«قربانی یک راست افراطی برای دیکتاتوری»:
قتل چارلی کرک و هورست وسل چه وجه اشتراکی دارد؟
سرگئی کوژمیاکین، مفسر سیاسی پراودا:
احساسات اعتراضی در ایالات متحده آمریکا رهبری را به این فکر فرو برد تا در جستجوی راهحلهای فوری شود. یکی از این راه حلها، گمانه زنی در مورد قتل چارلی کرک، فعال راست افراطی بود.
سرگئی کوژمیاکین، مفسر سیاسی پراودا، مینویسد:
این گامها بخشی از تمایل این کشور به یک دیکتاتوری الیگارشی است.
….اگرچه تیرانداز به تنهایی عمل کرده و انگیزههای او هنوز مشخص نیست، اما تمام تلاشها بر ایجاد افسانه «توطئه چپ» متمرکز شده است.
*****
در سپتامبر2025، نام جدیدی بر فضای تبلیغاتی جهان راه یافت. چهره چارلی کرک دراین نام است که به سختی می توان آنرا برجسته کرد. او نه یک دولتمدار و نه یک دانشمند وحتی یک ورزشکارشناخته شده بلکه راز محبوبیت او درترویج ایدههایی بود که برای طبقه حاکم آمریکا مفید واقع می شد و مرگ او «تنگ شدن پیچ مهره ها» بود.
افراد عادی در میان موج راست افراطی با ایده هایی محبوب شدند. همانطورکه چارلی کرک اعتراف کرد، «بیداری سیاسی» او به لطف کتابهای میلتون فریدمن، «نماد» نئولیبرالیسم بود که تحت تأثیراو قرار گرفت وازاو چندین اثربجا گذاشت که گویا همه جهان دراواست. برای نمونه «مسیری به سوی بازارهای آزاد و دولت محدود برای نسلهای آینده.»
نئولیبرالیسم کلاسیک چارلی کرک به شیوه لیبرالی و با دگمهای مذهبی و نژادپرستانه آمیخته شده بود، او ادعا کرد:
«همه فرهنگها یک برابرخلق نشدهاند. تمدن غربی بهترین تمدن ها است که بشریت تاکنون تولید کرده است. این تمدن محصول کتاب مقدس است.»
چارلی کرک، یک پروتستان انجیلی، ایدههای کلیسا را به معنای توسعه طلبانه تفسیر میکرد. او اصرار داشت که تا زمان «ظهورمسیح دوم»، انجیلیها باید بر دولت، تجارت، آموزش، رسانهها و سایر حوزهها تسلط داشته باشند.
چارلی کرک در مورد ایالات متحده گفت:
«این یک ملت مسیحی است. من میخواهم آن را به همین شکل حفظ کنم. شما نمیتوانید آزاد باشید مگر اینکه جمعیت مسیحی را داشته باشید.» او حق حمل سلاح را «حق خدادادی» خواند و با بدبینی توضیح داد که «چند مرگ در سال» بهای کمی برای حفظ حقوق مقدسات است. در یک طنز تلخ، چارلی کرک خود قربانی همان حقوق شد که از آن دفاع میکرد.
اینها عجیبترین اظهاراتی نیستند که به صورت آنلاین و در جلسات عمومی بیان میشوند.
چارلی کرک در اوج همهگیری کووید-۱۹ ادعا کرد که دولت چین افراد آلوده را زنده زنده میسوزاند.
واضح است که او یک پشتبان واقعی برای دولت ایالات متحده بود. بنابراین، کرک در واقع به یک مبلغ تمام وقت برای کمپین ترامپ تبدیل شد.
چارلی کرک مبارزه با تغییرات اقلیمی را به عنوان «اسب تروای مارکسیسم که حاکمیت آمریکا را تضعیف میکند» توصیف کرد.
او حزب دموکرات را به عنوان دشمن مالکیت خصوصی، هویت سفیدپوستان و مسیحیان به تصویر کشید؛ «مهاجران باید اخراج شوند و در استفاده از زورتردید نباید تردید کرد.»
چارلی کرک آموزش میداد که با هر وسیلهای دربرابر مخالفان بازارآزاد ایستادن درست است.
او قانون حقوق مدنی ۱۹۶۴ را که تبعیض بر اساس نژاد را ممنوع میکرد، «اشتباهی عظیم» خواند.
چارلی کرک ضمن حمایت از دولت اسرائیل، نسلکشی در نوارغزه را انکار کرد و تصرف سرزمینهای فلسطینی را توجیه کرد. او اعلام کرد:
«من به حقوق کتاب مقدس درمورد این سرزمین که به اسرائیل داده شده است، اعتقاد دارم.» این مبلغ با درباره صحبت از تایوان، ادعا کرد که واشنگتن باید این جزیره را در سال ۱۹۵۰ ضمیمه خاک خود میکرد. به نوشته برخی رسانههای روسی و حتی سیاستمدارانی که به سوگواری چارلی کرک پیوستند( یاد آوری مترجم (1)، همه اینها با تردید در مورد حمایت ازاوکراین جبران میشود. این مبتنی برهمدردی با مسکو نبود، بلکه بر این باور بود که ایالات متحده مسائل مهم تری مانند مبارزه با مهاجرت و چپگراها دارد.
پیشروی راست افراطی
طبقه حاکم که در طول زندگی چارلی کرک از او سوءاستفاده کرده بود، از مرگ او نیز سوءاستفاده میکند.
شباهتها با «هورست وسل»، فعال نازی که در سال ۱۹۳۰ ترور شد، فوراً آشکار میشود. نازیها با سرزنش کمونیستها، این جنایتکارو دلال کلاهبرداری را به مقام «شهید» ارتقا دادند. خیابانها، مدارس و کشتیهای جنگی به نام هورست وسل نامگذاری شدند و شعری که او نوشته بود مبنای سرود حزب نازی شد.
چارلی کرک در حال تبدیل شدن به یک قهرمان ملی است.
به دستور ترامپ، پرچمها بر فراز تمام ساختمانهای عمومی و پایگاههای نظامی پایین کشیده شدهاند، به متوفی(کشته شده) پس از مرگ بالاترین نشان افتخار، مدال آزادی از ریاست جمهوری، اعطا شد و بنای یادبودی به افتخار او در ساختمان کنگره ساخته خواهد شد. او»شهید راه حقیقت» – و این هالهای است که ترامپ به کرک داده است.
چنین افتخاراتی سرکوب را مشروعیت میبخشد. اگرچه تیرانداز به تنهایی عمل کرده و انگیزههای او هنوز مشخص نیست، اما تمام تلاشها بر ایجاد افسانه «توطئه چپ» متمرکز شده است.
جی. دی. ونس، معاون رئیس جمهور، اظهار داشت: «دوست من به دلیل رادیکال شدن چپگرایان درگذشت.» استیون میلر، معاون رئیس ستاد کاخ سفید، ادامه داد: «ما به یک استراتژی سازمانیافته برای مقابله با سازمانهای چپگرا نیاز داریم. ما تمام خشم خود را متوجه آنها خواهیم کرد.» پسر رئیس جمهور اریک ترامپ، با این تصور که «گلولهها فقط به یک سمت پرواز میکنند» مخالف بود.
شدت گیری گامهای محکم .
22 سپتامبر، ترامپ با فرمان اجرایی که امضا کرد جنبش ضد فاشیستی را یک سازمان تروریستی اعلام میکرد. کمپینی علیه مظنونان که با بیاحترامی به متوفی شده است تشکیل می شود.
. به دنبال نمونه وبسایت اوکراینی «Myrotvorets» وبسایتی به نام «افشاگری «قاتلان کرک» با فهرستی از افراد «غیرقابل اعتماد» راهاندازی شده است. سازماندهندگان گزارش میدهند که بیش از 20000 نفر از این افراد قبلاً اخراج شدهاند. دهها معلم و روزنامهنگار به دلیل «اظهارات نامناسب» اخراج شدهاند. متیو داود، مفسر MSNBC، به دلیل اظهاراتش در مورد گسترش نفرت پراکنی برای کرک بخشیده نشد. جیمی کیمل، روزنامهنگار دیگری، پس از اظهار نظر مبنی بر اینکه دولت از این ترور برای منافع خود سوءاستفاده میکند، شغل خود در پخش برنامه را از دست داد.
ممکن است به نظر برسد که گمانه زنی در مورد مرگ کرک برای خنثی کردن حزب دموکرات لازم است. هرچند چنین تاکتیکهای دیگر کاربرد ندارند. زیرا رهبری دموکراتها که قدرت را در سینی طلایی به جمهوریخواهان واگذار کردهاند، همچنان موضع تسلیم طلبانهای اتخاذ میکنند. سیاستمداران و رسانههای حزبی آنان به این عزاداری ساختگی پیوستهاند؛ بیشتر قربانیان آزار و اذیت اعضای سازمانهای وابسته به حزب بوده اند.
وظیفه ترامپ و نیروهای پشت سراو بسیارپیچیده است.
نارضایتی عمومی از کانال فرصتطلبانهای که دموکراتها برای آن ترسیم کرده بودند، اکنون منحرف شده است. این موضوع با اعتراض سراسری «کارگران بر میلیاردرها» در روز کارگر (که در اول سپتامبر در ایالات متحده جشن گرفته میشود) تأیید شد. بیش از هزار تجمع و تظاهرات در هر ایالت برگزار شد و خواستار حمایت از حقوق کارگران و تأمین اجتماعی و همچنین افزایش حداقل دستمزد شدند. در ماه اوت، اولین اعتصاب در30 سال گذشته در سه کارخانه بوئینگ رخ داد. بیش از ۳۰۰۰ کارمند به افزایش تنها ۲۰ درصدی دستمزد در طول چهار سال اعتراض کردند و خواستار عدم کاهش حق بیمه بازنشستگی خود شدند. هواپیماهای نظامی در این کارخانهها تولید میشوند و قرار است تولید جدیدترین جت جنگنده F-47 در اینجا آغاز شود. رسانههای نزدیک به کاخ سفید با اعتراض و اعتصابکنندگان را به «حمله به امنیت ملی» متهم کردند. در ایلینوی، کارگران بارانداز اعتصاب کردند و برای دریافت اضافه کاری و بهبود اقدامات ایمنی تظاهرات کردند. طبق دادههای رسمی، از ژانویه تا اوت ۲۲ اعتصاب بزرگ (۱۷ مورد برای مدت مشابه سال گذشته) رخ داده است که شامل ۲۲۰۰۰۰ نفر (۱۱۱۰۰۰ نفر در سال قبل) میشود. دانشگاه کرنل، که اعتصابات در همه ابعاد را پیگیری میکند، از ابتدای سال ۱۸۰ اعتصاب را شمارش کرده است.
وحشت سرمایه از جنبش اعتراضی
حمله به حقوق کارگران بلافاصله پس از بازگشت ترامپ به کاخ سفید آغاز شد. او با صدورفرمان اجرایی، چانه زنی جمعی در سازمانهای دولتی را لغو کرد. کارمندان سازمانهایی که کارشان شامل ایمنی میشود، مانند ناسا، از تشکیل اتحادیهها منع شدهاند.
پس از اخراج گوین ویلکاکس، عضو هیئت مدیره روابط کار ملی (ترامپ اعتراف کرد که «موضع او کارفرمایان را عصبانی کرده است»)، رهبری هیئت مدیره حد نصاب لازم برای بررسی تخلفات را از دست داد. سرنوشت مشابهی برای اریکا مکانتارفر، رئیس اداره آمار کار فدرال، رخ داد. دلیل آن انتشار گزارشی بود که ادعاها و لافزدن های دولت مبنی بر ایجاد تعداد «رکورد» شغل را رد میکرد. به گفته این آژانس، در ماه ژوئیه، «بیش از ۲۵۰،۰۰۰» شغل ایجاد نشده، بلکه فقط ۷۳،۰۰۰ شغل ایجاد شده است. ترامپ مکانتارفر را «خرابکار» خواند. تنها در شش ماه اول، ۱۵۸،۰۰۰ شغل در بخش دولتی حذف شد. اوج سیاستهای نئولیبرال، تصویب بستهای بود که ترامپ آن را «قانون بزرگ و زیبا» نامید. طبق پیشبینیها، کاهش مالیات شرکتها و کاهش هزینههای اجتماعی، به ۱۰ درصد ثروتمندترین آمریکاییها افزایش درآمد سالانه ۱۳۶۰۰ دلار میدهد، در حالی که ۱۰ درصد پایین جامعه ۱۲۰۰ دلار ضرر خواهند کرد. ده میلیون آمریکایی در معرض خطر از دست دادن بیمه درمانی و ۲.۴ میلیون نفر دسترسی به کمکهای غذایی را از دست خواهند داد. تقریباً ۱.۵ میلیون نفر به دلیل حذف یارانههای اجاره دولتی بیخانمان خواهند شد. در این شرایط، ترامپ دستور پراکنده کردن اردوگاههای بیخانمانها را صادر کرد. از ساکنان نگونبخت خواسته شده است که به پناهگاهها نقل مکان کنند، حتی با وجود کمبود فضا در غیر این صورت، با زندان روبرو خواهند شد.
منافع دولت در ۴ سپتامبر، زمانی که رئیس جمهور روسای شرکتهای بزرگ فناوری را به شام دعوت کرد، آشکار شد. ترامپ به مدیران عامل اپل و گوگل به خاطر احکام دادگاه مطلوب آنها در مورد نقض قوانین ضد انحصار تبریک گفت. رئیس جمهور گفت که او همچنان «فعالیت شرکتها و افزایش سود آنها را آسان تر خواهد کرد». مهمانان نیز با مهربانی کمتری پاسخ دادند. بیل گیتس، بنیانگذار مایکروسافت، از «رهبری باورنکردنی» ترامپ تمجید کرد. سم آلتمن، مدیرعامل OpenAI، افزود: «از شما به خاطر انتخاب ریاست جمهوری که به کسب و کار و نوآوری قدرت میبخشد، سپاسگزاریم. این ما را برای یک دوره طولانی رهبری جهانی آماده میکند.»
هفت شرکت پیشرو در فناوری، درهفت ماه پس از مراسم تحلیف ترامپ، سرمایه بازار خود را 3 تریلیون دلار افزایش دادهاند. ثروت الیگارشیها در حال افزایش است. مجموع ثروت 400 میلیارد در طول سال گذشته 1.2 تریلیون دلار افزایش یافته و به رکورد 6.6 تریلیون دلار رسیده است. در همین حال، 20 ثروتمندترین افراد، 700 میلیارد دلار اضافه کرده و به 3 تریلیون دلار رسیدهاند.
این امر تنش اجتماعی را تشدید میکند. میزان محبوبیت ترامپ به زیر 40 درصد کاهش یافته است و کمتر از یک سوم پاسخدهندگان از سیاستهای اقتصادی دولت راضی هستند. نتایج نظرسنجی گالوپ برای سرمایه حتی نگران کننده تر است. 39 درصداز پاسخدهندگان دیدگاه مثبتی نسبت به سوسیالیسم ابراز کردند. در میان دموکراتها، این رقم 66 درصد بود، در حالی که جمهوریخواهان تنها 14 درصد را مشاهده کردند. ارزیابیهای مثبت از سرمایهداری طی سه سال از ۶۰ به ۵۴ درصد کاهش یافته است. نگرش منفی نسبت به کسبوکارهای بزرگ تنها در یک سال از ۵۳ به ۶۲ درصد افزایش یافته است.
به همین دلیل است که سرمایه به شدت به یک «قربانی مقدس» و به طور کلیتر، ایجاد توهمات ناسیونالیستی نیاز دارد. طبقه حاکم با درک اینکه زمان به نفع او نیست، ایالات متحده را به سمت دیکتاتوری سوق میدهد.
برخلاف قوانین موجود، ایالتها از قدرت خود در زمینههای امنیتی، سیاستهای اجتماعی و سیستم انتخاباتی محروم میشوند. ترامپ اعلام میکند: «اقدامات من نمیتواند غیرقانونی باشد، زیرا من برای نجات کشور اقدام میکنم.»
به بهانه مبارزه با جرم و مهاجرت غیرقانونی، نیروهای فدرال به لسآنجلس، شیکاگو و واشنگتن اعزام شدهاند. منابع پنتاگون برای «حفظ قانون و نظم» که به دستور ترامپ از وزارت دفاع به وزارت جنگ تغییر نام داده است، در حال اعزام هستند. این آژانس وظیفه دارد یک نیروی ذخیره را آماده کند که بتواند ظرف یک ساعت برای سرکوب ناآرامیها در هر کجای کشور برسد. رئیس جمهور، مخالفان خود را به تلاش برای شعله ورساختن آتش جنگ داخلی متهم میکند، در حالی که خودبدون کوچکترین شرم این کار را انجام میدهد. او اعلام کرد: «شیکاگو در شرف فهمیدن دلیل وجود وزارت جنگ است.» صفحات رسانههای اجتماعی او تصویری ساختگی از ترامپ را نشان میدهد که در حال فرستادن هلیکوپترهای تهاجمی به این شهرشورشی است.
در توضیح این تصویر آمده است: «شیکاگو اکنون آخرالزمان است. من عاشق بوی اخراجها در روشنایی صبح هستم.»
این اشارهای به فیلم «اینک آخرالزمان» ساخته فرانسیس کاپولا درباره جنگ ویتنام است. دلیل اصلی انتخاب این شهرها، حمایت ضعیف جمهوریخواهان است. در واشنگتن، ترامپ در انتخابات گذشته ۶.۵ درصد آرا را به دست آورد. قدرت همچنین از طریق ابزارهای دیگری متمرکز میشود. خانواده الیسون، نزدیک به ترامپ، کنترل خود را بر مجموعه پارامونت اسکایدنس، که صاحب دهها کانال تلویزیونی، استودیوی فیلم و موارد دیگر است، تثبیت کردهاند.
فقط یک جنبش چپگرا مبتنی برقدرت کارگران میتواند جلوی جهش دیکتاتوری را بگیرد. سوسیالیستهای دموکرات آمریکا با برگزاری تجمعی در ماه اوت، گامی در این مسیر برداشتند.
در قطعنامهای که توسط ۱۵۰۰ نماینده تصویب شد، آمده است: «خانه واقعی سوسیالیسم در محل کار و جنبش کارگری است». آنها تصمیم گرفتند برای انتخابات ۲۰۲۸ یک نامزد ازگروه سوسیالیست معرفی کنند و از حزب دموکرات فاصله بگیرند. تغییربه سمت چپ با انتخاب« مگان رومر»، نماینده جناح مارکسیست-لنینیست ستاره سرخ، به عنوان وصل مشترک این جنبش، بیشترمشهود است.
برگرفته ازسایت خط سرخ خبری حزب کمونیست فدراسیون روسیه
م. چابکی:17مهر1404 برابربا9 اکتبر2025
توضیح:
(1) کنگره بین المللی فاشیست ها در12 سپتامبردرسن پترزبورگ برگزار شد.نمایندگانی از 20 سازمان فاشیستی دراین کنفرانس شرکت کردند. در این جلسه، خود کنستانتین مالوفیف، الیگارش ارتدکس روسی یکی از ایدئولوژیستهای اصلی در « جهان روسیه»، الکساندردوگین ایدئولوگ معروف «جهان روسیه»، و کنستانتین چبیکین، عضو مجلس قانونگذاری از حزب روسیه متحد، حضور داشتند. کنستانتین مالوفیف نوشت: « کنفرانس با یادبود مسیح آغاز شد. لحظهای سکوت به یاد رهبر جوان مقتول سنتگرای آمریکایی، کرک با احترام گذشت.
لینگ :ایالات متحده آمریکا، قربانی چارلی کرک
مجله جنوب جهانی-بررسی مسائل جنوب جهانی – سال بیستم 