غزه از گرسنگی نمی میرد، بلکه دارند آن را می کُشند.

مردم غزه از گرسنگی می میرند زیرا غرب به اسرائیل کمک می کند تا غزه را گرسنه نگه دارد. به همین سادگی است.

کیتلین جانستون، روزنامه نگار استرالیایی

ترجمه مجله جنوب جهانی

مرگ و میرهای ناشی از سوء تغذیه در غزه رو به افزایش است: وزارت بهداشت از ۱۸ مورد مرگ در یک دوره ۲۴ ساعته خبر می دهد.

پزشکان گزارش می دهند که مردم در خیابان «از حال می روند» و ناهد حجاج، روزنامه نگار اهل غزه، به جهان هشدار می دهد که اگر روزنامه نگاران باقی مانده در این منطقه به زودی بر اثر گرسنگی ساکت شوند، تعجب نکنند.

مگر اینکه چیزی به طور چشمگیری تغییر کند، می توان انتظار داشت که اوضاع به سرعت بدتر شود.

در همین حال، نیروهای اسرائیلی با کشتارهای خود از غیرنظامیان گرسنه ای که به دنبال غذا هستند، رکوردهای جدیدی را ثبت می کنند، فقط در روز یکشنبه ۸۵ نفر کشته شدند.

اگر این بد نیست، پس هیچ چیز بد نیست. اگر اسرائیل بد نیست، پس هیچ چیز بد نیست.

بنابراین، چه کاری می توان انجام داد؟ آیا ما فقط می نشینیم و تماشا می کنیم که اسرائیل با حمایت دولت های ما غزه را گرسنه می کُشد؟

و بعدش چی؟ آیا ما به زندگی خود ادامه می دهیم، در حالی که می دانیم این مرگ و میر ناشی از گرسنگی در حال وقوع است؟ آیا ما به عنوان یک جامعه اینگونه هستیم؟

آیا تمدن ما با اجازه دادن به وقوع چنین چیزی راحت است؟

و اینکه حاکمان ما می توانند همین کار را با هر جمعیت نامطلوب دیگری در هر زمان انجام دهند؟

آیا ما باید این را بپذیریم و به زندگی خود ادامه دهیم انگار که این یک امر عادی است؟

من خیلی کنجکاو هستم. ما چگونه قصد داریم پس از این لحظه وحشتناک زندگی کنیم؟ این دقیقاً چگونه کار خواهد کرد؟

من می پرسم زیرا نمی دانم. منظورم این است که می دانم دولت من و متحدانش چه کاری باید انجام دهند، اما نمی دانم ما به عنوان شهروندان عادی چه باید بکنیم.

ما شاهد این هستیم که کارشناسان و سیاستمداران غربی می پرسند «چگونه می توانیم آتش بس در غزه برقرار کنیم؟» یا «چگونه می توانیم به گرسنگی در غزه پایان دهیم؟» انگار که این یک راز غیرممکن است. تقریباً مانند این است که مردی را ببینیم که کودکی را تا حد مرگ خفه می کند در حالی که سیاستمدار می گوید «کودک در حال خفه شدن است، اما چگونه می توانیم از ادامه خفه کردن او جلوگیری کنیم؟».

این یک راز نیست که چگونه می توان آتش بس در غزه برقرار کرد؛ امپراتوری است که آتش را روشن می کند. فقط باید آتش بس کند.

هولوکاست اسرائیلی در غزه تنها با حمایت متحدان غربی آن، به ویژه ایالات متحده، امکان پذیر است. بسیاری از مقامات نظامی اسرائیلی اذعان کرده اند که هیچ یک از اینها بدون حمایت آمریکا امکان پذیر نخواهد بود. اگر ایالات متحده و متحدان غربی آن از حمایت از تهاجم اسرائیل به غزه دست بردارند، آتش بس اجتناب ناپذیر خواهد بود.

به همین ترتیب، این یک راز نیست که چگونه می توان غذا را به غزه رساند. فقط باید آن را حمل کرد و به مردم داد. در آنجا جاده ها و بنادر وجود دارد.

تنها دلیلی که مردم غزه از گرسنگی می میرند این است که دولت های غربی (از جمله استرالیای خود من) توطئه کردند تا تظاهر کنند که باور دارند آژانس امداد و کار سازمان ملل برای آوارگان فلسطینی (UNRWA) یک سازمان تروریستی است. از این طریق، آنها قطع کمک های حیاتی را توجیه کردند، در حالی که هیچ کاری برای فشار آوردن به اسرائیل برای جریان آزاد کمک های خارجی انجام ندادند.

و اکنون اسرائیل و امپراتوری آمریکا تحویل «کمک» را از طریق به اصطلاح بنیاد بشردوستانه غزه در انحصار خود درآورده اند، که در تأسیسات آن اکنون هر روز غیرنظامیان به جرم تلاش برای به دست آوردن غذا قتل عام می شوند.

سازمان ها، بودجه و سیستم های تامین برای تغذیه غزه به طور کامل در دسترس هستند (بدون هیچ هزینه ای برای اسرائیل، ضمناً). به آنها اجازه داده نمی شود کمک ارائه دهند زیرا هدف بیرون راندن همه فلسطینی ها از غزه از طریق مرگ یا آوارگی است.

مردم غزه از گرسنگی می میرند زیرا غرب به اسرائیل کمک می کند تا غزه را گرسنه نگه دارد. به همین سادگی است.

این یک قحطی ناگوار ناشی از خشکسالی یا یک فاجعه طبیعی نیست. این یک کارزار قحطی برنامه ریزی شده و عمدی است که با اهداف نسل کشی اجرا می شود.

با نقل قولی از یوتا فیلیپس، غزه از گرسنگی نمی میرد، بلکه دارند آن را می کُشند. و کسانی که آن را از گرسنگی می کُشند، نام و آدرس دارند.

​