بپرسم – چه هیولاهایی کالری دریافتی قربانیانشان را می‌شمارند؟
**چه می‌شد اگر ما نه تنها به ویرانی زایونیست‌های اوانجلیست که غصب سرزمین را در کنار لایه توطئه‌های شهرک‌سازی تسریع می‌بخشند، توجه می‌کردیم – بلکه همچنین به اینکه چگونه هیئت مدیره GHF با / برای «آشپزخانه مرکزی جهان» (World Central Kitchen)، «کارنت کپیتال پارتنرز، ال‌ال‌سی» (سرمایه‌گذاری سهام خصوصی)، فیسبوک، «تیم روبیکان» (که جیک وود نیز آن را تأسیس کرده و دیوید پترائوس مشاور آن است)، و دیگران فعالیت می‌کنند؟ چه می‌شد اگر در این زمینه، هنگام در نظر گرفتن مقصر این فاجعه بی‌وقفه، مقیاس را وسیع‌تر می‌دیدیم؟ چه می‌شد اگر – «زیرساخت مالی» GHF را بررسی می‌کردیم، آن‌گونه که در بررسی اجمالی عمومی عملیات آن‌ها در تاریخ ۸ مه ۲۰۲۵ آمده است… جایی که می‌گویند: «GHF روابط بانکی و مالی امنی با «تروئیست بانک» و «جی‌پی مورگان چیس» دارد… GHF سوئیس تعهدی شفاهی از «گلدمن ساکس» برای افتتاح حساب بانکی برای این شعبه دریافت کرده است که به زودی نهایی خواهد شد.» وقتی می‌گوییم ما نسل‌کشی را متهم می‌کنیم! همچنین می‌دانیم که تنها معنای «کمک» برای آن‌ها «سود خالص چقدر است»، زیرا در پس این عبارت، کهکشانی از مجرمان نهفته است. ما عظمت مسئولیت را درک می‌کنیم، می‌دانیم که هیچ سهامداری حاکمیت بومیان را نمی‌شناسد و ارج نمی‌نهد و عدالت حقیقی به معنای آزادی فلسطین و مردمانش است.

[1] دکتر عزالدین در توییتر (X)، ۴ ژوئن ۲۰۲۵، https://x.com/ezzingaza/status/1930360856589566428.
[2] تا تاریخ ۱۴ ژوئن ۲۰۲۵، «تعداد قربانیان کمک‌رسانی که در ۴۸ ساعت گذشته به بیمارستان‌ها منتقل شده‌اند به ۲۹ نفر رسیده است، با بیش از ۳۸۰ زخمی. این امر تعداد کل قربانیان معیشتی را که از مناطق تعیین شده برای توزیع کمک می‌رسند به ۲۷۴ نفر با بیش از ۲۵۳۲ زخمی می‌رساند.» وزارت بهداشت فلسطین در غزه.
[3] مرکز حقوق اساسی، «خطر مسئولیت قانونی برای همدستی در نقض قوانین بین‌المللی،» ۱۰ ژوئن ۲۰۲۵، https://ccrjustice.org/sites/default/files/attach/2025/06/6_10_2025_Letter%20and%20Exhibits%20to%20GHF.pdf.
[4] نویسنده اصرار دارد خوانندگان با این اعتراف کوبنده از عملیات GHF، که توسط کارمند UG Solutions بیان شده است، آشنا شوند: https://zeteo.com/p/exclusive-american-security-contractor.
[5] همچنین رجوع کنید به: بیل برکوویتز، «پدر صهیونیسم مسیحی از ساختمان می‌رود،» ۱۷ مه ۲۰۰۷، انتفاضه الکترونیکی، https://electronicintifada.net/content/father-christian-zionism-leaves-building/6923.
[6] مور بخشی از «کارگروه ترویج حمایت از جوامع اقلیت در خاورمیانه» وابسته به «اتحادیه ضد افترا» است که در سال ۲۰۱۸ ایجاد شد. بیوگرافی او در وب‌سایت ADL شامل این عبارت است: «در فوریه ۲۰۱۸، او سفری به خاورمیانه داشت و با بنیامین نتانیاهو، نخست‌وزیر اسرائیل، عبدالفتاح السیسی، رئیس‌جمهور مصر، و دیوید فریدمن، سفیر ایالات متحده، دیدار کرد.»
[7] جانی مور در توییتر (X) (@JohnnieM)، ۱۱ ژوئن ۲۰۲۵، https://x.com/JohnnieM/status/1933013797830304172.
[8] مرکز حقوق اساسی، «خطر مسئولیت قانونی برای همدستی در نقض قوانین بین‌المللی،» ۱۰ ژوئن ۲۰۲۵، https://ccrjustice.org/sites/default/files/attach/2025/06/6_10_2025_Letter%20and%20Exhibits%20to%20GHF.pdf.