یک میلیارد برای هر سامانه پاتریوت؛ ترامپ مهمان می‌کند، اروپا حساب می‌کند

ترجمه مجله جنوب جهانی

ترامپ علاقه‌ای به اوکراین ندارد. در زمان انتخابات ریاست‌جمهوری، تهدید کرد که کمک‌های مالی به اوکراین را قطع می‌کند و پس از بازگشت احتمالی‌اش به کاخ سفید، این موضوع بارها باعث نگرانی اوکراین و اتحادیه اروپا شده است. اکنون، آمریکا تغییر موضع ۱۸۰ درجه‌ای داده و عرضه گسترده تسلیحات به اوکراین را از سر گرفته است. با این حال، کمک‌های نظامی به فروش تسلیحاتی تبدیل شده است؛ آمریکا اسلحه می‌دهد و اروپا پولش را پرداخت می‌کند. در حال حاضر، تمرکز اصلی بر روی سامانه‌های موشکی پاتریوت است.

جنگ اوکراین به یک جنگ فرسایشی تبدیل شده است. پیشروی و عقب‌نشینی در خطوط زمینی با مقیاس متر سنجیده می‌شود، اما حملات هوایی بدون وقفه ادامه دارد. زلنسکی در ۱۳ جولای اعلام کرد که روسیه به مدت ۷ روز متوالی حملات هوایی گسترده‌ای را علیه اوکراین انجام داده و از بیش از ۱۸۰۰ پهپاد انتحاری، ۱۲۰۰ بمب هدایت‌شونده و ۸۳ موشک مختلف استفاده کرده است. اوکراین مدعی است که صدها پهپاد روسی را سرنگون کرده است. پدافند هوایی و مقابله با موشک‌ها به اولویت اصلی ارتش اوکراین تبدیل شده است.

ترامپ پیشتر لاف زده بود که می‌تواند جنگ اوکراین را در ۲۴ ساعت متوقف کند، اما اکنون کسی حتی تمایلی به تمسخر این ادعا ندارد. او از عدم موفقیت تلاش‌هایش برای میانجی‌گری بین روسیه و اوکراین ناامید شده است. از پوتین و زلنسکی ناامید است، اما از پول ناامید نیست. تا زمانی که آمریکا پولی خرج نکند، برایش مهم نیست که اوکراین به جنگ ادامه دهد یا نه؛ او بیشتر به فروش تسلیحات و کسب سود کلان اهمیت می‌دهد.

به گزارش رویترز، ترامپ در دیدار با ینس استولتنبرگ، دبیرکل ناتو، در ۱۴ جولای در کاخ سفید گفت که آمریکا از طریق ناتو سامانه‌های دفاع هوایی پاتریوت و موشک‌های آن را به اوکراین ارائه خواهد کرد، اما ناتو باید هزینه این تجهیزات را بپردازد. بر اساس طرح ترامپ، کشورهای اروپایی مستقیماً تسلیحات آمریکایی موجود خود را به اوکراین تحویل می‌دهند و سپس تسلیحات جدیدی از آمریکا برای پر کردن ذخایر خود خریداری می‌کنند.

ترامپ گفت: «چند کشور که دارای سامانه‌های دفاع هوایی پاتریوت هستند، مبادله‌ای انجام خواهند داد. یک کشور (احتمالاً منظور «چند کشور» است، زیرا هیچ کشور عضو ناتو به اندازه آمریکا موشک پاتریوت ندارد) ۱۷ سامانه پاتریوت آماده ارسال دارد و نیازی به این تسلیحات ندارد. ما به توافق خواهیم رسید که بخشی یا تمام این ۱۷ سامانه قابل تحویل است… این کار می‌تواند به سرعت انجام شود.» با این حال، ترامپ نام هیچ کشوری را به طور خاص ذکر نکرد.

بوریس پیستوریوس، وزیر دفاع آلمان نیز در ۱۴ جولای با وزیر دفاع آمریکا، دیدار کرد. پیستوریوس پس از این دیدار گفت که حتی اگر توافقی برای خرید سامانه‌های دفاع هوایی پاتریوت در هفته‌های اخیر حاصل شود، تحویل آن به اوکراین ممکن است ماه‌ها طول بکشد.

پیستوریوس اظهار داشت که آلمان می‌تواند دو سامانه پاتریوت از آمریکا خریداری کرده و به اوکراین تحویل دهد. او افزود که دو کشور به مذاکرات در سطح کارشناسی ادامه خواهند داد تا جزئیات این توافق نهایی شود. وی گفت پس از توافق طرفین، اولین سامانه‌های پاتریوت ظرف چند ماه به اوکراین ارسال خواهند شد.

هنوز مشخص نیست که آیا دو سامانه‌ای که پیستوریوس به آن اشاره کرد، با ۱۷ سامانه‌ای که ترامپ گفت، همپوشانی دارند یا خیر.

به نظر می‌رسد که اروپا ممکن است تا ۱۷ تا ۱۹ سامانه پاتریوت برای تحویل به اوکراین داشته باشد، که این بدان معناست که کشورهای مربوطه باید حداقل به همان تعداد سامانه پاتریوت خریداری کنند تا نیازهای دفاع هوایی خود را تأمین کنند.

یک سامانه پاتریوت به یک آتشبار موشکی پاتریوت اشاره دارد که واحد عملیاتی اصلی پاتریوت است و معمولاً شامل یک رادار آرایه فازی چندمنظوره AN/MPQ65 و سایر تجهیزات کنترل آتش، ۸ پرتابگر متحرک است که تعداد موشک‌های قابل حمل بسته به نوع پرتابگر متفاوت است. M901 می‌تواند ۴ موشک PAC2(GEM) حمل کند، M902 می‌تواند ۱۶ موشک PAC-3 CRI یا ۴ موشک PAC-2(GEM) حمل کند و M903 می‌تواند ۴ موشک PAC-2(GEM) یا ۱۲ موشک PAC-3 MSE یا ۱۶ موشک PAC-3 CRI حمل کند. همچنین می‌تواند ترکیبی از ۶ موشک PAC-3 MSE و ۸ موشک PAC-3 CRI یا ۴ موشک PAC-2(GEM) را حمل کند.

تعداد زیاد مدل‌های مختلف موشک‌های پاتریوت ممکن است گیج‌کننده باشد. پاتریوت پایه و نسخه بهبود یافته نرم‌افزاری PAC-1 عمدتاً برای دفاع هوایی استفاده می‌شوند و قابلیت‌های ضد موشکی محدودی دارند. PAC مخفف «Patriot Advanced Capability» است، که به زبان ساده به معنای نسخه بهبود یافته است.

PAC-2 قابلیت‌های ضد موشکی را به طور قابل توجهی افزایش داد و به سختی در جنگ خلیج فارس به موقع رسید، اما عملکرد آن در نبرد خوب نبود. PAC-2(GEM) فیوز را بهبود بخشید و مشکل PAC-2 در دوران جنگ خلیج فارس را که به دلیل طراحی فیوز با در نظر گرفتن بیش از حد سرعت نسبی در عملیات دفاع هوایی، خیلی دیر منفجر می‌شد و باعث «برخورد جانبی» با هدف می‌شد، کاهش داد. نسخه بهبود یافته GEM+ (که اکنون به طور کلی GEM نامیده می‌شود) نیز توانایی مقابله با اهداف کوچک در ارتفاع پایین (مانند موشک‌های کروز) را افزایش داد. GEM مخفف «Guidance Enhanced Missile» است. GEM+ هنوز در حال تولید است و نیروی اصلی پاتریوت برای عملیات دفاع هوایی (مقابله با هواپیماها و موشک‌های کروز) است.

PAC-2/GEM و PAC-1 از هدایت TVM استفاده می‌کنند. این یک شکل خاص از هدایت راداری نیمه فعال است. رادار همچنان روی زمین قرار دارد و دستگاه گیرنده روی موشک است، اما موشک سیگنال دریافت شده را به پایین منتقل می‌کند و ایستگاه زمینی پس از پردازش سیگنال، سیگنال کنترل را به موشک ارسال می‌کند تا پرواز موشک را کنترل کند.

TVM مزایای هدایت راداری نیمه فعال را دارد: هرچه موشک به هدف نزدیک‌تر باشد، سیگنال بازتابی رادار قوی‌تر است و دقت هدایت بالاتر می‌رود. تجهیزات روی موشک نیز نسبتاً ساده هستند. TVM پس از انتقال پردازش سیگنال به ایستگاه زمینی، تجهیزات روی موشک را ساده‌تر می‌کند. با این حال، مزیت کاهش هزینه TVM ثانویه است. افزایش دقت هدایت و توانایی ضد پارازیت اصلی‌ترین مزیت است، زیرا ایستگاه زمینی می‌تواند از تجهیزات گران‌تر و پیچیده‌تر با قابلیت پردازش بسیار بیشتر استفاده کند و به راحتی به روز و ارتقا یابد. علاوه بر این، تجهیزات ایستگاه زمینی برخلاف تجهیزات روی موشک، قابل استفاده مجدد هستند.

اما سیگنال TVM به عقب و جلو منعکس می‌شود و بر زمان واکنش تأثیر می‌گذارد. این تاخیر برای مقابله با هواپیماها مشکل زیادی ایجاد نمی‌کند و برای موشک‌های بالستیک کوتاه‌برد با سرعت پایین نیز مشکل‌ساز نیست، اما برای موشک‌های بالستیک تاکتیکی با سرعت ورود مجدد بالاتر بسیار آزاردهنده است.

از سوی دیگر، قابلیت تغییر مسیر موشک‌های بالستیک محدود است و رهگیری معکوس و کشتار ضربه‌ای موثرتر است. کشتار ضربه‌ای، کلاهک جنگی انفجاری-ترکش‌شونده را حذف می‌کند و وزن و اندازه را تا حد زیادی کاهش می‌دهد. بنابراین، از PAC-3 به بعد، موشک پاتریوت به هدایت راداری فعال و کشتار ضربه‌ای تغییر یافت و بارگیری موشک نیز به «چهار موشک در هر پرتابگر» تغییر یافت و همان پرتابگر متحرک می‌تواند موشک‌های بیشتری را حمل کند.

PAC-3 دارای CRI اولیه و MSE اصلی فعلی است. CRI مخفف «Cost Reduction Initiative» است و از ERINT (مخفف Extended Range Interceptor) در دوران «جنگ ستارگان» توسعه یافته است. MSE مخفف «Missile Segment Enhancement» است و بر اساس CRI، موتور بزرگتر شده و قابلیت مانور افزایش یافته و برد ۵۰ درصد افزایش یافته است.

PAC-3 MSE و PAC-2(GEM) مدل‌های فعلی در حال تولید هستند. حداقل ۱۰۰۰ سفارش برای PAC-2(GEM) وجود دارد و Raytheon قصد دارد تولید را تا سال ۲۰۲۷ تکمیل کند. PAC-3 توسط لاکهید مارتین تولید می‌شود. PAC-3 MSE فقط برای ضد موشک در ارتفاع متوسط تا بالا (به طور نسبی) استفاده می‌شود و PAC-2(GEM) برای دفاع هوایی و ضد موشک در ارتفاع پایین استفاده می‌شود. این دو مکمل یکدیگر هستند و جایگزین یکدیگر نیستند.

از نظر فنی، پرتابگر M903 پیشرفته‌ترین است و M902 نیز هنوز به اندازه کافی مفید است. اگر اولین M901 هنوز از رده خارج نشده باشد، می‌توان آن را به اوکراین منتقل کرد. M901 فقط می‌تواند PAC-2(GEM) را پرتاب کند، اما همچنان برای مقابله با هواپیماها و موشک‌های کروز به اندازه کافی مفید است. جنگ اوکراین اهمیت مقابله با هواپیماها و موشک‌های کروز را نشان داده است.

بنابراین، اوکراین به همه اینها نیاز دارد. البته، نه تنها اوکراین، بلکه ارتش ایالات متحده و ناتو نیز به آن نیاز دارند.

ژنرال جیمز مینگوس، معاون ستاد ارتش ایالات متحده، در مصاحبه‌ای در اندیشکده CSIS در ۲ ژوئیه گفت که ارتش ایالات متحده در حال حاضر ۱۵ گردان موشکی پاتریوت دارد که هر گردان شامل یک ستاد فرماندهی گردان و ۳ تا ۵ آتشبار موشکی پاتریوت است. در حال حاضر، از این ۱۵ گردان پاتریوت، یک گردان در حال ارتقاء اساسی است و در واقع تنها ۱۴ گردان در دسترس هستند. از این تعداد، ۳ گردان در منطقه هند و اقیانوس آرام، ۱ گردان در اروپا و بقیه به عنوان نیروی ذخیره متمرکز در اختیار هستند، اما حداقل ۱ گردان به طور دائم توسط فرماندهی مرکزی (مسئول خاورمیانه بزرگ) اشغال شده است. همین گردان بود که حملات موشکی ایران را در قطر رهگیری کرد. ارتش ایالات متحده نیاز به افزودن ۳ گردان برای تقویت نیروی ذخیره متحرک و ۱ گردان دیگر برای استقرار ثابت در گوام دارد.

ژنرال آندره استول، رئیس ستاد نیروی هوایی هلند، در ۱۶ ژوئیه در کنفرانس روسای نیروی هوایی جهان در لندن خاطرنشان کرد که ناتو باید برای خروج نیروهای آمریکایی از اروپا و انتقال آنها به منطقه هند و اقیانوس آرام آماده شود. گزارش موسسه خدمات متحد سلطنتی بریتانیا مشخص‌تر بود و اشاره کرد که ناتو برای جبران جای خالی ناشی از خروج آمریکا، نیاز به افزودن ۴۰۰ جنگنده، ۲۰ ناوشکن، ۲۴ آتشبار موشکی ضدهوایی، ۱۰ زیردریایی تهاجمی هسته‌ای، ۶۰۰ تانک اصلی میدان نبرد، ۸۰۰ خودروی جنگی پیاده نظام زرهی، ۲۰۰ هلیکوپتر تهاجمی و سایر تجهیزات دارد.

در سال ۲۰۲۴، ارتش ایالات متحده از لاکهید مارتین خواست تا تولید سالانه موشک‌های PAC-3 را از ۵۵۰ فروند به ۶۵۰ فروند افزایش دهد. تولید ریتون نیز تقریباً به همین میزان است و افزایش تولید به شدت محدود به تعداد موتورهای موشکی سوخت جامد موجود است. اما در بودجه فعلی سال ۲۰۲۶، ارتش ایالات متحده خواستار افزایش ذخایر موشک‌های پاتریوت از ۳۳۷۶ فروند به ۱۳۷۷۳ فروند شده است. حتی اگر این موضوع نیازهای ۴ گردان موشکی پاتریوت جدید را در نظر بگیرد و ذخایر پاتریوت ارتش ایالات متحده به دلیل جنگ اوکراین و درگیری‌های ایالات متحده و ایران کاهش نیافته باشد، و هیچ مصرفی ناشی از آموزش و اسقاط وجود نداشته باشد، و هیچ نیاز عملیاتی ناشی از درگیری‌های جدید قبل از تکمیل ذخایر وجود نداشته باشد، باز هم ۱۵ سال طول می‌کشد تا به هدف جدید ذخایر مورد نیاز برسد.

البته، ذخایر موشک‌های پاتریوت ارتش ایالات متحده نمی‌تواند تحت تأثیر جنگ اوکراین و درگیری‌های ایالات متحده و ایران قرار نگیرد. پس از درگیری‌های ایالات متحده و ایران، مقامات نظامی ایالات متحده گفتند که «صدای درخواست عظیمی (برای موشک‌های پاتریوت) از فرماندهی مرکزی (سنتکام) شنیده می‌شود.» تحویل موشک‌های پاتریوت به اوکراین در اوایل ژوئیه به طور موقت متوقف شد. دلیل این امر ممکن است «خودگویی» هگسث و کوربی باشد، اما دلیل اصلی این است که ذخایر موشک‌های پاتریوت ارتش ایالات متحده به حد هشدار رسیده است، اگرچه وزارت دفاع ایالات متحده وجود هشدار ذخایر را رد می‌کند.

نیازهای جدید ناتو را نیز باید به این موارد اضافه کرد. فرض کنید تنها ۱۲ آتشبار از ۲۴ آتشبار موشکی ضدهوایی، آتشبارهای موشکی پاتریوت باشند و هر آتشبار ۹۶ موشک PAC-3 MSE در پرتابگر داشته باشد و ۲ دور مهمات یدکی نیز داشته باشد، در این صورت ۶۹۱۲ موشک مورد نیاز است. لاکهید مارتین حداقل به ۱۰ سال دیگر نیاز دارد تا این سفارش را تکمیل کند. در واقع، در آینده قابل پیش‌بینی، اروپا فاقد موشک‌های ضدهوایی میان‌برد و دوربرد تولید داخل است. آستر که حاصل همکاری فرانسه و ایتالیا است، از نظر عملکرد و بلوغ فنی به اندازه کافی قوی نیست. تنها راه این است که به پاتریوت آمریکایی تکیه کرد و احتمالاً ۱۲ آتشبار از ۲۴ آتشبار موشکی ضدهوایی، پاتریوت خواهند بود و این تعداد کم تخمین زده شده است.

با این حال، اوکراین به وضوح نمی‌تواند ۲۵ سال صبر کند.

در همین حال، سابقه افزایش تولید صنایع نظامی ایالات متحده نیز خوب نیست. پس از شروع جنگ اوکراین، ایالات متحده به سرعت متوجه کمبود گلوله‌های توپ ۱۵۵ میلی‌متری شد. حتی اگر ارتش اوکراین نتواند «آزادانه شلیک کند»، سرعت انتقال از ذخایر ارتش ایالات متحده بسیار بیشتر از ظرفیت تولید صنایع نظامی ایالات متحده است. در اوایل سال ۲۰۲۲، زمانی که جنگ اوکراین تازه شروع شده بود، ظرفیت تولید گلوله‌های ۱۵۵ میلی‌متری ایالات متحده ۱۴۵۰۰ گلوله در ماه بود و قرار بود در اکتبر همان سال به طور اضطراری به ۱۰۰۰۰۰ گلوله در ماه افزایش یابد، اما اکنون تنها به ۴۰۰۰۰ گلوله در ماه رسیده است. این تنها گلوله ۱۵۵ میلی‌متری است که در زنجیره تحقیر فناوری نظامی «هیچ محتوای فنی ندارد».

ظرفیت تولید صنایع نظامی ایالات متحده تحت تأثیر غیرصنعتی شدن و مدل‌های تجاری قرار گرفته است. شرکت‌های نظامی نیز شرکت‌های خصوصی هستند و از قوانین کلی کسب و کار پیروی می‌کنند. این شامل بازاریابی کمبود محدود و همچنین گسترش ظرفیت تنها در صورتی است که رشد تقاضای بلندمدت و مشخص تأیید شود.

این از نظر عملیات تجاری منطقی است و از اتلاف جلوگیری می‌کند و سودآوری را بهبود می‌بخشد. اگر دولت خواستار رزرو ظرفیت تولید باشد، باید یارانه کافی برای جبران خسارات تجاری بدهد. اما دولت نه تنها تحت فشار برای کاهش هزینه‌ها قرار دارد، بلکه نمی‌داند چه زمانی تقاضا افزایش می‌یابد و افزایش چقدر سریع خواهد بود. شروع جنگ همیشه ناگهانی است و روند آن تحت کنترل ذهنی نیست.

مشکل بزرگتر این است که صنایع نظامی ایالات متحده تنها به پنج شرکت بزرگ (لاکهید مارتین، ریتون، نورثروپ گرومن، بوئینگ، جنرال داینامیکس) محدود نمی‌شود، بلکه شامل شرکت‌های کوچک و بزرگ بی‌شماری در زنجیره تأمین، از جمله تامین کنندگان خارجی است. افزایش تولید نیازمند اقدام مشترک کل زنجیره تأمین است، در غیر این صورت به سرعت در «اثر بشکه» فرو می‌رود: کوتاه‌ترین تخته تعیین می‌کند که بشکه چقدر آب می‌تواند نگه دارد.

اما تسریع هر حلقه در زنجیره تأمین تنها یک مسئله فشار بیشتر روی پدال گاز نیست. نه تنها باید عرضه مواد اولیه بالادستی همگام باشد، بلکه گسترش یا حتی افزایش تجهیزات نیز باید همگام باشد، که این امر زنجیره تأمین خط تولید تجهیزات را نیز درگیر می‌کند. منابع انسانی نیز باید همگام باشند. اگر این شامل تکنسین‌های ماهر و مهندسان ماهر باشد، نمی‌توان با انتشار یک آگهی استخدام به سرعت به نتیجه رسید و تکمیل گسترش به زمان بیشتری نیاز دارد. در بدترین حالت، برخی از حلقه‌های کلیدی «گسترش زنجیره‌ای» کل زنجیره تأمین از طریق مسیرهای پیچیده در یک مکان جمع می‌شوند و رقابت با حاصل جمع صفر را تشکیل می‌دهند، به طوری که بسیاری از خودروهایی که در تلاش برای تسریع هستند، فاقد فرمان یا پدال گاز هستند.

این تنها زنجیره تأمین مهمات است. زنجیره‌های تأمین نظامی بسیاری وجود دارند که مشترک و متقاطع هستند و زمانی که رقابت برای عرضه اولویت پیدا می‌کند، مشکلات بزرگتری ایجاد می‌شود.

این تنها بخشی از زنجیره تأمین تحت کنترل ایالات متحده است. اگر تامین کنندگان خارجی درگیر باشند، مشکلات پیچیده‌تر می‌شوند. کشورهای متخاصم مطمئناً کنار گذاشته می‌شوند. کشورهای دوست ممکن است همکاری کنند، اما همکاری با کشورهایی که نه دشمن هستند و نه دوست، پر از عدم قطعیت است.

همه‌گیری کووید-۱۹، جنگ تجاری ایالات متحده و چین، جنگ اوکراین و درگیری‌های ایالات متحده و ایران به طور مکرر مشکلات زنجیره تأمین ایالات متحده را یادآوری کرده‌اند. کنگره و کاخ سفید ایالات متحده نیز مایل به صرف پول برای حل این مشکلات هستند، اما هر کسی که واقعاً مشکلات سختی را تجربه کرده باشد می‌داند که مشکلاتی که با پول قابل حل هستند، مشکل نیستند.

اما پول نیز یک مشکل است. به طور کلی اعتقاد بر این است که افزودن یک آتشبار موشکی پاتریوت جدید به ارتش ایالات متحده حداقل ۱ میلیارد دلار هزینه دارد و فروش خارجی می‌تواند به ۲.۵ میلیارد دلار افزایش یابد که شامل قطعات یدکی، مهمات یدکی، آموزش و حق بیمه فروش خارجی ضروری است. به عبارت دیگر، هزینه ۱۷ تا ۱۹ آتشبار موشکی پاتریوت بین ۱۷۰ تا ۴۷۵ میلیارد دلار است.

با فشار شدید ترامپ، قانون «بزرگ و زیبا» تصویب شد و بودجه نظامی ایالات متحده به طور قابل توجهی افزایش یافت و تولید مهمات مورد توجه ویژه قرار گرفت، اما از نظر ترامپ، کمک نظامی به اوکراین باید توسط اروپا پرداخت شود.

به گزارش رویترز، ترامپ با اطمینان گفت که ینس استولتنبرگ، دبیرکل ناتو، از فنلاند، دانمارک، سوئد، نروژ، هلند و کانادا نام برده است و گفته است که این شش کشور قصد دارند در این طرح مشارکت کنند. اما چندین مقام آمریکایی و اروپایی آگاه گفتند که «هیچ کس» قبل از اعلام این طرح توسط ترامپ از آن اطلاعی نداشته است. این گزارش همچنین می‌گوید که آنچه ترامپ پیشنهاد کرده تنها یک ایده کلی است و فاقد جزئیات اجرایی است.

از سوی دیگر، جمهوری چک به صراحت از مشارکت در طرح کمک تسلیحاتی ترامپ خودداری کرده است. رویترز گزارش داد که کشورهایی مانند یونان و اسپانیا بارها اعلام کرده‌اند که از ارائه سامانه‌های پاتریوت خود به اوکراین خودداری می‌کنند. چندین رسانه خارجی اشاره کردند که دولت‌های فرانسه و ایتالیا نیز مخالف هستند. کاراس، نماینده عالی سیاست خارجی و امنیتی اتحادیه اروپا (معادل وزیر امور خارجه اتحادیه اروپا) حتی از «مهمانی دادن ترامپ و پرداخت اروپا» خودداری کرد.

در داخل اتحادیه اروپا، پول نیز یک مشکل بزرگ است. اورزولا فون در لاین پیش نویس بودجه ۲۰۲۸-۳۴ را پیشنهاد کرد که بودجه اتحادیه اروپا را از ۱.۲ تریلیون یورو به ۲ تریلیون یورو افزایش می‌دهد که شامل ۱۰۰ میلیارد یورو کمک به اوکراین است و بلافاصله با مخالفت بسیاری از کشورهای عضو به رهبری آلمان مواجه شد.

جنگ اوکراین یک مسئله ظریف برای اروپا است. برای اروپا، این یک نقطه کانونی برای گرد هم آمدن از پراکندگی است.

روسیه و اروپا نمی‌توانند از یکدیگر چشم پوشی کنند. روسیه می‌خواهد در اروپا ادغام شود اما نمی‌تواند و اروپا می‌خواهد روسیه را نادیده بگیرد اما نمی‌تواند. اروپا همواره بین «همزیستی در مقابل همزیستی مرفه» با روسیه دست و پنجه نرم کرده است که هر دو ناشی از این واقعیت است که «روسیه یک همسایه غیرقابل جابجایی است».

با این حال، این واقعیت اکنون درک نشده است. از زمانی که پتر کبیر به سمت جهان (در واقع به سمت اروپا) حرکت کرد، این مشکل همواره وجود داشته است. ناپلئون و هیتلر ثابت کردند که عدم همزیستی امکان پذیر نیست و برانت و مرکل ثابت کردند که همزیستی مرفه نیز بسیار دشوار است.

مشکل این است که اروپا اکنون با بزرگترین تغییر از زمان عصر اکتشافات مواجه است. اروپا «تغییر پرچم بر فراز دیوار شهر» را دیده است، اما هرگز شرایط دشواری را ندیده است که در آن هم توسط هژمون کنونی، ایالات متحده، رها شده و هم توسط ظهور قدرتمند چین تحت فشار قرار گرفته است. اروپا نیاز دارد «دوباره اروپا را بزرگ کند». جنگ اوکراین فرصتی برای اتحاد مجدد اروپا در زمینه سیاسی و امنیتی است، اما کلید «دوباره اروپا را بزرگ کند» در این است که اروپا دوباره پویایی فناوری و رقابت اقتصادی پیشرو در جهان را به دست آورد، که این چیزی است که اروپا نمی‌تواند انجام دهد و این موضوع دیگری است.

​