نوشته جرمی کوربین
منتشر شده در ام ار آنلاین
ترجمه مجله جنوب جهانی

من بارها از کاله بازدید کرده‌ام و هر بار، بیشتر به معنای تاب‌آوری انسان پی می‌برم. پناهجویان در کاله که از وحشت جنگ، فاجعه‌های زیست‌محیطی و فقر گریخته‌اند، در جست‌وجوی مکانی امن از جهنم عبور کرده‌اند، اما به محض رسیدن، جست‌وجوی آن‌ها همچنان ادامه دارد. کودکان برای آبی که با مدفوع آلوده شده است، التماس می‌کنند. موش‌ها در چادرهای گل‌آلود مردم می‌دوند. مادران برای آینده‌ای که فرزندانشان می‌توانستند داشته باشند، گریه می‌کنند.

مقامات فرانسوی هر روز عملیات تخلیه را انجام می‌دهند؛ چادرها، پتوها، مدارک شناسایی، تلفن‌های همراه، لباس‌ها و داروها یا مصادره و یا نابود می‌شوند.
کسانی که به سواحل ما می‌رسند، «قایق‌نشین» نیستند. آن‌ها انسان‌هایی هستند که از حق قانونی خود برای پناهندگی استفاده می‌کنند. همان‌طور که وارسان شایر در شعر «خانه» می‌نویسد: «هیچ‌کس فرزندانش را در قایق نمی‌گذارد، مگر اینکه آب امن‌تر از خشکی باشد.» تصور کنید در شرایطی که توصیف کردم زندگی می‌کنید. سپس، تصور کنید که برای عبور از کانال، جان خود را به خطر می‌اندازید و در نهایت، سر از یک هتل درمی‌آورید، از پنجره به بیرون نگاه می‌کنید و جمعیتی را می‌بینید که فریاد می‌زنند «به خانه برگردید».
در ماه گذشته، شاهد مجموعه‌ای از اعتراضات در مقابل هتل‌هایی بودیم که برای اسکان پناهجویان استفاده می‌شوند. در میان معترضان، پلاکاردهایی با مضمون «اخراج‌های گسترده همین حالا» دیده می‌شد که ندای آن اکنون توسط نایجل فاراژ از حزب ریفرم بریتانیا نیز تکرار شده است. بسیاری از ما تصاویر دلخراشی را در ایالات متحده دیده‌ایم که در آن افراد توسط مأموران از خیابان‌ها ربوده می‌شوند. به‌صراحت می‌توان گفت که ترسناک است اگر فکر کنیم چنین بی‌رحمی مستبدانه‌ای به‌زودی ممکن است به بریتانیا نیز سرایت کند.

چطور به اینجا رسیدیم؟ من به شما می‌گویم چطور: یک دولت حزب کارگر که سال گذشته را صرف دامن زدن به نفرت، تفرقه و ترس کرده است. تماشای فیلم‌های منتشرشده توسط حزب کارگر از بازداشت و اخراج مهاجران، به‌راستی تهوع‌آور است؛ یک کمپین تبلیغاتی که دونالد ترامپ به آن افتخار می‌کرد.

صحنه تهوع‌آور دیگری نیز وجود داشت: مأموران پلیس مجبور شدند یک راننده دلیورو را که توسط معترضان ضد پناهجو محاصره شده بود، اسکورت کنند؛ این اتفاق تنها چند هفته پس از آن رخ داد که دولت، پیک‌های «غیرقانونی» تحویل غذا را برای اخراج هدف قرار داد. به‌جای اهریمن‌سازی از رانندگان دلیوری که ممکن است پناهجو باشند یا نباشند، چرا به پناهجویان حق کار داده نمی‌شود تا بتوانند از خود حمایت کرده و در جامعه مشارکت داشته باشند؟

تحلیل‌ها نشان می‌دهند که این کار می‌تواند سالانه ۱.۳ میلیارد پوند درآمدزایی داشته باشد و ۱.۶ میلیارد پوند به تولید ناخالص داخلی سالانه بریتانیا اضافه کند.
قربانی‌سازی از افراد آسیب‌پذیر همواره یک ترفند عمدی از سوی دولت برای انحراف توجه از شکست‌های داخلی خود بوده است. امروز، ممکن است پناهجویان باشند. فردا، می‌تواند افراد دارای معلولیت باشند. روز بعد، تراجنسیتی‌ها. هر اقلیتی که باشد، ما شاهد اهریمن‌سازی از افراد آسیب‌پذیر هستیم که به ضرر شدید همه ما تمام می‌شود.

تفرقه‌افکنان بزرگ می‌خواهند شما باور کنید که مشکلات جامعه ما توسط اقلیت‌ها ایجاد می‌شود. این‌طور نیست. آن‌ها ناشی از یک سیستم اقتصادی معیوب هستند که از منافع ثروتمندان کلان محافظت می‌کند. به همین دلیل است که ۴.۵ میلیون کودک در فقر زندگی می‌کنند. به همین دلیل است که بهای قبوض آب و برق مردم همچنان رو به افزایش است. به همین دلیل است که مستأجران در آپارتمان‌های بخش خصوصی، بیش از نیمی از درآمد خالص خود را برای داشتن سرپناه پرداخت می‌کنند.
استراتژیست‌های حزب کارگر به شما خواهند گفت که آن‌ها چاره‌ای جز تکیه بر احساسات ضد مهاجرتی برای جلوگیری از رشد حزب ریفرم ندارند. خب، این استراتژی چقدر موفق بوده است؟ حزب کارگر می‌توانست از یک سیستم مهاجرتی انسانی دفاع کند که با پناهجویان با عزت و احترام رفتار کند. در عوض، آن‌ها به شعله‌های نژادپرستی دمیده‌اند و راست افراطی را در سراسر کشور جسور کرده‌اند. وقتی شما مهاجران را اهریمن جلوه می‌دهید، راست افراطی گوش می‌دهد. وقتی فیلم‌هایی از بازداشت و اخراج مهاجران منتشر می‌کنید، راست افراطی تماشا می‌کند. وقتی از یک «جزیره از غریبه‌ها» صحبت می‌کنید، راست افراطی بسیج می‌شود.

این‌ها نشانه‌های یک حزب نیست که با اکراه یک استراتژی انتخاباتی را پذیرفته است. این‌ها نشانه‌های حزبی است که به‌طور فعال رشد عوام‌گرایی راست افراطی را در آغوش می‌کشد، مهم نیست هزینه انتخاباتی آن چه باشد. این‌ها نشانه‌های کشوری در سراشیبی فاشیسم هستند. از این اصطلاح نباید به‌راحتی استفاده کرد. بسیاری از اقدامات به‌اندازه کافی به‌تنهایی ترسناک هستند، بدون اینکه نیاز به این برچسب داشته باشند. اما مراقب باشید، فاشیسم یک‌شبه با لباس نظامی از راه نمی‌رسد. بلکه با سیاستمداران کت‌وشلوارپوش و قانون به قانون از راه می‌رسد.

در واقع، اهریمن‌سازی از اقلیت‌ها بخشی از یک حمله تمام‌عیار و گسترده‌تر به حقوق بشر است. برای مثال، وقتی دولت «فلسطین اکشن» را غیرقانونی اعلام کرد، فقط حق مخالفت با نسل‌کشی در اینجا و همین حالا را از بین نبرد. بلکه یک پیش‌فرض خطرناک ایجاد کرد و به هر دولت بعدی این اعتمادبه‌نفس را داد که آن‌ها نیز می‌توانند حق اعتراض را در یک چشم به هم زدن از بین ببرند. حزب کارگر فقط حزب ریفرم را راضی نمی‌کند. بلکه در حال پهن کردن فرش قرمز و تصویب قوانین خطرناکی است که توسط کسانی که به دنبال نابودی حقوق ما هستند، مهار خواهد شد.

ما در یک نقطه حساس قرار داریم. ما همین حالا به یک جایگزین نیاز داریم. به همین دلیل است که yourparty.uk را راه‌اندازی کرده‌ایم و به همین دلیل است که بیش از ۷۰۰,۰۰۰ نفر تاکنون ثبت‌نام کرده‌اند. ما قرار است کارها را متفاوت انجام دهیم. ما قرار نیست پناهجویان را قربانی بیماری‌های جامعه کنیم. در عوض، توجه خود را بر علت اصلی متمرکز خواهیم کرد: یک جامعه به‌شدت نابرابر که ثروت را در دست تعداد کمی متمرکز می‌کند.

ما تنها از حقوق بشر پناهجویان دفاع نخواهیم کرد. ما از حقوق بشر همه دفاع خواهیم کرد. این شامل افراد دارای معلولیت و حق آن‌ها برای زندگی با عزت می‌شود. این شامل کودکانی می‌شود که در فقر از حق خود برای غذا و لباس محروم شده‌اند. این شامل تراجنسیتی‌ها می‌شود که تنها به خاطر زندگی خود با تبعیض، نفرت و سوءاستفاده وحشتناک روبرو هستند؛ تراجنسیتی‌ها انسان‌هایی هستند که شایسته زندگی در امنیت، عزت و آزادی هستند. ما باید در برابر ستم و تعصب در تمامی اشکال آن متحد باشیم و این کاری است که ما انجام خواهیم داد.
به اطرافتان نگاه کنید، و اثبات این را خواهید یافت که دنیای مهربان‌تری ممکن است. با توجه به آنچه در بیشتر رسانه‌های ما می‌بینیم، شاید فکر کنید که این اجماع وجود دارد که پناهجویان مورد استقبال نیستند. این از حقیقت بسیار دور است. «فکر می‌کنم ما باید از افرادی که در حال مبارزه هستند یا به کمک نیاز دارند، مراقبت کنیم.» این چیزی است که یک زن جوان در واکنش به معترضان در جامعه خود در اپینگ گفت. من هر روز با افرادی مانند او صحبت می‌کنم؛ افراد عادی که به‌عنوان یک انسان با پناهجویان همدلی می‌کنند، از آن‌ها حمایت کرده و دست دوستی به سویشان دراز می‌کنند.
نخست‌وزیر از یک جزیره از غریبه‌ها صحبت می‌کند. او مهربانی غریبه‌ها را نادیده می‌گیرد و این همان چیزی است که به من امید می‌دهد که با هم، می‌توانیم دنیای مهربان‌تری برای همه بسازیم.

مجله Monthly Review لزوماً به تمام دیدگاه‌های منتقل‌شده در مقالاتی که در MR Online بازنشر می‌شود، پایبند نیست. هدف ما به اشتراک گذاشتن دیدگاه‌های چپ‌گرایانه‌ای است که فکر می‌کنیم برای خوانندگان ما جالب یا مفید خواهد بود.