اردوگاههای کار اجباری و مسیر تبعید: غزه به مثابه آزمایشگاهی برای نسلکشی خصوصیسازیشده
مانو پیندا
منبع: المیادین انگلیسی
ترجمه مجله جنوب جهانی
از طریق بنیاد بشردوستانه غزه، ماهیت مزدورانه و اردوگاههای کار اجباری در استراتژی صهیونیستیِ کوچاندن اجباری آشکار میشود.
اردوگاههای کار اجباری و مسیر تبعید: غزه به مثابه آزمایشگاهی برای نسلکشی خصوصیسازیشده از طریق بنیاد بشردوستانه غزه، ماهیت مزدورانه و اردوگاههای کار اجباری در استراتژی صهیونیستیِ کوچاندن اجباری آشکار میشود.
اردوگاههای کار اجباری و مسیر تبعید: غزه به مثابه آزمایشگاهی برای نسلکشی خصوصیسازیشده آنچه «کمکرسانی» به نظر میرسد، در واقع ماشین خصوصیسازیشدهی پاکسازی قومی است
تأسیس بنیاد بشردوستانه غزه (GHF) در فوریه ۲۰۲۵، نقطه عطفی انحرافی در تسلیح کمکها به شمار میرود. این سازمان که تحت پوشش توزیع غذا فعالیت میکند و توسط مأموران سابق اطلاعاتی ایالات متحده و مزدوران اداره میشود، به عنوان بازوی لجستیکی طرحی اسرائیلی عمل میکند تا غزه را به مجمعالجزایری از اردوگاههای کار اجباری قرن بیست و یکم تبدیل کند. هدف نهایی آن: تحمیل «مهاجرت داوطلبانه» جمعیت فلسطین از طریق گرسنگی، نظامیسازی بقا و مهندسی مجدد جمعیتیِ استعماری است.
کالبدشکافی یک نمایش مضحک بشردوستانه الف) خاستگاه و معماری کنترل
GHF در دلاور (ایالات متحده آمریکا) و ژنو (سوئیس) به ثبت رسیده است و دارای بودجهای مبهم – از جمله ۱۰۰ میلیون دلار از یک اهداکننده اروپایی ناشناس – و رهبری است که ارتباط نزدیکی با مجتمع نظامی-صنعتی دارد. اولین مدیر آن، جیک وود، تکتیرانداز سابق نیروی دریایی ایالات متحده و بنیانگذار تیم روبیکان، با استناد به غیرممکن بودن فعالیت تحت اصول «انسانیت، بیطرفی و استقلال» استعفا داد. جاننی مور، مبلغ صهیونیست و متحد نزدیک دونالد ترامپ، جایگزین او شد، در حالی که چهرههایی مانند دیوید پترائوس (رئیس سابق سیا) این مدل را از طریق هیئتهای مشاورهای تأیید میکنند.
ب) نظامیسازی کمکها
توزیع کمکها توسط دو شرکت امنیتی خصوصی انجام میشود:
• Safe Reach Solutions (SRS)، به ریاست فیل ریلی، افسر سابق سیا در افغانستان.
• UG Solutions، به رهبری جیمسون گوونی، برت سبز سابق و نویسنده انتشارات صریحاً ضد عربی.
هر دو شرکت، کهنه سربازان نیروهای ویژه را با دستمزد ۱۱۰۰ دلار در روز استخدام میکنند، که مجهز به تفنگهای M4، نارنجک و پهپاد هستند. «امنیت» در مراکز کمکرسانی شامل تشخیص چهره و غربالگری بیومتریک است که اغلب منجر به دستگیریهای خودسرانه میشود.
اردوگاههای کار اجباری قرن بیست و یکم: طراحی و خشونت الف) جابجایی مهندسیشده
GHF بین ۴ تا ۸ مرکز توزیع منحصراً در جنوب غزه ایجاد کرده است، در حالی که «اسرائیل» به طور سیستماتیک شمال را بمباران میکند. این امر ۲.۳ میلیون نفر را مجبور میکند تا برای دریافت جعبههای غذایی ۱۸ کیلوگرمی، هر دو هفته یک بار، تا ۴۰ کیلومتر زیر آتش نظامی سفر کنند. همانطور که یک افسر اسرائیلی به هاآرتص گفت: «روش ارتباطی ما از طریق شلیک است. ما آتش میگشاییم […] اگر کسی سعی کند صدها متر دورتر صف بکشد.»
ب) آمار وحشت
بین ماه مه و ژوئن ۲۰۲۵، GHF گزارش داد:
• ۵۴۹ فلسطینی کشته و ۴۰۶۶ نفر در نزدیکی مراکز آن زخمی شدند.
• ۳۹ نفر پس از شناسایی توسط سیستمهای تشخیص چهره ناپدید شدند.
• تنها در یکم ژوئن، ۲۷ نفر کشته و ۱۲۷ نفر در تلاش برای دسترسی به کمک در اصطلاح «صفهای گرسنگی» زخمی شدند، در حالی که پهپادهای اسرائیلی به سمت جمعیت گلوله شلیک کردند.
مزدورسازی: سرمایهداری نظارتی اعمالشده بر نسلکشی الف) خصوصیسازی پاکسازی قومی
GHF جنایات جنگی را به شرکتهای خصوصی برونسپاری میکند و رژیم اسرائیل را از مسئولیت مستقیم تبرئه میکند. مرکز حقوق اساسی (CCR) هشدار داد: «این بنیاد با هماهنگی عملیات با ارتش اسرائیل، که از گرسنگی به عنوان روشی برای جنگ استفاده میکند، در جنایات علیه بشریت همدست است.»
ب) فناوری برای آپارتاید
شرکتهایی مانند پالانتیر (تأسیسشده توسط پیتر تیل) نرمافزار تجزیه و تحلیل دادهها را برای شناسایی فلسطینیهایی که «به طور بالقوه وابسته به حماس هستند» ارائه میدهند. کمکها به باجگیری تبدیل میشوند: فقط به کسانی که نقل مکان میکنند و از مقاومت سیاسی دست میکشند، اجازه غذا خوردن داده میشود.
تداوم صهیونیستی: از طرح دالت تا GHF مدل GHF چیز جدیدی نیست، بلکه نسخه بهروز شده پروژه استعماری صهیونیستی است:
۱. طرح دالت (۱۹۴۸): پاکسازی قومی از طریق قتل عام و اخراج.
۲. اشغال ۱۹۶۷: ایستهای بازرسی و تکهتکه شدن سرزمینی.
۳. GHF (۲۰۲۵): اردوگاههای کار اجباری تحت اداره مزدور، که به عنوان «کمک» مبدل شدهاند.
وزرای اسرائیلی مانند بزالل اسموتریچ صریحاً اعلام کردهاند: «غزه ویران خواهد شد. غیرنظامیان به جنوب فرستاده میشوند […] و از آنجا به کشورهای ثالث مهاجرت خواهند کرد.»
GHF به عنوان جهش نهایی استعمار عمل میکند: خصوصیسازیشده، دیجیتالیشده، کالاییشده و بستهبندیشده برای اهداکنندگان غربی.
همدستی و سکوت بینالمللی الف) ایالات متحده: حامی مستقیم
وزارت امور خارجه ایالات متحده در حال بررسی تخصیص ۵۰۰ میلیون دلار به GHF است. مزدوران با گذرنامههای آمریکایی فعالیت میکنند. ترامپ این طرح را به عنوان بخشی از «ریویرا غزه» خود ترویج کرد و غزه را به منطقهای غیرفلسطینیشده برای سرمایهگذاری منطقهای تبدیل کرد.
ب) اروپا: همدست از طریق بی عملی آگاهانه
در حالی که سوئیس GHF را به دلیل «نظامیسازی کمکها» اخراج کرد، اتحادیه اروپا همچنان از تحریم «اسرائیل» اجتناب میکند، علیرغم کشته شدن مستقیم ۵۷۰۰۰ فلسطینی توسط بمبها، که ۷۰ درصد آنها زن و کودک هستند. وحشتهای اضافی عبارتند از:
• بیش از ۷۷۰۰۰ کودک در معرض خطر مرگ ناشی از گرسنگی.
• هشدارهای سازمان بهداشت جهانی در مورد آسیبهای نسلی غیرقابل جبران.
ج) سازمان ملل متحد: ناتوانی القایی و تحمیلی
در حالی که آژانسهایی مانند آنروا از طریق اتهامات بیاساس تضعیف میشوند، GHF جای خود را باز میکند. یان اگلند (شورای پناهندگان نروژ) به وضوح بیان کرد: «آنها میخواهند یک سیستم جهانی را با کمکهای نظامیشده جایگزین کنند که جابجایی را پاداش میدهد.»
غزه به عنوان آزمایشگاهی سرمایهداری نکرو بنیاد بشردوستانه غزه مظهر پیشرفتهترین مرحله طرح بن گوریون است: «ما باید اعراب را اخراج کنیم و جای آنها را بگیریم […] در صورت لزوم با استفاده از زور.»
اکنون، بقا امتیازی است که توسط مزدوران و الگوریتمها مدیریت میشود. «اسرائیل» مدل آپارتاید خود را از دیوارهای کرانه باختری به اردوگاههای تمرکز و انقراض منتقل کرده است که در بستهبندی بشردوستانه پیچیده شدهاند.
این مدل یک سابقه جهانی ایجاد میکند: هر دولتی اکنون میتواند پاکسازی قومی را به یک سازمان غیردولتی با تفنگ برونسپاری کند. غزه فقط یک تراژدی نیست، بلکه محل آزمایش یک نظم بینالمللی جدید مبتنی بر غیرانسانیسازی خصوصیسازیشده است.
وقتی کمک به سلاح تبدیل میشود اردوگاههای ترانزیت و تمرکز پیشنهادی GHF، که به طور خوشبینانهای «مناطق ترانزیت بشردوستانه» نامیده میشوند، ستون فقرات طرح ۲ میلیارد دلاری برای ریشهکن کردن، برنامهریزی مجدد و اخراج جمعیت فلسطین تحت پوشش کمک هستند.
در بحبوحه نسلکشی مداوم، که به دولت ترامپ ارائه شد و در کاخ سفید مورد بحث قرار گرفت، این پروژه به دنبال کمک نیست، بلکه به دنبال برچیدن حاکمیت فلسطین و تحکیم آپارتاید است. اصطلاحاتی مانند «رادیکالزدایی» و «جابجایی» واژگان استعماری هستند که به عنوان مدیریت بشردوستانه بستهبندی شدهاند.
در زیر بمبها هیچ انتخاب آزادی وجود ندارد. هیچ جابجایی داوطلبانهای وجود ندارد وقتی که جایگزین آن مرگ باشد.
معضل اخلاقی برای جامعه بینالمللی آیا اجازه خواهیم داد که نوعدوستی به نسلکشی از طرق دیگر تبدیل شود؟
غزه به مناطق ترانزیت نیاز ندارد. غزه به عدالت، حق تعیین سرنوشت و آزادی نیاز دارد.
مجله جنوب جهانی-بررسی مسائل جنوب جهانی – سال بیستم 