ترجمه مجله جنوب جهانی

جورج ابراهیم عبدالله، این مبارز کمونیست که چهار دهه و اندی از عمر خویش را در زندان‌های فرانسه سپری کرده و هیچ‌گاه ندامت ننموده، به عنوان دیرپاترین زندانی سیاسی قاره سبز و نمادی جهانی از پایداری، در آستانه آزادی قرار گرفته و بناست در تاریخ ۲۵ ژوئیه ۲۰۲۵ از بند رها شود. این رهایی، نقطه پایانی خواهد بود بر یکی از طولانی‌ترین دوران‌های اسارت سیاسی در تاریخ معاصر اروپا. حبس طاقت‌فرسای او که بیش از چهل و یک سال در سلول‌های انفرادی و جمعی زندان‌های فرانسه امتداد یافته، همواره کانون توجه تلاش‌های گسترده حقوقی، دیپلماتیک و مردمی بوده که آزادی وی را به عنوان قدیمی ترینزندانی سیاسی اروپا فریاد زده‌اند.
تصمیم به آزادی عبدالله، پس از دهه‌ها فشار مستمر از سوی نهادهای حقوق بشری لبنانی و چپگرایان بین‌المللی اتخاذ گردید. این سازمان‌ها بر این باور بودند که تداوم حبس وی، بیش از آنکه مبتنی بر اجرای عدالت قضایی باشد، در راستای تامین منافع سیاسی خاصی است. با آنکه عبدالله از سال ۱۹۹۹ واجد تمامی شرایط قانونی برای آزادی بوده، اما به دلیل مداخلات مکرر سیاسی، به ویژه از جانب ایالات متحده آمریکا که حتی پس از اتمام دوره محکومیت نیز او را تهدیدی برای امنیت ملی خود تلقی می‌نمود، و نیز رژیم اشغالگر قدس، همچنان در پشت میله‌های زندان محبوس مانده بود.
خبر مسرت‌بخش آزادی قریب‌الوقوع وی، موجی از شادمانی و تسکین را در سرتاسر لبنان و جهان عرب برانگیخت، چرا که این اقدام، به مثابه تحقق عدالتی دیرهنگام، مورد استقبال قرار گرفت.
سال‌های آغازین حیات و طلوع آگاهی سیاسی
جورج عبدالله در سال ۱۹۵۱ در قبایات، شهری واقع در شمال لبنان، در خانواده‌ای مسیحی مارونی چشم به جهان گشود. او تحصیلات عالی خود را در فرانسه پی گرفت و در دانشگاه تولوز به مطالعه فلسفه همت گماشت. در همین دوران بود که برای نخستین بار با اندیشه‌های مارکسیستی، چپ‌گرایانه و انقلابی آشنا گردید، تفکراتی که بعدها شالوده هویت سیاسی او را بنا نهادند.
عبدالله در میانه دهه ۱۹۷۰ و با آغاز جنگ خانمان‌سوز داخلی لبنان، به وطن خویش بازگشت و به «جبهه مردمی برای آزادی فلسطین – فرماندهی کل» (PFLP-GC) پیوست. او با انگیزه راسخ به مبارزه علیه استعمار و حمایت از آرمان رهایی فلسطین، راه مبارزه مسلحانه را برگزید، مسیری که دیری نپایید توجه سرویس‌های اطلاعاتی غرب را به خود معطوف ساخت.
در طول دهه‌های ۱۹۷۰ و ۱۹۸۰، عبدالله چهره‌ای فعال و تاثیرگذار در محافل انقلابی چپ در لبنان و گستره جهان عرب بود. او با جنبش‌های ملی‌گرای عربی و ضد امپریالیستی همسو بود و روابطی تنگاتنگ با شماری از گروه‌های چپ اروپایی داشت که در دیدگاه‌های او پیرامون مقاومت و استعمارزدایی، اشتراک نظر داشتند.
در این ایام، عملیاتی که توسط گروه‌هایی منتسب به عبدالله به وقوع پیوست، دیپلمات‌های اسرائیلی و آمریکایی را در پاریس هدف قرار داد. اگرچه هیچ‌گونه مدرک مستقیمی دال بر دخالت عبدالله در این اقدامات وجود نداشت، اما نام وی را در صدر فهرست اهداف سازمان‌های امنیتی غربی و فرانسوی قرار داد.
بازداشت و محاکمه در خاک فرانسه
عبدالله در سال ۱۹۸۴ در شهر لیون فرانسه، به اتهام حمل اسناد جعلی دستگیر گردید. اندکی بعد، پرونده وی با اتهام مشارکت در اقدامات تروریستی از سوی مقامات فرانسوی، به ویژه به دلیل ارتباطات سیاسی و سابقه عضویت در PFLP-GC، ابعادی گسترده‌تر یافت.
علی‌رغم فقدان ادله متقن، پرونده وی به شدت رنگ و بوی سیاسی به خود گرفت و دستمایه تبلیغات رسانه‌ای گسترده در فرانسه و ایالات متحده گردید. از همان آغاز، سازمان‌های حقوق بشری و ناظران حقوقی، وی را نه به عنوان یک مجرم عادی، بلکه به عنوان یک اسیر سیاسی قلمداد نمودند، دیدگاهی که به تدریج در سراسر جهان گسترش یافت.
در سال ۱۹۸۷، عبدالله به تحمل حبس ابد محکوم گردید، حکمی که به زعم بسیاری، برآمده از یک محاکمه سیاسی بود، نه یک دادرسی مبتنی بر اصول و موازین حقوقی. با سپری شدن سال‌ها، تردیدها پیرامون عادلانه بودن محاکمه وی و استقلال دستگاه قضایی فرانسه فزونی یافت، به ویژه پس از انتشار اسناد طبقه‌بندی‌شده‌ای که حاکی از اعمال فشار مستقیم ایالات متحده بر فرانسه، به منظور ممانعت از اعطای آزادی مشروط به وی بود.
به گفته ژاک آتالی، مشاور ارشد فرانسوا میتران، رئیس‌جمهور وقت فرانسه، «هیچ‌گونه مدرک قانونی» علیه عبدالله وجود نداشت، جز در اختیار داشتن گذرنامه‌ای جعلی.