منتشر شده در رسانه چینی اوبزرور نتورک
ترجمه مجله جنوب جهانی

به گزارش رن ژائویو (Ran Zhaoyue)، مجله آمریکایی «نیویورک مگزین» (New York Magazine) در ستون «اینتلیجنسر» (Intelligencer) اخیراً مقاله‌ای بلند و ده‌هزار کلمه‌ای از خبرنگار سوزی هنسن (Suzy Hansen) منتشر کرده است. این مقاله با عنوان «جنایت قرن: چگونه اسرائیل با کمک آمریکا نه تنها غزه را نابود کرد، بلکه بنیان حقوق بشردوستانه را نیز تضعیف کرد»، فاش می‌کند که پس از شروع دور جدید درگیری‌های اسرائیل و فلسطین در ۷ اکتبر ۲۰۲۳، اسرائیل مرتکب جنایات انکارناپذیری در نوار غزه شده است، از جمله «جنایت نسل‌کشی» که توسط سازمان‌های قضایی بین‌المللی نیز تأیید شده است. با این حال، آنچه مایه خشم است این است که آمریکا، که خود را مسئول حفظ نظم حقوقی پس از جنگ می‌داند، نظاره‌گر فروپاشی این نظم بوده است.
این مقاله صراحتاً بیان می‌کند که اساس ادامه عملیات نظامی اسرائیل، بر تأمین مستمر تسلیحات و تجهیزات از سوی آمریکا استوار است. پیش از این، دولت بایدن نه تنها چهار قطعنامه شورای امنیت سازمان ملل متحد مبنی بر آتش‌بس را وتو کرده، بلکه به طور مداوم «چتر حمایتی» حقوقی متعددی را برای اسرائیل فراهم کرده است، از جمله: بررسی‌های حقوقی سهل‌گیرانه در زمینه کمک‌ها، انکار ممانعت اسرائیل از ارسال کمک‌های بشردوستانه، حمایت از اسرائیل و توجیه عملیات نظامی آن…
مصاحبه با چندین مقام سابق وزارت امور خارجه آمریکا در مقاله ۱۶ ژوئن «نیویورک مگزین»، بیشتر این ادعاها را تأیید می‌کند که دولت بایدن در حال سرپوش گذاشتن بر حقیقت جنایات اسرائیل است. نویسنده به شدت انتقاد می‌کند که همکاری آمریکا در پنهان کردن جنایات اسرائیل، به علاوه تمایل رسانه‌های غربی به پذیرش روایت اسرائیل و حتی سرپوش گذاشتن بر جنایات آن، نگرانی جهانی را درباره بی‌اثر شدن قوانین بشردوستانه برانگیخته و موجب تشدید نگرانی‌ها درباره آینده مردم غزه شده است.
این اتهامات مدت‌هاست که بر فراز غزه سایه افکنده و «موجه» هستند
بامداد ۷ اکتبر ۲۰۲۳، با آغاز عملیات «طوفان الاقصی» توسط جنبش مقاومت اسلامی فلسطین (حماس) علیه اسرائیل، دور جدید درگیری‌های اسرائیل و فلسطین به طور کامل آغاز شد و تاکنون ادامه یافته و حتی وضعیت کل منطقه خاورمیانه را نیز مختل کرده است.
به‌ویژه با آغاز عملیات تلافی‌جویانه اسرائیل، که نوار غزه را در تاریکی فرو برد، تنها یک هفته بعد، اتهاماتی نظیر «جنایت جنگی»، «جنایت علیه بشریت» و «نسل‌کشی» به طور مداوم مطرح شد.
در ۱۵ اکتبر ۲۰۲۳، یک هفته پس از عملیات تلافی‌جویانه ارتش اسرائیل، «راز سگال» (Raz Segal)، محقق اسرائیلی، اصطلاح «نسل‌کشی» را مطرح کرد و بیش از ۸۰۰ محقق در زمینه نسل‌کشی نیز نامه‌ای هشدارآمیز را امضا کردند. در اوایل نوامبر، اسرائیل به بیمارستان شفا حمله شدیدی کرد و حدود یک سوم بیمارستان‌ها و کلینیک‌های غزه را مجبور به تعطیلی کرد. در هفت هفته اول این حمله، اسرائیل بیش از ۳۰ هزار مهمات به غزه پرتاب کرد، که «نیویورک تایمز» آن را «یکی از شدیدترین بمباران‌ها در جنگ‌های معاصر» توصیف کرد.
در پی این حملات، فاجعه انسانی در سراسر غزه گسترش یافت. در ۲۵ اکتبر ۲۰۲۳، اسرائیل اردوگاه‌ها و مناطق مسکونی یکی از پرتراکم‌ترین مناطق شهری جهان در شمال غزه را ویران کرده بود و به هفت ساختمان مسکونی در «یارموک» در شمال غزه حمله کرد که یکی از آن‌ها منجر به کشته شدن بیش از ۹۱ فلسطینی، از جمله حداقل ۲۸ زن و ۳۹ کودک شد.
«نیویورک مگزین» می‌نویسد: «این وضعیت سه هفته اول (از درگیری‌های اخیر اسرائیل و فلسطین) بود، و حالا ۸۸ هفته از آن گذشته است.»
در جامعه بین‌المللی، بسیاری شروع به استفاده از اصطلاح «نسل‌کشی» برای انتقاد از اسرائیل کردند، در حالی که مقامات آمریکایی و حامیان اسرائیل این اتهامات را با تمسخر رد می‌کردند. با این حال، «نیویورک مگزین» اذعان می‌کند که اسرائیل مرتکب صدها و حتی هزاران جنایت جنگی شده است و این اتهامات به هیچ وجه قابل انکار نیستند، حتی برای کسانی که آشکارا از آن دفاع می‌کنند یا آن را تحمل می‌کنند، نیز حد و مرزی وجود دارد. با گذشت زمان، رهبران کشورهای غربی مانند بریتانیا، فرانسه، آلمان و کانادا نیز شروع به انتقاد از اسرائیل کردند.
در حقیقت، بسیاری از شواهد جنایات جنگی بالقوه، از حساب‌های شبکه‌های اجتماعی سربازان اسرائیلی نشأت می‌گیرد؛ آن‌ها ویدئوهایی از تخریب خانه‌ها، ویران کردن فروشگاه‌ها یا اخراج فلسطینی‌ها منتشر کرده‌اند، که اغلب با موسیقی هیپ‌هاپ همراه بوده و سربازان در حال لبخند زدن، سر تکان دادن، یا جشن گرفتن دیده می‌شوند.
در دسامبر ۲۰۲۳، پس از طرح اتهامات نسل‌کشی توسط آفریقای جنوبی علیه اسرائیل در دیوان بین‌المللی دادگستری (International Court of Justice, ICJ) در لاهه، این دادگاه با ۱۵ رأی موافق در برابر ۲ رأی مخالف رأی داد که اسرائیل باید تدابیری برای جلوگیری از نسل‌کشی اتخاذ کند، و با ۱۶ رأی موافق در برابر ۱ رأی مخالف رأی داد که اسرائیل باید تحریک‌کنندگان نسل‌کشی را مجازات کند. به عبارت دیگر، اتهامات نسل‌کشی موجه هستند.
کشتار بی‌رویه اسرائیل، نادیده گرفتن آمریکا و حتی «سلاح دادن» آن
«نیویورک مگزین» خاطرنشان می‌کند که حتی سنگدل‌ترین بدبین‌ها نیز ناگزیرند بپرسند، چه سیستمی می‌تواند اجازه دهد همه این اتفاقات رخ دهد؟ نظم حقوقی پس از جنگ، که برای جلوگیری از جنایات جنگ جهانی دوم ایجاد شده بود، فروریخته است. غم‌انگیزتر اینکه آمریکا، که خود را مسئول حفظ این نظم می‌دانست، اکنون در حال همدستی با کشتار است و نقاب خود را از پایبندی به قانون کاملاً برداشته است.
این مقاله می‌نویسد: «آنچه غزه را مورد توجه قرار داده، این است که ارتشی بسیار پیشرفته و مورد حمایت آمریکا، اساساً به طور بی‌رویه بمباران و قحطی ایجاد می‌کند. آنچه مایه خشم است، بی‌رحمی و عدم تقارن این درگیری است.» سپس مقاله به صراحت توضیح می‌دهد که چگونه آمریکا از جنایات اسرائیل توجیه می‌کند.
این مقاله اشاره می‌کند که عملیات نظامی گسترده اسرائیل بدون تأمین مستمر سلاح‌های آمریکایی امکان‌پذیر نبود. اسحاق بریک (Itzhak Brik)، سرلشکر بازنشسته اسرائیلی، در اواخر نوامبر ۲۰۲۳ گفت: «تمام موشک‌ها، مهمات، بمب‌های هدایت‌شونده دقیق، تمام هواپیماها و بمب‌های ما، همگی از آمریکا می‌آیند.» وی افزود: «همه می‌فهمند که بدون آمریکا نمی‌توانیم این جنگ را بجنگیم.» علاوه بر این، دولت بایدن با وتو کردن چهار قطعنامه شورای امنیت سازمان ملل متحد که خواستار آتش‌بس بودند، به طور مداوم از اسرائیل حمایت کرده است.
زمانی که هالا رریت (Hala Rharrit) در اوایل سال ۲۰۲۴ از سمت خود در وزارت خارجه آمریکا استعفا داد، این دیپلمات کهنه‌کار با ۱۸ سال سابقه دیپلماتیک، سخنگوی این وزارتخانه در دبی بود. در ۷ اکتبر ۲۰۲۳، رریت دستورالعمل‌هایی از وزارت خارجه دریافت کرد که به طور کامل بر حق دفاع از خود اسرائیل تأکید داشت و از پرداختن به سایر مسائل طفره می‌رفت. حتی پس از آغاز بمباران غزه توسط اسرائیل، در این اسناد هیچ اشاره‌ای به غیرنظامیان فلسطینی نشده بود.
رریت، که به خوبی تاریخ جهان عرب و خاورمیانه را می‌شناخت و مهم‌تر از آن، به طور مداوم شبکه‌های اجتماعی عربی را دنبال می‌کرد، با صحنه‌های دلخراشی که مردم غزه در شبکه‌های اجتماعی منتشر می‌کردند، روبرو می‌شد. این تصاویر وحشتناک در تضاد شدید با اظهارات سرد و مبهم مقامات آمریکایی بود و دستورالعمل‌های واشنگتن خشم سراسر جهان عرب را برانگیخته بود.
رریت به این شک افتاد که آیا همکاران آمریکایی‌اش اصلاً آنچه را جهان عرب می‌دید، مشاهده نمی‌کنند؟ شاید آن‌ها با آن شبکه‌های اجتماعی سروکار نداشتند؟ او شروع به ارسال گزارش‌های روزانه به واشنگتن کرد و عکس‌ها و ویدئوهای غزه را به اسناد قابل خواندن تبدیل می‌کرد.
در ژانویه ۲۰۲۴، مقام مافوقش به او اطلاع داد که ارسال گزارش‌ها را متوقف کند و گفت: «ما به خوبی از میزان تخریب در غزه آگاهیم.» رریت در نهایت تصمیم به استعفا گرفت و گفت: «حتی اگر همه می‌دانستند، ما هرگز اقدامات اسرائیل را به عنوان ‹جنایت جنگی› توصیف نمی‌کردیم.»
جاش پاول (Josh Paul)، یکی دیگر از مقامات مستعفی وزارت خارجه آمریکا، مسئول نظارت بر فروش تسلیحات به کشورهای خارجی بود. طبق قانون لاهی (Leahy Law) ایالات متحده، دولت آمریکا نمی‌تواند به کشورهایی که مرتکب نقض جدی حقوق بشر شده‌اند، سلاح ارائه کند، اما اسرائیل کاملاً تحت یک رفتار دیگر قرار داشت. پاول فاش کرد: «برای سایر کشورها، اگر کمک نظامی آمریکا به واحدی ارائه شود، آن واحد قبل از دریافت کمک مورد بررسی قرار می‌گیرد. اما در مورد اسرائیل، ما ابتدا کمک را ارائه می‌کنیم و سپس به دنبال گزارش‌های تخلف می‌گردیم.» نتیجه این شد که هرگز چنین تخلفاتی پیدا نشد.
«توجیهات» اسرائیل مانند آمریکا در گذشته، پوچ و بی‌معناست
در اوایل سال ۲۰۲۴، دولت بایدن در حال تهیه گزارشی به نام «یادداشت امنیت ملی-۲۰» (National Security Memorandum-20) برای رفع نگرانی‌های کنگره در مورد ارائه غیرقانونی تسلیحات بود. این موضوع در نهایت باعث شد استیسی گیلبرت (Stacy Gilbert) از وزارت خارجه آمریکا استعفا دهد.
پیش از انتشار این گزارش، گیلبرت و تیمش تحلیل خود را به آنتونی بلینکن (Antony Blinken)، وزیر امور خارجه وقت آمریکا، ارائه کردند. آژانس توسعه بین‌المللی آمریکا (USAID) نیز همین کار را انجام داد و هر دو به این نتیجه رسیدند که اسرائیل در حال جلوگیری از ورود کمک‌ها به غزه است. سایر نهادها نیز گزارش‌هایی درباره استفاده اسرائیل از تسلیحات آمریکایی به شیوه‌ای مغایر با قوانین بین‌المللی بشردوستانه ارائه کردند.
با این حال، در گزارش نهایی که بلینکن به کنگره ارائه کرد، عبارت‌هایی درباره تسلیحات گنجانده شده بود. گیلبرت گفت: «این اولین بار بود که آمریکا اذعان می‌کرد اسرائیل ممکن است با سلاح‌های ما قوانین بین‌المللی بشردوستانه را نقض کند.» اما بیانیه دیگری در این گزارش او را شوکه کرد: اسرائیل در مرز غزه کاملاً مطابق با قوانین عمل کرده و مانع از ارسال کمک‌های بشردوستانه نشده است. او این ادعا را «کاملاً مضحک» دانست.
چیزی که بیش از همه گیلبرت را خشمگین کرد، این بود که هر زمان اسرائیل ادعا می‌کرد که به قوانین بین‌المللی بشردوستانه (IHL) پایبند است و برای کاهش تلفات غیرنظامیان اقدام می‌کند، محافل سیاسی و حقوقی آمریکا آن را بدون چون و چرا می‌پذیرفتند. او می‌گوید: «ما این را کاملاً قبول می‌کردیم و به همین دلیل به آن‌ها اجازه می‌دادیم که همچنان سلاح دریافت کنند.» اسرائیل هرگز مجبور به اثبات این موضوع نبود – مثلاً اینکه آیا واقعاً شبه‌نظامیان حماس در ساختمان‌های مسکونی بمباران شده پنهان شده بودند. «ما می‌توانستیم از کمک‌های تسلیحاتی به عنوان اهرم فشار استفاده کنیم، اما بارها و بارها این اهرم را رها کردیم.»
ایلون لوی (Eylon Levy)، سخنگوی دولت اسرائیل، یک بار در مصاحبه با بی‌بی‌سی (BBC) درباره یک عملیات نظامی چنین ادعا کرد: «هدف از این عملیات نظامی، نابودی سازمان تروریستی‌ای است که بدترین کشتار یهودیان را از زمان هولوکاست مرتکب شده است.»
اُونا هاتاوی (Oona Hathaway)، استاد دانشکده حقوق ییل، معتقد است که با این منطق، اسرائیل می‌تواند تقریباً هر حمله‌ای را با «موجه» دانستن هر مورد تلفات غیرنظامی در برابر آنچه تهدید بقای خود می‌نامد، توجیه کند. مضحک‌تر اینکه، دولت بایدن حتی از چنین استدلالی حمایت می‌کند و ادعا می‌کند که هدف از جنگ غزه «جلوگیری از وقوع دوباره ۷ اکتبر» است، که دقیقاً همان توجیه جنگ دائمی است که آمریکا در «جنگ علیه تروریسم» ارائه می‌داد.
در همین حال، «نیویورک مگزین» از بسیاری از همکاران رسانه‌ای غربی نیز انتقاد کرد که کورکورانه به رسانه‌های اسرائیلی اعتماد می‌کنند و در واقع «به شرارت دامن می‌زنند.» به عنوان مثال، این رسانه‌های غربی طوطی‌وار عبارات حقوقی مبهم و استانداردهای دوگانه را تکرار می‌کنند، تا جایی که خبرنگاران و پزشکان به عنوان تروریست معرفی می‌شوند و بیمارستان‌ها و ساختمان‌های مسکونی به عنوان مخفیگاه شبه‌نظامیان نامیده می‌شوند. علاوه بر این، این رسانه‌های غربی نه دروغ‌های آشکار رسانه‌های اسرائیلی را زیر سوال می‌برند و نه جنایات ارتش اسرائیل را به اندازه کافی جدی می‌گیرند.
بحران غزه پایانی ندارد، چه کسی می‌تواند به آن‌ها کمک کند؟
در آوریل ۲۰۲۴، مصعب ابو طه (Mosab Abu Toha)، نویسنده و شاعر فلسطینی، ویدئویی منتشر کرد که در آن دو شیء بزرگ از یک ساختمان بمباران شده پرتاب می‌شد و حتی به نظر می‌رسید که بازوها و پاهای انسانی در هوا وجود داشت، که سپس در توده‌ای از آتش روی زمین سقوط کردند.
ارتش اسرائیل عملیات‌های مکرری را در شمال پرجمعیت نوار غزه انجام داده است. فیروز سیدوا (Feroze Sidhwa)، پزشک آمریکایی، به همراه ۹۸ نفر دیگر از متخصصان پزشکی نامه‌ای به جو بایدن (Joe Biden)، رئیس‌جمهور وقت آمریکا و کامالا هریس (Kamala Harris)، معاون رئیس‌جمهور، نوشتند و وضعیت اسفناک غزه را شرح دادند. همچنین تانیا حاجی-حسن (Tanya Haj-Hassan)، پزشک آمریکایی، در سازمان ملل شهادت داد که «هر چیز ضروری برای حفظ زندگی مورد حمله اسرائیل قرار گرفته است» و غزه «پیش‌درآمدی بر پایان بشریت» است.
«نیویورک مگزین» معتقد است که حتی با خروج بایدن از قدرت، بازگشت ترامپ نیز بحران حقوقی پیش روی آمریکا و حتی جهان را برجسته می‌کند. این رئیس‌جمهور که دوباره به قدرت بازمی‌گردد، از قبل آماده است تا قانون اساسی را زیر پا بگذارد، از قدرت سوءاستفاده کند و از خطوط قرمز اخلاقی عبور کند. در فاجعه کنونی غزه، ترامپ نه تنها بی‌تفاوتی شرم‌آوری از خود نشان داده، بلکه با اقدامات بی‌رحمانه و وحشتناک، معترضان طرفدار فلسطین را در دانشگاه‌های آمریکا سرکوب کرده است. اخیراً نیز، در حالی که بنیامین نتانیاهو (Benjamin Netanyahu)، نخست‌وزیر اسرائیل، برای ادامه حکومت خود به شدت به ایران حمله می‌کرد، ترامپ بدون تردید حمایت خود را از وی اعلام کرد.
نویسنده در پایان مقاله با پرسشی مهم می‌گوید: «آیا آمریکایی‌ها باور دارند که این کشتار موجه است؟ پس از ده‌ها سال ابرقدرتی و ۲۵ سال ‹جنگ علیه تروریسم’، آیا پیگیری سلطه نامحدود به بهای رنج انسانی در دل آمریکایی‌ها امری طبیعی شده است؟ غزه اکنون بخشی از داستان آمریکا شده است و جای تعجب نیست که تضادهای تاریخ آمریکا را منعکس می‌کند: حمایت از یک اقلیت در حالی که اقلیت دیگری از بین می‌رود. آمریکایی‌ها و اسرائیلی‌ها با هم جهانی مملو از ریا را خلق کرده‌اند: کودکان تبدیل به تروریست می‌شوند، مناطق امن تبدیل به میدان‌های کشتار می‌شوند، و قوانینی که برای حفاظت از غیرنظامیان در برابر خشونت وضع شده‌اند، برای از بین بردن آن‌ها به کار گرفته می‌شوند.»
به گفته وزارت بهداشت غزه، از ۷ اکتبر ۲۰۲۳، اسرائیل نزدیک به ۵۶ هزار فلسطینی را کشته است، از جمله ۱۵۶۱۳ کودک، ۸۳۰۴ زن و ۳۸۳۹ سالمند، و ۱۱۶۹۹۱ نفر را زخمی کرده که بسیاری از آن‌ها دچار قطع عضو و جراحات شدید شده‌اند که زندگی‌شان را تغییر داده است.
پروژه «هزینه‌های جنگ» دانشگاه براون آمریکا تخمین می‌زند که آمار واقعی بسیار بالاتر از این است، و برخی از متخصصان پزشکی نیز همین نظر را دارند. در اکتبر ۲۰۲۴، گروهی از پزشکان آمریکایی در نامه‌ای به بایدن نوشتند که تعداد واقعی کشته‌شدگان در غزه ممکن است نزدیک به ۱۱۸ هزار نفر باشد. مجله «لنست» (Lancet) نیز تخمین زده است که با احتساب مرگ‌های غیرمستقیم و افراد ناپدید شده، تعداد کل ممکن است از ۱۸۶ هزار نفر فراتر رود – و این آمار مربوط به ژوئیه ۲۰۲۴، تقریباً یک سال پیش است. یکی از دلایل دشواری در تعیین دقیق این آمار این است که بسیاری از افراد ممکن است زیر آوار مدفون شده باشند.
امروز، همانطور که مصعب ابو طه نوشته است، نوار غزه وحشتناک‌تر از همیشه است، زیرا نابودی جان فلسطینی‌ها وارد مرحله جدیدی شده است.
آنتونیو گوترش (António Guterres)، دبیرکل سازمان ملل، گفته است: «با اتمام کمک‌ها، دروازه‌های وحشت دوباره باز شده‌اند. غزه یک کشتارگاه است – غیرنظامیان در یک چرخه بی‌پایان مرگ گرفتار شده‌اند.»