توجه این مطلب از تارنمای پرو اسرائیلی و آمریکایی و دست راستی است که نگران توان نظامی ایران است ما برای اطلاع خوانندگان متن را دقیقا ترجمه و منتشر می‌کنیم

براندون جی. ویکرت

اگر اسرائیل قصد حمله مجدد به ایران را داشته باشد، که به احتمال قوی با همکاری ایالات متحده خواهد بود، تهران تقریباً بدون تردید به اهداف دریایی در خلیج فارس واکنش نشان خواهد داد.

با ورود یک دوجین هواپیمای سوخت‌رسان KC-135 نیروی هوایی آمریکا به پایگاه العدید در دوحه قطر و اعلام مقامات امنیتی اسرائیل به روزنامه جروزالم‌پست مبنی بر اینکه «ممکن است دوباره نیاز به اقدام» علیه جمهوری اسلامی ایران وجود داشته باشد، گمانه‌زنی‌ها در منطقه بالا گرفته که مرحله دوم جنگی که اسرائیل در ژوئن علیه ایران آغاز کرد، در راه است. و در حالی که آنچه «جنگ ۱۲ روزه» ژوئن خوانده می‌شود رویدادی محدود بود، به نظر می‌رسد این مرحله جدید برای ضربه نهایی به تابوت رژیم دینی ایران طراحی شده است.

بدیهی است که حاکمان اسلام‌گرای ایران متوجه ابعاد خطر موجود هستند. و هرچند اسرائیل در ژوئن ـ طی عملیات «شیر برافراشته» ـ ضربات سنگینی به رژیم ایران وارد کرد، واقعیت این است که آن‌ها موفق به ساقط کردن رهبری رژیم نشدند. در واقع، ایران هنوز قابلیت‌های قابل توجهی در اختیار دارد؛ قابلیت‌هایی که باید هر فرمانده نظامی اسرائیلی و آمریکایی را نسبت به اثربخشی مواجهه هوایی با این رژیم اسلام‌گرا به تردید بیندازد.

نیروی دریایی کوچک ایران در دور قبلی نبرد وارد عمل نشد. اما اگر دور بعدی جنبه قاطعانه و سرنگونی قطعی رهبری را داشته باشد، ممکن است تهران همه توان خود را به میدان آورد. یکی از این ابزارها موشک ضد کشتی قدر-۳۸۰ است؛ موشکی کروز که توسط سپاه پاسداران انقلاب اسلامی توسعه یافته و در فوریه سال جاری به صورت عمومی رونمایی شد.

این موشک بخشی از راهبرد جامع ایران برای تقویت توان نبرد نامتقارن است، به ویژه در خلیج فارس و دریای عمان، جایی که هدف آن برخورد به شناورهای جنگی دشمن، از جمله ناوهای نیروی دریایی آمریکاست.

آنچه باید درباره موشک قدر-۳۸۰ بدانید

موشک قدر-۳۸۰ که با آب و تاب بسیار توسط سپاه پاسداران در فوریه ۲۰۲۵ معرفی شد، یک موشک کروز ضدناوشکن راهبردی است که از سامانه‌های متحرک زمینی با شاسی کامیون قابل پرتاب است. همانند دیگر موشک‌های خانواده قدر، ظاهراً ریشه در سری موشک‌های کروز پاوه دارد. با این حال، قدر-۳۸۰ با بردی دو برابر سیستم‌های قبلی خود را بهبود داده است؛ اگر گزارش‌های سپاه صحیح باشد، این موشک دارای برد موثر در حدود ۱۰۰۰ کیلومتر (۶۲۰ مایل) است که تقریباً دو برابر نسل‌های پیشین است. سیستم پرتاب آن تک‌نفره است و می‌تواند از سیلوهای یا پایگاه‌های زیرزمینی در کمتر از پنج دقیقه آماده عملیات باشد.

قدر-۳۸۰ بدنه‌ای باریک و استوانه‌ای دارد و برای پایداری مجهز به بال‌ها و سکان‌هایی است. هنگام پرتاب، شعله‌ای روشن و دود واضحی ایجاد کرده که پس از رسیدن به ارتفاع کروز به پرواز همسطح تبدیل می‌شود. سیستم‌های هدایت هوشمند به موشک این امکان را می‌دهد که به طور خودکار مسیر، ارتفاع و جهت خود را تغییر داده و برای گریز از سامانه‌های دفاعی دشمن مانور دهد؛ علاوه بر اینکه تا لحظه اصابت با هدف قابل هدایت است.

این سیستم برای مقابله با جنگ الکترونیک دشمن ـ مانند ناوشکن‌های آمریکا ـ قابلیت ضد اخلال دارد. همچنین، به لحاظ اینکه این سلاح‌ها در «شهرهای موشکی» عظیم زیرزمینی ایران نگهداری می‌شوند، حذف آن‌ها از طریق حمله پیشگیرانه کاری بسیار دشوار است؛ شواهد این امر، ناکامی اسرائیل در تخریب این زرادخانه‌ها در عملیات «شیر برافراشته» بود. تاسیسات زیرزمینی به ایران امکان می‌دهند تا به سرعت موشک‌ها را بارگذاری کرده و از محل‌های دورافتاده شلیک کند.

اگر اسرائیل دوباره به ایران حمله کند، هر اتفاقی ممکن است رخ دهد

فرمانده نیروی دریایی سپاه، دریادار علیرضا تنگسیری، موشک قدر-۳۸۰ را «ابزاری برای خلق جهنم برای شناورهای دشمن» توصیف کرده است. و به احتمال زیاد حق با اوست. به ویژه با توجه به اینکه ایران عمده موشک‌ها و پهپادهایی را که توسط شورشیان حوثی یمن برای تهدید منطقه، به‌ویژه اسرائیل و خطوط کشتیرانی جهانی استفاده می‌شود، تامین می‌کند. به بیان دیگر، منطقه باید تهدید موشکی ایران علیه کشتی‌ها را دست کم نگیرد.

شاید به همین دلیل است که آمریکایی‌ها ناو هواپیمابر ۱۳ میلیارد دلاری «یواس‌اس جرالد آر. فورد» را در دریای مدیترانه مستقر کرده‌اند و نه مثلاً در خلیج فارس یا تنگه هرمز که چنین تسلیحاتی آن را به شدت آسیب‌پذیر می‌کند.

از زمان رونمایی اولیه موشک قدر-۳۸۰، گزارش رسمی یا آزمایش‌های جدیدی اعلام نشده است. اما باید گفت اگر اسرائیل در آستانه حمله فراگیر علیه رژیم باشد ـ احتمالاً با پشتیبانی آمریکا ـ ایران تمام توان تسلیحاتی‌اش را به میدان می‌آورد و بخشی از این سلاح‌ها می‌تواند ناوهای جنگی آمریکا و متحدانش را تهدید کند.
​