یا باید مخالف ناتو باشید یا شریک جرم آن. ـ جورج کرماشی، فعال اتحادیه‌های کارگری ایتالیا
ترجمه مجله جنوب جهانی
امروز اروپا نیازمند بسیج بی‌سابقه‌ای برای خروج از ناتو است. مخالفت ۵ درصدی کافی نیست؛ بلکه نیازمند یک گسست و جدایی کامل است.
جورج کرماشی، فعال اتحادیه‌های کارگری ایتالیا
ناتو در حال حرکت به سوی جنگ جهانی سوم است و برای متوقف کردن آن، باید نکات روشنی را مشخص کنیم که در اینجا به برخی از آن‌ها اشاره می‌شود.

افزایش هزینه‌های نظامی که در لاهه تصویب شد، بزرگ‌ترین تسلیح مجدد از زمان پایان جنگ جهانی دوم است. لحظه‌ای بحث ۵ درصد تولید ناخالص داخلی را که کانون توجه بوده و همچنین مغالطه‌های جنگ‌طلبانه را کنار بگذاریم و به ارقام مطلق نگاه کنیم.
امروزه، ایالات متحده و متحدان غربی‌اش سالانه تقریباً ۱.۴ تریلیون دلار صرف تسلیحات و جنگ می‌کنند که تقریباً دو برابر سرمایه‌گذاری بقیه جهان، از جمله «دشمنان» یعنی روسیه و چین تا کشورهای «بی‌طرف» است. اهداف جدید اجلاس ناتو، بین ۱۰۰۰ تا ۱۲۰۰ میلیارد دلار هزینه نظامی اضافی را در پی خواهد داشت که در مجموع به بیش از ۲۶۰۰ میلیارد دلار در سال ۲۰۳۵ می‌رسد. میلیاردها دلار هزینه جدید برای تسلیحات، اگر کل دهه آینده را در نظر بگیریم. این رقم سرسام‌آور، ناشی از اراده‌ای است که نمی‌تواند جنگ را نادیده بگیرد.
هرگز در تاریخ، چنین تسلیح مجددی بدون وقوع یک درگیری آشکار، تصمیم‌گیری نشده بود. نقل قول احمقانه لاتین جورجا ملونی، «si vis pace para bellum» (اگر خواهان صلح هستید، برای جنگ آماده شوید)، به طور کورکورانه توسط اورزولا فون در لاین کپی شده است. کسی که قبلاً گفته بود اگر اروپا خواهان صلح است، باید برای جنگ و تسلیح مجدد آماده شود. ملی‌گرایان و طرفداران اروپا در یک ماجراجویی جنگ‌طلبانه متحد شده‌اند. مسابقه تسلیحاتی ناتو رقابت شدیدی را در سراسر جهان ایجاد خواهد کرد که یا به فروپاشی اقتصاد منجر می‌شود یا به جنگ جهانی سوم.
یک توافق دوجانبه سودمند بین ترامپ و دولت‌های اروپایی وجود داشت، فراتر از تعظیم‌های چاپلوسانه آن پیشخدمت رئیس‌جمهور آمریکا، یعنی دبیرکل ناتو، روته.
اتحادیه اروپا قبلاً تسلیح مجدد ۸۰۰ میلیارد دلاری خود را تصویب کرده است. رئیس‌جمهور آمریکا می‌خواهد که اروپا تسلیحات بسیار بیشتری از کشورش بخرد، کشوری که بودجه عمومی‌اش در بحران است. بقیه، نمایش و تبلیغات است. نمایش اروپایی‌ها که وانمود می‌کردند باور دارند که ایالات متحده دیگر نمی‌خواهد ماده ۵ پیمان ناتو را علیه یک دشمن مشترک اعمال کند. و نمایش ترامپ که پیروزی خود را بر متحدان اروپایی که قبلاً تصمیم به تسلیح مجدد گرفته بودند، جشن گرفت.
هیچ دولتی در اجلاس ناتو از جنگ شکست‌خورده علیه ایران انتقاد نکرد و اتحاد نظامی با اسرائیل، یعنی حمایت از نسل‌کشی در غزه را زیر سوال نبرد. همچنین، بحثی در مورد پایان دادن به جنگ علیه روسیه و چگونگی انجام آن صورت نگرفت. همه بر سر بدترین چیزها توافق داشتند و کسی که یک دفاع مشترک اروپایی را با یک ابرتسلیح ناتو مقایسه می‌کند، یا نمی‌داند در مورد چه چیزی صحبت می‌کند یا از روی سوءنیت عمل می‌کند.
ژست استقلال دولت سوسیالیست اسپانیا به رهبری سانچز، که این‌قدر برای چپ میانه ایتالیا هیجان‌انگیز است و اعلام کرده که هدف ۵ درصدی را نمی‌پذیرد، باید به طور مشخص اندازه‌گیری و ارزیابی شود. در همین حال، اسپانیا که کمترین بودجه نظامی را در بین کشورهای بزرگ اروپایی داشت، به سرعت در حال صرف هزینه بسیار بیشتری است. دقیقاً همان چیزی که سانچز در کنفرانس مطبوعاتی اعلام کرد، به معنای ۱۰ میلیارد دلار بیشتر در سال برای هزینه‌های تسلیحاتی است. حتی اسپانیایی‌ها نیز باید از مدارس و بیمارستان‌ها چشم‌پوشی کنند تا موشک و تانک بخرند. علاوه بر این، سانچز رسماً توافق کامل خود را با تمام تصمیمات ناتو و مشارکت متقاعدکننده کشورش در دفاع از مرزهای شرقی و جنوبی این ائتلاف تأیید کرد. رئیس دولت اسپانیا ما را به اظهارات پرطمطراق عادت داده است، مانند اعلامیه اما اجرایی‌نشده تحریم تسلیحاتی اسرائیل، که مبتنی بر واقعیت نیست. در این مورد، رفتار او مشابه و سوداگرانه با رفتار ترامپ است. قبل از تشویق کردن، ببینیم واقعاً چه اتفاقی خواهد افتاد.
در هر صورت، برای کشورهای اتحادیه اروپا، محدودیت‌های تاریخی ریاضت بودجه‌ای اکنون به محدودیت‌های تعهدات نظامی اضافه شده است. ۵ درصد هزینه ناتو از تولید ناخالص داخلی به سقف ۳ درصدی کسری بودجه عمومی اضافه می‌شود.
در هیچ مجمع اروپایی این محدودیت‌ها زیر سوال نرفته است: امکان فراتر رفتن از کسری بودجه فقط برای خرید تسلیحات مجاز بود، در حالی که ممنوعیت انجام این کار برای هزینه‌های اجتماعی و مدنی همچنان پابرجاست. ریاضت و تسلیح مجدد در کنار هم یک سیاست جنایتکارانه را تشکیل می‌دهند و من فکر نمی‌کنم که این فقط نتیجه بی‌کفایتی و نوکری برای ایالات متحده باشد. این را قطعاً می‌توان به فاشیست‌های تقریباً پاکسازی‌شده دولت ایتالیا نسبت داد، نه به همه دولت‌های اروپایی. ظاهراً نخبگان اروپایی، که به خوبی توسط سخنان ماریو دراگی تفسیر شده‌اند، می‌خواهند رفاه اجتماعی را قربانی اقتصاد جنگ کنند. با هدف دوگانه تثبیت یک قدرت نظامی-صنعتی و عادت دادن مردم خود به فداکاری‌های یک جنگ آینده.
یا باید مخالف همه این‌ها باشید یا شریک جرم آن. حد وسطی وجود ندارد؛ ترفندهای کوچک و تناقض‌های زبانی که فرصت‌طلبی‌های واقعی را پنهان می‌کنند، مضر هستند. اگر مخالف جنگ هستید، باید مخالف هرگونه تسلیح مجدد باشید. و اگر مخالف تسلیح مجدد هستید، باید مخالف ناتو و اتحادیه اروپا باشید که عضو آن است.
آنچه امروز در ایتالیا و اروپا مورد نیاز است، بسیج بی‌سابقه‌ای برای خروج از ناتو و به بحران کشاندن آن است. باراندازان جنوا و کارگران فرودگاه برشا که مانع از حمل و نقل سلاح شدند، راه را نشان می‌دهند. مخالفت کافی نیست؛ بلکه نیازمند یک گسست و جدایی کامل است.