اختصاصی: ژرژ عبدالله میگوید مقاومت کلید اصلی دولتسازی است
«المیادین انگلیسی»
ترجمه مجله جنوب جهانی
ژرژ عبدالله پس از ۴۱ سال آزادی، میگوید مقاومت باید رهبری دولتسازی در لبنان را بر عهده بگیرد و از فلسطین در برابر نسلکشی اسرائیل دفاع کند.
ژرژ عبدالله، مبارز لبنانی که پس از ۴۱ سال حبس، روز یکشنبه، ۳ اوت ۲۰۲۵، آزاد شد، در نخستین مصاحبهاش با المیادین، از شهر خود «قبیات» در لبنان صحبت کرد. او به بازتاب سالهای زندان، حمایت بیدریغ خانواده و باورهای انقلابی پایدارش پرداخت.
عبدالله که پس از بسیج بینالمللی مداوم به اجبار آزاد شد، کمپین فزاینده همبستگی برای آزادیاش را بخشی از جنبش گستردهتر علیه نسلکشی جاری در غزه دانست و توضیح داد: «زندانی شدن من برای امنیت ملی فرانسه پرهزینهتر از آزادیام شد.»
خانوادهای از جنس مقاومت، و خانهای که وفادار ماند
عبدالله گفت: «خانوادهام فرهنگ مبارزه دارند. آنها درد زندانی شدن مرا با سادگی و قدرت تحمل کردند. من آنها را دقیقاً همانطور که به یاد داشتم، نمونهای از وفاداری یافتم.»
او افزود که بازگشتش با استقبالی گرمتر از حد انتظار روبرو شد. «استقبالی که از من شد، بیش از آنچه تصور میکردم، به من تأیید کرد که مردم ما اصالتی دارند که فقط به پیروزی ختم میشود.» او همچنین از واقعیت غیرمنتظرهای که با آن روبرو شد، ابراز شگفتی کرد: «لبنان را متحدتر از آنچه تصور میکردم، یافتم. قوی، پذیرا و مقاوم بود.»
عبدالله درباره اتهامات و مشروعیت مقاومت مسلحانه
در پاسخ به اتهاماتی که منجر به حبس طولانیمدتش در فرانسه شد، عبدالله گفت که او به عنوان مسئول «گروههای مسلح انقلابی لبنانی» که در اروپا فعالیت میکردند، متهم شد. اما تنها اتهامی که او پذیرفت، دفاع از مشروعیت عملیات مقاومت بود.
او گفت: «حق هر لبنانی است که هر کار لازمی را برای مقابله با دشمن در هر کجا که هست، انجام دهد. این یک حق مشروع است.» وی در دادگاه به آنها گفت: «مردم من هیچ یک از کارهایی را که شما ادعا میکنید، به من محول نکردند. اما من مفتخرم که از مشروعیت این عملیات، دیروز، امروز یا فردا، دفاع کنم.»
عبدالله در دادگاه ویژهای برای تروریسم، بدون هیئت منصفه محاکمه شد، با وجود اینکه هیچ اتهام تروریستی هرگز علیه او مطرح نشده بود. او خاطرنشان کرد که محکومیت اولیه تنها مربوط به مسائل گذرنامه بود و پس از آن به دادگاه ویژه منتقل شد.
دخالت آمریکا و حبس سیاسی
عبدالله گفت: «من محکومیتم را به پایان رساندم و باید آزاد میشدم. اما در آخرین لحظه، یک نماینده آمریکایی دخالت کرد.» در سال ۱۹۸۴، وزارت امور خارجه آمریکا به سفیر خود دستور داد تا مستقیماً اعتراض قانونی را مطرح کند که این امر مانع اخراج عبدالله شد و منجر به انتقال وی به دادگاه ویژهای گردید که او را به حبس ابد محکوم کرد.
بین سالهای ۲۰۰۲ و ۲۰۰۳، زمانی که یک دادگاه فرانسوی دستور آزادی او را صادر کرد، روند قانونی آزادی مشروط تحت فشار آمریکا تغییر یافت. عبدالله گفت: «آنها یک دادگاه تجدیدنظر را که به زمان اشغال فرانسه توسط نازیها بازمیگشت، مجدداً فعال کردند. از آن زمان، قاضی ریاستکننده مستقیماً با وزارت کشور مرتبط بود و احکام از طریق او صادر میشد.»
در سال ۲۰۱۲، یک دادگاه دیگر آزادی او را تأیید کرد، اما توسط وزیر کشور وقت مسدود شد. عبدالله فاش کرد که در آن زمان، هیلاری کلینتون، وزیر امور خارجه آمریکا، نامهای رسمی ارسال کرده و اصرار داشت که او باید در زندان بماند: «او گفت حکم دادگاه مهم نیست. من باید در زندان بمانم. و همینطور هم شد.»
حتی زمانی که وزیر دادگستری فرانسه تلاش کرد دخالت کند، رئیسجمهور به او دستور داد از این کار دست بردارد. حکم لغو شد و پرونده از ابتدا آغاز گردید.
او گفت: «تودههای مقاومت کسانی هستند که بیشترین سرمایهگذاری را کردهاند و توانایی تحمیل ایجاد دولتی با یک چشمانداز ملی و ارتشی کاملاً مسلح را دارند که میتواند از زمین، آب، آسمان و کرامت مردم کشور دفاع کند.»
عبدالله تأکید کرد که هیچکس در لبنان، به ویژه آنهایی که رهبران خود را شهید کردند، تنها به خاطر در دست گرفتن سلاح، این کار را نمیخواهند. بلکه «همه پشت تلاش برای ساخت ارتشی هستند که از همگان محافظت کند.»
اتحاد مقاومت و ارتش
عبدالله با درخواست برای مسلح کردن ارتش لبنان، تأکید کرد که به محض تحقق این امر، «حتی یک مبارز برای قرار گرفتن پشت ارتش تردید نخواهد کرد.»
او استدلال کرد که لبنان کاملاً قادر به ساخت یک دولت مستقل و ارتشی است که برای محافظت از به اصطلاح اقلیتها نیازی به محافظان خارجی ندارد. او گفت: «ارتش، مردم و تودههای ما میتوانند از پس این چالش برآیند. ما میتوانیم دولتی بسازیم که کرامت شهروندانش را حفظ کند.»
عبدالله در پاسخ به درخواستهای داخلی و بینالمللی برای خلع سلاح مقاومت، این درخواستها را «تبلیغات داخلی با هدف تحریف و انحراف» دانست. او تأکید کرد که مأموریت اصلی داخلی مقاومت، ایستادن در خیابانها برای اطمینان از تبدیل شدن ارتش لبنان به یک نهاد قوی و پرافتخار است که قادر به دفاع از ملت باشد.
او اظهار داشت: «هیچ لبنانی نمیخواهد ارتشی تحقیر شده را ببیند. همه پشت ارتشی هستند که از مرزها و کرامت ما محافظت کند.»
سوریه به عنوان یک هشدار، و اتحاد به عنوان یک دفاع
عبدالله در مورد خطرات منطقهای پیش روی لبنان هشدار داد، به ویژه با نگاه به شمال به سمت سوریه. او گفت: «به آنچه در سوریه اتفاق میافتد و به مواضع ملی نگاه کنید. هیچکس با ذرهای عقل، نمیپذیرد که ما به تکههای فرقهای تبدیل شویم که توسط نتانیاهو یا هر کس دیگری دستکاری میشوند.»
او تأکید کرد که لبنان میتواند و باید یک دولت متحد بسازد که از مردمش محافظت کند، و مقاومت، که بهترین رهبران خود را قربانی کرده است، نمیتواند چیزی کمتر از این را بخواهد.
در پاسخ به این سؤال که آیا او به جنبشهای مردمی در لبنان و سراسر جهان عرب در پرتو جنگ غزه امید بسته است، عبدالله پاسخ داد که این فقط یک امید نیست، بلکه یک مسئولیت است.
او گفت: «ما باید نه تنها روی حرکت دادن خیابانهای عربی شرطبندی کنیم، بلکه برای آن تلاش کنیم. این یک مأموریت اصلی به نام پایداری مقاومت در غزه و کرانه باختری است.»
یک پروژه سیاسی؟ «من یک مبارز سادهام»
وقتی از او پرسیده شد که آیا پس از آزادی، پروژه سیاسی خاصی دارد، عبدالله گفت: «ژرژ عبدالله یک مبارز ساده از میان صفوف مردم ماست.»
او توضیح داد که با نیروهای سیاسی و مردمی در لبنان دیدار خواهد کرد تا ببیند چگونه میتواند بهترین خدمت را به کشورش ارائه دهد. او گفت: «گوش خواهم داد، مشاهده خواهم کرد و از نزدیک آنچه را که قبلاً فقط میتوانستم به صورت انتزاعی از پشت میلهها درک کنم، خواهم دید.»
«با هر کسی که وقت ملاقات با من را پیدا کند، صحبت خواهم کرد و از آنها خواهم شنید که معتقدند من کجا میتوانم در پروژه ملی، در دولتسازی، در ساخت ارتش، در مقابله با دشمن صهیونیستی و در محافظت از جامعهمان مشارکت داشته باشم.»
عبدالله مصاحبه خود را با تشکر از المیادین به پایان رساند و گفت: «بگذارید المیادین صدای مبارزان این مردم، صدای تودههای آن و صدای دولت متحد آن باقی بماند.»
ژرژ عبدالله کیست؟
عبدالله، عضو سابق «جبهه خلق برای آزادی فلسطین» (PFLP)، ۴۱ سال را در زندان گذراند که او را به طولانیترین زندانی در اروپا تبدیل میکند.
او «گروههای مسلح انقلابی لبنانی» مارکسیست لنینیست (LARF) را تأسیس کرد که مسئولیت چهار عملیات در فرانسه در دهه ۱۹۸۰ را بر عهده گرفتند.
این انقلابی لبنانی به شرکت در ترور چارلز رابرت ری، وابسته نظامی آمریکا، و یاکوف بارسیمانتوف، دیپلمات اسرائیلی، در سال ۱۹۸۲ متهم شد و به همین اتهامات محکوم گردید.
عبدالله هرگز به فهرست اتهامات پاسخ نداد و معتقد بود که نظام قضایی فرانسه «به شکل نفرتانگیزی» اقدام مقاومت را از متن آن خارج کرده است.
در محاکمهای که به اتهام قتل دیپلماتها برگزار شد، عبدالله به حبس ابد محکوم شد، حکمی که به مراتب سختتر از ۱۰ سال درخواستی دادستانها بود. ژاک ورژس، وکیل او، این حکم را «اعلام جنگ» نامید.
عبدالله بر این باور است که او یک مبارز برای حقوق فلسطینیان است، نه یک مجرم.
مجله جنوب جهانی-بررسی مسائل جنوب جهانی – سال بیستم 