برنامه صادراتی فاش‌شده روسیه از فروش احتمالی جنگنده‌های سوخو-۵۷ و سوخو-۳۵ به ایران و الجزایر خبر می‌دهد

نیکانچی
ترجمه مجله جنوب جهانی

تصاویرِ جدول قیمت‌گذاری منسوب به شرکت روستک (Rostec) در تاریخ ۳ اکتبر منتشر شد که تجهیزات جنگ الکترونیک (EW) و کیت‌های داخلی مربوط به صادرات جنگنده‌های سوخو (Sukhoi) را فهرست کرده است. مقادیر ذکر شده با گزارش‌های پیشین همخوانی دارد: سوخو-۵۷ برای الجزایر و سوخو-۳۵ برای ایران که البته این مورد اخیر محل بحث بوده است. با این حال، تا زمان تأیید رسمی، صحت این اطلاعات تأیید نشده باقی می‌ماند.

در تاریخ ۲ اکتبر ۲۰۲۵، وب‌سایت «اینسایدر» (The Insider) گزارش داد که گروه هکری بلک میرور (Black Mirror) اولین بخش از بیش از ۳۰۰ سند داخلی روستک را منتشر کرده است. این اسناد جزئیات معاملات بین‌المللی نظامی روسیه و رویه‌های قیمت‌گذاری صادراتی آن را فاش می‌کنند. در تاریخ ۳ اکتبر ۲۰۲۵، مجموعه‌ای از تصاویر صفحه‌نمایش که ظاهراً از جدول قیمت‌گذاری هک‌شده یکی از شرکت‌های زیرمجموعه روستک بود، از جمله در حساب کاربری @MonitorX99800 در ایکس (X)، به طور گسترده در فضای مجازی دست به دست شد. به نظر می‌رسد این تصاویر، بسته‌های جنگ الکترونیک و کیت‌های داخلی هواپیماهای سوخو را برای کاربران صادراتی دسته‌بندی کرده‌اند. با وجود اینکه مقادیر و ابعاد این سفارش‌ها با جاه‌طلبی‌های دیرینه و شایعه‌شده ایران و الجزایر همخوانی دارد، این افشاگری تأیید نشده باقی مانده و باید تا زمان اظهارنظر رسمی، با احتیاط با آن برخورد کرد.

برنامه ایران برای خرید ۴۸ فروند جنگنده سوخو-۳۵، که تحویل آن برای سال‌های ۲۰۲۶ تا ۲۰۲۸ برنامه‌ریزی شده است، در کنار بسته الجزایر شامل ۱۲ ست کامل (shipset) سوخو-۵۷ اِی (Su-57E) و کیت‌های سوخو-۳۴ (Su-34)، در مجموع یکی از مهم‌ترین چرخه‌های صادرات جنگنده روسیه در یک دهه اخیر به شمار می‌رود. این معاملات پیامدهای استراتژیک فوری برای منطقه خلیج فارس، شام و مدیترانه غربی به دنبال دارند.

تصویر صفحه‌نمایش مذکور شبیه یک «جدول خلاصه‌سازی» متعلق به کِرِت جی‌اس‌سی (KRET JSC) برای سامانه‌های اویونیک و مجموعه‌های جنگ الکترونیک صادراتی مرتبط با برنامه‌های سوخو-۳۵، سوخو-۳۴ و سوخو-۵۷ است. کد مشتری ۳۶۴ به قطعات سوخو-۳۵ برای پشتیبانی از یک برنامه ۴۸ فروندی اشاره دارد که مجموع ارزش تجهیزات جنگ الکترونیک و قطعات یدکی آن به حدود ۵۸۸.۶ میلیون یورو می‌رسد و زمان تحویل آن ۱۶ تا ۴۸ ماه پس از پیش‌پرداخت خواهد بود. بخش کوچک‌تری از سوخو-۳۵ با کد ۲۳۱، حدود ۵۷.۷ میلیون یورو دیگر به این مبلغ می‌افزاید. کد ۰۱۲ دو بار ظاهر شده است: کیت‌های سوخو-۳۴ به ارزش تقریبی ۱۷۵.۶ میلیون دلار تا سال ۲۰۲۶، و ست‌های کامل (PKI shipsets) سوخو-۵۷ برای ۱۲ فروند هواپیما به ارزش تقریبی ۲۳۸.۷ میلیون دلار با ۱۵ درصد پیش‌پرداخت. ترکیب قیمت‌گذاری بر اساس یورو و دلار نشان‌دهنده قراردادهای صادراتی جداگانه‌ای است که بر روی یک داشبورد داخلی پیگیری می‌شوند.

گروه ۳۶۴ در جدول صادراتی فاش‌شده، ۲۴ مجموعه جنگ الکترونیک خیبینی-اِم (Khibiny-M) را برای سوخو-۳۵ فهرست کرده است که مستلزم ۱۵ تا ۲۰ درصد پیش‌پرداخت است. این جزئیات با اطلاعات موجود در همان سند در مورد سفارش ۴۸ فروندی سوخو-۳۵ که برای سال‌های ۲۰۲۶ تا ۲۰۲۸ برنامه‌ریزی شده و شامل ۱۵ درصد پیش‌پرداخت است، همخوانی دارد و ایران را به عنوان مشتری احتمالی نشان می‌دهد. ۲۴ واحد جنگ الکترونیک احتمالاً نشان‌دهنده یک محموله اولیه، قطعات یدکی یا یکپارچه‌سازی مرحله‌ای است. گروه ۰۱۲ بسته‌های جنگ الکترونیک سوخو-۳۴ را با ست‌های کامل سوخو-۵۷ در سطح بردهای الکترونیکی (board-level shipsets) ترکیب می‌کند که معادل یک مجموعه کامل اویونیک برای هر هواپیما، و در مجموع ۶ به اضافه ۶ یا ۱۲ فروند، شمارش شده است. این الگو با شایعات مربوط به برنامه الجزایر برای افزودن سوخو-۳۴ جهت نقش‌های تهاجم عمیق (deep-strike) و دریافت اولین سری صادراتی سوخو-۵۷ اِی (Su-57E) مطابقت دارد. قیمت‌های منابع عمومی، بسته سوخو-۵۷ اِی را نزدیک به ۱۳۰ میلیون دلار برای هر هواپیما برآورد می‌کنند، بنابراین ۱۲ فروند کمی کمتر از ۱.۶ میلیارد دلار خواهد بود. این جدول فقط سهم مربوط به کِرِت (KRET)، شرکت هلدینگ رادیو-الکترونیک روستک را منعکس می‌کند که شامل اویونیک و جنگ الکترونیک است و هزینه‌های کامل بدنه هواپیما را پوشش نمی‌دهد. به نظر می‌رسد گروه ۲۳۱ یک بخش کوچک‌تر از صادرات سوخو-۳۵ باشد و اهمیت کمتری در چارچوب ایران و الجزایر که توسط این مقادیر پیشنهاد شده است، دارد.

اگر این اطلاعات فاش‌شده منعکس‌کننده قراردادهای واقعی باشند، ایران ۴۸ فروند سوخو-۳۵ را در سال‌های ۲۰۲۶ تا ۲۰۲۸ با ۱۵ درصد پیش‌پرداخت دریافت خواهد کرد که توسط مجموعه‌های جنگ الکترونیک خیبینی-اِم و قطعات یدکی فهرست شده تحت کد ۳۶۴ پشتیبانی می‌شود. سوخو-۳۵ از طریق رادار ایربیس-اِی پی‌ای‌اس‌ای (Irbis-E PESA – آرایه اسکن الکترونیکی غیرفعال)، موشک‌های هوا به هوای دوربرد (AAMs) و قابلیت استقامت بیشتر برای گشت‌زنی، برتری آشکاری نسبت به ناوگان قدیمی اف-۱۴، اف-۴ و میگ-۲۹ ایران خواهد داد. تجربه استفاده روسیه در سوریه، مرجعی برای مأموریت‌های چندمنظوره و حملات دورایستا (standoff strikes) فراهم می‌کند. ناوگانی متشکل از ۴۸ فروند جنگنده می‌تواند دو اسکادران عملیاتی به علاوه یک واحد تبدیل عملیاتی (OCU) و ذخیره فرسایش را به میدان بیاورد که این امر توازن قدرت هوایی منطقه‌ای را تغییر داده و سامانه‌های دفاع هوایی کشورهای همسایه را با دشواری‌هایی روبرو خواهد کرد.

برای الجزایر، یک بسته ۱۲ فروندی سوخو-۵۷ اِی، در کنار تأمین تجهیزات جنگ الکترونیک سوخو-۳۴ تحت همان کد مشتری، اولین ورود آفریقا به حوزه نسل پنجم را رقم خواهد زد و قابلیت‌های نفوذ کم‌ردیاب، تلفیق حسگرها و درگیری دوربرد را به این کشور اضافه خواهد کرد. سوابق عملیاتی سوخو-۳۴ در سوریه به نقش‌های تهاجم عمیق و رهگیری دریایی اشاره دارد که با نیازهای الجزایر برای امنیت خط ساحلی و زیرساخت‌های انرژی آن مطابقت دارد؛ در حالی که این مقادیر، وجود یک نیروی لایه‌بندی شده در کوتاه‌مدت و گزینه‌های بازدارندگی و قدرت‌نمایی قوی‌تر در مدیترانه غربی در میان‌مدت را نشان می‌دهد.

با وجود اینکه تطبیق کد با کشورها تأیید نشده باقی مانده است، اما تطبیق متقابل مقادیر، زمان‌بندی‌ها و داده‌های هزینه فاش‌شده با شایعات شناخته‌شده و شاخص‌های صنعتی، محتمل‌ترین تطابق را پیشنهاد می‌کند: کد ۳۶۴ احتمالاً مربوط به ایران با ۴۸ فروند سوخو-۳۵، و کد ۰۱۲ مربوط به الجزایر با ۱۲ ست کامل سوخو-۵۷ اِی و یک محموله جنگ الکترونیک سوخو-۳۴ است. در صورت تأیید، این خریدها دو داستان منطقه‌ای مجزا را تسریع خواهند کرد: تلاش ایران برای بازیابی یک ستون فقرات معتبر نبرد هوایی نسل چهارم پلاس همراه با جنگ الکترونیک مدرن، و کوشش الجزایر برای ترکیب ظرفیت تهاجم عمیق با یک ورود محدود به نسل پنجم، که هر دو فرضیات برنامه‌ریزی دشمنان و سرمایه‌گذاری‌های دفاع هوایی در مناطق همسایه خود را تغییر می‌دهند.
برنامه ۴۸ فروندی سوخو-۳۵ ایران، که تحویل آن برای سال‌های ۲۰۲۶ تا ۲۰۲۸ برنامه‌ریزی شده است، در کنار بسته ۱۲ ست کامل سوخو-۵۷ اِی و کیت‌های سوخو-۳۴ الجزایر، در مجموع یکی از مهم‌ترین چرخه‌های صادرات جنگنده روسیه در یک دهه اخیر را رقم می‌زند. این معاملات پیامدهای استراتژیک فوری برای خلیج فارس، شام و مدیترانه غربی به دنبال دارند. تا زمانی که روسیه، ایران یا الجزایر به طور رسمی این اطلاعات را تأیید نکنند، این افشاگری یک سیگنال تأییدنشده باقی می‌ماند، اما سیگنالی قوی است و مقادیر قابل مشاهده در آن را به سختی می‌توان با جفت دیگری تطبیق داد.

نویسنده: تئومان س. نیکانچی – تحلیلگر دفاعی، گروه آرْمی رکُگْنیشن
تئومان س. نیکانچی دارای مدارک تحصیلی در رشته‌های علوم سیاسی، سیاست مقایسه‌ای و بین‌المللی، و روابط بین‌الملل و دیپلماسی از دانشگاه‌های پیشرو بلژیک است. پژوهش‌های او بر رفتار استراتژیک روسیه، فناوری دفاعی و جنگ مدرن متمرکز است. او به عنوان تحلیلگر دفاعی در آرْمی رکُگْنیشن، متخصص در صنعت دفاعی جهانی، تسلیحات نظامی و فناوری‌های دفاعی نوظهور فعالیت می‌کند.

گروه هکری «بلک میرر» نخستین بخش از فایل‌های «روستک» را منتشر کرد که جزئیات همکاری‌های نظامی بین‌المللی روسیه را افشا می‌کند. 

منبع: اینسایدر 
ترجمه مجله جنوب جهانی

گروه هکری «بلک میرر» نخستین بخش از آرشیو اسناد شرکت دولتی صنایع دفاعی روسیه، «روستک» را منتشر کرده است. این مجموعه شامل بیش از ۳۰۰ سند می‌باشد. محتوای اسناد به همکاری‌های نظامی و فنی روسیه با مشتریان خارجی، قیمت‌گذاری تجهیزات نظامی و طرح‌های لجستیکی برای دور زدن تحریم‌ها می‌پردازد. در میان اسناد منتشرشده، مکاتبات داخلی، ارائه‌های مربوط به مراکز خدمات بالگرد در خارج از کشور و توافق‌نامه‌های امضا شده با شرکای بین‌المللی نیز دیده می‌شود. 

این فایل‌ها نشان می‌دهد که شرکت‌های روسی در دریافت پرداخت‌ها برای قراردادهایشان با الجزایر، مصر، چین و هند با مشکلاتی روبه‌رو شده‌اند. بانک‌های روسیه قادر به صدور ضمانت‌نامه یا انجام تراکنش‌ها از طریق سامانه سوئیفت نبوده‌اند و ناچار شده‌اند برای تسویه‌حساب از طرح‌های جایگزین با استفاده از یوان، روبل و یورو بهره گیرند. 

آرشیو همچنین شامل اطلاعاتی درباره شبکه‌ای بین‌المللی از مراکز خدمات تجهیزات بالگرد روسیه است. در این اسناد، جزئیات تاسیسات نگهداری موجود و برنامه‌ریزی‌شده در امارات متحده عربی، افغانستان، ویتنام، بلغارستان، قزاقستان و چند کشور دیگر تشریح شده است. توجه ویژه‌ای به ایجاد یک مرکز لجستیکی منطقه‌ای بین‌المللی در دبی، در نزدیکی فرودگاه آل‌مکتوم، معطوف شده است که با هدف عملکرد به عنوان گره مرکزی برای تأمین قطعات و اجزای یدکی طراحی شده است. 

در میان این اسناد، نامه‌ای از شرکت تابعه «روستک» به نام «کنسرن فناوری‌های رادیو-الکترونیک» (CRET) درباره قیمت‌گذاری محصولات نظامی در قراردادهای صادراتی وجود دارد. در این سند، یک فرمول ساده‌شده برای تعیین قیمت عمده‌فروشی، حاشیه سود، هزینه‌های حمل‌ونقل و ریسک نوسانات ارزی پیشنهاد شده است. همچنین در آن، تغییرات احتمالی در قوانین برای استفاده منعطف‌تر از درآمدهای حاصل از همکاری‌های فنی-نظامی مورد بحث قرار گرفته است. 

هکرها اعلام کرده‌اند که این تنها نخستین بخش از آرشیو «روستک» است و انتشار آن را در حالتی که خود آن را «حالت افشای بی‌ملاحظه» خوانده‌اند، آغاز کرده‌اند. «بلک میرر» مدعی است که این اسناد شامل فهرستی از «شرکای تجاری قابل اعتماد» در چند کشور است که به تأیید وزارت دفاع روسیه، سرویس امنیت فدرال (FSB) و سرویس اطلاعات خارجی (SVR) رسیده‌اند تا خطر انتقال تجهیزات هوانوردی و فنی به اوکراین از طریق کشورهای ثالث کاهش یابد. 

در ماه اوت، پلتفرم تلگرام کانال «بلک میرر» را مسدود کرد. در زمان تلاش برای دسترسی به آن، پیامی ظاهر می‌شد که دلایلی چون افشای اطلاعات شخصی، افترا و باج‌گیری را برای این اقدام ذکر می‌کرد. نشریه «اینسایدر» اعلام کرده است که از هیچ موردی مبنی بر باج‌گیری مالی از سوی این کانال اطلاع ندارد.