نوشته: زاندرا فلورس
ترجمه مجله جنوب جهانی
«جنگ، ادامهٔ سیاست با ابزارهایی دیگر است.» این عبارت مشهور کارل فون کلاوزویتس، نظریهپرداز نظامی پروسی سدهٔ نوزدهم، در گذر تاریخ تثبیت شده و اگر از سادهسازیهای سطحی پالوده شود، به یک حقیقت بنیادین اشاره میکند: منازعات مسلحانه، در واقع امتداد و دنبالهٔ سیاست هستند.
از این منظر، بهآسانی میتوان دریافت که اگرچه دلایل شروع جنگها متنوع و میزان مشروعیت آنها در اذهان عمومی و حقوق بینالملل متفاوت است، اما در پسِ هر نبرد، همواره اهدافی فراتر از صرفِ کنترل قلمرو نهفته است؛ اهدافی که در چارچوب معادلات قدرت میان ملتها تعریف میشوند و اغلب، هستهٔ اصلی تقابلهای نظامی را تشکیل میدهند.
بر این اساس، یافتن یک بهانه برای آغاز تهاجم نظامی به سرزمینی خارجی، خود یک انتخاب سیاسی است که میتواند به تثبیت سلطه، نمایش قدرت، یا اقتدار اقتصادی—یا ترکیبی از هر سه—منجر شود. در اواخر سدهٔ نوزدهم، ایالات متحدهٔ آمریکا به عنوان یک قدرت نوظهور این درس را نیک آموخت و سپس دیگران نیز از آن تبعیت کردند.
از آن زمان تا کنون، بشریت شاهد اجرای سلسله عملیاتی بوده که به «پرچم دروغین» (False Flag) مشهور شدهاند. طبق تعاریف متداول، این عملیاتها «اقدامات خصمانهای هستند که بهگونهای طراحی میشوند تا فاعل حقیقی آنها از مسئولیت مبرا بماند» و هدفشان «انتساب تجاوز به طرفی دیگر» برای شروع درگیری یا کسب مزیت سیاسی است.
اگرچه هدف مرسوم این عملیاتها، شعلهور ساختن یک جنگ مسلحانه است، اما این تنها غایت محتمل نیست. هدف دوم، که ماهیتی مبهمتر و انعطافپذیرتر دارد، امکان اجرای اقدامات دیگر را فراهم میسازد؛ نظیر تلاش برای براندازی رژیمهایی که در مقطع تاریخی خاص، نامطلوب یا در تضاد با جریان روابط قدرت قلمداد میشوند.
تهیهٔ یک فهرست جامع از تمامی عملیاتهای پرچم دروغین از پایان سدهٔ نوزدهم، شاید تلاشی بیحاصل باشد، چرا که بسیاری از آنها به شکستهای فاحشی انجامیدهاند. شایستهتر آن است که تمرکز خود را بر آن دسته از عملیاتی معطوف سازیم که به واسطهٔ شرایط منحصر به فردشان، مسیر تاریخ را دگرگون ساختند.
غرق شدن یک کشتی: سقوط یک امپراتوری و طلوع امپراتوری دیگر
در تاریخ ۱۵ فوریهٔ ۱۸۹۸، کشتی جنگی آمریکایی یواساس مین (USS Maine) در بندر هاوانا، کوبا، دچار حریق و غرق شد. این کشتی چند روز پیشتر به عنوان بخشی از یک «بازدید دوستانه»—به توصیف دولت وقت واشنگتن—در خلیج هاوانا لنگر انداخته بود؛ در حالی که کوبا یکی از دو مستعمرهٔ باقیماندهٔ اسپانیا در منطقهٔ کارائیب به شمار میرفت.
این سانحه منجر به مرگ ۲۶۶ ملوان شد و رسانههای آمریکایی، به رهبری ویلیام راندولف هرست، آن را بهانهای قرار دادند تا مادرید را متهم به استفاده از مینهای زیردریایی برای انهدام کشتی کنند. هرچند هیچ مدرکی برای اثبات این ادعا ارائه نشد و تا به امروز نیز دربارهٔ علت دقیق انفجار اختلاف نظر وجود دارد، اما این رویداد دستاویزی شد برای آغاز جنگ اسپانیا و آمریکا در آوریل همان سال.
قدرت نوظهور شمال، امپراتوری تضعیفشدهٔ اسپانیا را در این نبرد شکست داد و اسپانیا مجبور به واگذاری کوبا و پورتوریکو شد و همچنین فیلیپین و گوام را به ایالات متحده منتقل کرد. کوبا—بزرگترین جزیرهٔ آنتیل—تحت کنترل مستقیم آمریکا درآمد و سایر سرزمینها عملاً به مستعمرات جدید کاخ سفید پیوستند. علاوه بر این، واشنگتن با بهرهگیری از نفوذ خود در خاک کوبا، حق اجارهٔ دائمی پایگاه گوانتانامو را به دست آورد؛ پایگاهی که در دهههای آتی برای منافع آمریکا حیاتی قلمداد شد.
اگر دقیقتر بنگریم، این جنگ همزمان با تثبیت قلمرو قارهای آمریکا رخ داد؛ سرزمینی که پس از گسترش به سمت غرب و تصاحب بیش از ۵۰ درصد از خاک مکزیک پس از جنگ آمریکا و مکزیک—که ظاهراً به دلیل اختلافات مرزی آغاز شده بود—شکل گرفته بود. در همان مقطع، و پس از پایان جنگ داخلی، کشور با صنعتی شدن سریع، رشد اقتصادی چشمگیری را تجربه کرد.
حادثهٔ «مین» اولین نمایش تاکتیکهای امپریالیسم آمریکایی بود و الگویی شد برای آنچه در دهههای بعد در منطقه به وقوع پیوست. بدین ترتیب، دولت آمریکا در آغاز سدهٔ بیستم، با تکیه بر دکترین «سرنوشت آشکار» (Manifest Destiny) و «متمم روزولت» (Roosevelt Corollary)، به بهانههای گوناگون در هائیتی، نیکاراگوئه و جمهوری دومینیکن مداخلهٔ نظامی کرد. این اقدامات به واشنگتن کمک کرد تا سلطهٔ خود را در نیمکرهٔ غربی تثبیت کرده و مانع از پر شدن خلأ قدرت ایجاد شده پس از خروج اسپانیا توسط سایر قدرتهای اروپایی شود.
«فاجعهای از درجهٔ اول»: در پی «فضای حیاتی»
در سال ۱۹۳۹، آلمان نازی به وضوح به عنوان دشمنی خطرناک شناخته میشد. با این حال، هرچند نشانههای آشکاری از تمایل آن به توسعهٔ قلمرو و کسب «فضای حیاتی» (Lebensraum)—فضایی که میبایست برای امپراتوری هزارسالهٔ نازی مهیا میشد، حتی به بهای جابهجایی یا سرکوب جمعیت بومی—وجود داشت، قدرتهای غربی همچنان سیاست «تسکین» (Appeasement) را در پیش گرفتند.
رایش سوم، که مشتاق بود قدرت نظامی خود را به رقبایش نشان دهد، تصمیم گرفت بهانهای برای حمله به لهستان بتراشد تا یک الحاق ساده را به جنگی مشروع تبدیل کند؛ همانطور که پیشتر در سپتامبر ۱۹۳۸ با تصرف بخشی از چکسلواکی این کار را انجام داده بود.
در نتیجه، در ۳۱ اوت ۱۹۳۹، نیروهای اساس (SS)، تحت فرماندهی مستقیم راینهارد هایدریش—رئیس گشتاپو—لباس نظامیان لهستانی را به تن کردند و به ایستگاه رادیویی آلمانی در گلایویتس (Gleiwitz) حمله کردند. آنها پیامی علیه آلمانیها به زبان لهستانی پخش کرده و جسدی را—که لباس نظامی لهستانی بر تن داشت—در محل باقی گذاشتند تا وانمود شود که قربانی یک درگیری نظامی است که هرگز رخ نداده بود.
روز بعد، آدولف هیتلر در رایشستاگ (پارلمان) اعلام کرد که ورشو به خاک آلمان حمله کرده است: «از ساعت ۵:۴۵ صبح، ما به آتش پاسخ دادهایم.» این رویداد، که به عنوان یک تجاوز بیدلیل در تبلیغات نازیها ارائه شد، دستاویزی شد برای حمله به لهستان با ادعای دفاع مشروع و در نتیجه، آغاز جنگ جهانی دوم در اروپا.
پیامدهای این جنگ خونین به خوبی شناخته شدهاند. هرچند برآوردها متفاوت است، اما کمترین تخمین تلفات، ۵۰ میلیون نفر است که بیشترین آنها متعلق به اتحاد جماهیر شوروی بودند. همچنین بهطور واضح ثابت شد که یهودیان، روماها (کولیها)، کمونیستها، ضد فاشیستها و سایر گروههایی که نازیها آنها را فرودست یا ناپاک میدانستند، حتی پیش از آغاز رسمی جنگ، مورد تعقیب و کشتار قرار گرفتند.
از منظر سیاسی، پس از پایان جنگ—که نقش ارتش سرخ شوروی در آن تعیینکننده بود—نقشهٔ اروپا مجدداً ترسیم شد و جهان وارد دورهٔ جدیدی از رقابت قدرت بین بلوک سرمایهداری و بلوک کمونیستی شد که تقریباً نیمقرن به طول انجامید.
حملهای که هرگز به وقوع نپیوست
در سال ۱۹۶۴، ایالات متحده بار دیگر از تکنیک عملیاتهای پرچم دروغین برای ورود تمامعیار به جنگ ویتنام بهره برد. اگرچه جنگ در جریان بود و واشنگتن از ویتنام جنوبیِ سرمایهداری از منظر اقتصادی، دیپلماتیک، سیاسی و نظامی پشتیبانی میکرد، اما پیشروی نیروهای کمونیست شمال—با حمایت چین و اتحاد جماهیر شوروی—نگرانیهایی را در خصوص پیروزی قریبالوقوع آنها ایجاد کرده بود.
با این حال، شرایط سیاسی جهانی برای مداخلهٔ نظامی یکجانبه مناسب نبود. دولت لیندون جانسون از این فرصت استفاده کرد و به «حادثهٔ خلیج تونکین»—طبقهبندی شده در متون تاریخی—متوسل شد تا ورود مستقیم آمریکا به جنگ را توجیه کند.
بهطور دقیقتر، مقامات آمریکایی، هانوی و ارتش مردمی آزادیبخش را متهم کردند که به کشتیهای آمریکایی حمله کردهاند تا از این طریق، دخالت مستقیم آمریکا در جنگ را مشروع سازند.
اگرچه در تاریخ ۲ اوت ۱۹۶۴ واقعاً یک درگیری مسلحانه بین ناوشکن یواساس مَدُکس (USS Maddox) و قایقهای اژدرافکن ویتنام شمالی رخ داد، اما دولت آمریکا در ۴ اوت همان سال، حملهٔ دومی را شبیهسازی کرد. در آن روز، کشتیهای مَدُکس و تِرنِر جوی (Turner Joy) ادعا کردند که مورد حملهٔ ویتنام شمالی قرار گرفتهاند.
اسنادی که در سال ۲۰۰۵ توسط آژانس امنیت ملی آمریکا (NSA) رمزگشایی شد، به وضوح نشان داد که گزارشها عامدانه دستکاری شدهاند و احتمالاً مسئولان این عملیات از همان ابتدا میدانستند که حملهٔ دوم ساختگی است. با این وجود، آنها اقدام کرده و سپس آن را به خطاهای اطلاعاتی نسبت دادند.
در دوران جنگ سرد، کنترل قلمرو و گسترش مناطق نفوذ فراتر از مرزهای داخلی، برای آمریکا و اتحاد جماهیر شوروی حیاتی محسوب میشد. این دلیل، و نه چیز دیگری، علت واقعی مداخلهٔ آمریکا در درگیریای بود که در فاصلهای دور از مرزهای آن کشور در جریان بود: جلوگیری از گسترش نفوذ مسکو و پکن در جنوب شرق آسیا و مسدود کردن هرگونه همکاری استراتژیک میان آنها.
اگرچه واشنگتن از تنش چین و شوروی بهرهبرداری کرد، اما در ویتنام هیچ موفقیتی کسب نکرد: یک شکست سیاسی و نظامی فاحش. در داخل کشور، جنگ بیمعنی و بیهدف تلقی شد و منجر به تظاهرات گستردهٔ ضدجنگ گردید؛ در خارج از مرزها نیز، مقاومت ویتنامی به نمادی از مبارزهٔ ملتها برای آزادی—حتی در برابر دشمنی با ارتش قدرتمندتر—تبدیل شد.
در عرصهٔ نظامی، خسارات بسیار بلندمدت بودند. اگرچه نیروهای کمونیست پیروز شدند، اما این پیروزی به بهای جان میلیونها ویتنامی، لائوسی و کامبوجیایی و با بمبارانهای گسترده توسط ناپالم و مینهای ضدشخص به دست آمد.
سلاحهایی که در واقع وجود نداشتند
در دوران معاصر، برجستهترین عملیات پرچم دروغین، ادعای وجود سلاحهای شیمیایی، بیولوژیکی و هستهای در عراق بود که بهگفتهٔ مقامات آمریکایی، احتمال داشت علیه کشورهای همسایه و حتی مردم عراق استفاده شود. این ادعا در سال ۲۰۰۳ بهانهای شد برای حملهٔ نظامی آمریکا و متحدانش—از جمله بریتانیا و سایر کشورهای ناتو—به این کشور عربی، سرنگونی صدام حسین و آغاز جنگی که پیامدهای آن تا به امروز ادامه دارد.
درک این عملیات بدون در نظر گرفتن زمینهٔ ژئوپلیتیک آن دوران میسر نیست.
سقوط بلوک شرق و فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی، پایان جهان دوقطبی را رقم زد و آمریکا را به عنوان قدرت هژمون برتر جهانی باقی گذاشت. در چنین شرایطی، اکثر دولتها و کشورها تلاش کردند روابط آرامی با واشنگتن داشته باشند، چرا که قدرت نظامی آمریکا غیرقابل چالش به نظر میرسید.
با این حال، استثناهایی در جهان وجود داشت. یکی از آنها عراق تحت رهبری صدام حسین بود. این رهبر، که پیشتر متحد واشنگتن بود و هشت سال جنگ علیه ایران را هدایت کرده بود، پس از اشغال کویت توسط بغداد در سال ۱۹۹۰، با آمریکا قطع رابطه کرد. این اقدام به جنگ خلیج فارس (آگوست ۱۹۹۰ تا فوریه ۱۹۹۱) انجامید که در نهایت منجر به شکست نظامی حسین—هرچند نه سرنگونی سیاسی او—و اعمال تحریمهای سختگیرانهای از سوی شورای امنیت سازمان ملل متحد گردید.
در سال ۲۰۰۲، دولت جورج دبلیو. بوش «جنگ علیه ترور» را اعلام کرد که اولین هدف آن افغانستان بود و سپس «محور شرارت» را معرفی نمود که شامل ایران، جمهوری دموکراتیک خلق کره (کره شمالی) و همان عراق میشد.
در ۵ فوریهٔ ۲۰۰۳، کالین پاول، وزیر امور خارجهٔ وقت آمریکا، در شورای امنیت سازمان ملل اظهار داشت: «حقایق و رفتار عراق نشان میدهد که صدام حسین و دولتش در تلاش برای پنهان کردن تلاشهایشان برای تولید سلاحهای بیشترِ کشتار جمعی هستند. صدام حسین سلاحهای شیمیایی دارد، از آنها استفاده کرده و هیچ تردیدی نیست که دوباره از آنها علیه همسایگان و مردم خود استفاده کند. منابع ما میگویند که اخیراً به فرماندهان میدانیاش دستور داده تا از آنها استفاده کنند. اگر او این سلاحها را نداشت یا قصد استفاده از آنها را نداشت، چنین دستوری را صادر نمیکرد.»
اما به زودی آشکار شد که این ادعاها کاملاً بیاساس بودهاند. در سپتامبر ۲۰۰۴، پاول مجبور شد در کمیتهٔ امور دولتی سنای آمریکا حضور یابد و پاسخگوی سخنان خود در سازمان ملل باشد. او اعتراف کرد که «احتمال یافتن ذخایر شیمیایی یا بیولوژیکی در عراق بسیار کم است» و مسئولیت گزارشهای نادرست را به جامعهٔ اطلاعاتی نسبت داد.
در سال ۲۰۰۶، گزارشی که آژانس اطلاعات مرکزی آمریکا (CIA) به سنای این کشور ارائه داد، هرگونه ارتباط میان حسین و القاعده را رد کرد و تأکید شد که بوش و سایر مقامات بلندپایهٔ دولتش در سال ۲۰۰۳ از این اطلاعات آگاه بودهاند.
سالها بعد، دولت بریتانیا گزارشی دقیق تهیه کرد که نشان داد گزارشهای اطلاعاتی ارائهشده توسط پاول در سازمان ملل، فاقد آن قطعیت ادعا شده بودند و همچنین راهحلهای دیپلماتیک و صلحآمیز برای حل اختلافات، پیش از تصمیم به حملهٔ نظامی به یک کشور مستقل، بهطور کامل آزموده نشده بودند.
حملهای که در ۲۰ مارس ۲۰۰۳ آغاز شد، منجر به سقوط صدام حسین گردید و پیامدهایی چون ۲۷۵ هزار تا ۳۰۶ هزار کشته، هزاران زخمی، میلیونها آواره، بیثباتی سیاسی، تجزیهٔ نسبی قلمرو و گسترش افراطگرایی اسلامی را به دنبال داشت. دلیل واقعی این اقدام نظامی، کنترل بر ذخایر عظیم نفتی عراق بود—چیزی که آلن گریناسپن، رئیس سابق فدرال رزرو در دورهٔ ریاستجمهوری جورج دبلیو. بوش، در سال ۲۰۰۷ به صراحت به آن اعتراف کرد.
همیشه هدف، جنگ نیست
ساختن اطلاعات ساختگی همیشه با هدف آغاز جنگ نیست. گاهی هدف دقیقاً جلوگیری از یک جنگ آشکار با کشوری است که دشمن تلقی میشود، از طریق براندازی رژیم آن کشور.
در این چارچوب، «عملیات منگوستا» (Operation Mongoose) قرار میگیرد که دولت جان اف. کندی در سال ۱۹۶۱ برای سرنگونی دولت انقلابی کوبا پس از شکست حملهٔ خلیج خوکها آغاز کرد. برای این منظور، سازمان اطلاعات مرکزی (سیا) مجموعهای از حملات تروریستی علیه غیرنظامیان و عملیات خرابکاری علیه فعالیتهای اقتصادی جزیره را به اجرا درآورد.
در همین حین، عملیات فرعی دیگری به نام «نُرتوودز» (Operation Northwoods) طراحی شد که در سال ۱۹۶۲ توسط ستاد مشترک نیروهای مسلح آمریکا پیشنهاد شده بود. این طرح شامل حملات تروریستی در خاک آمریکا، غرق کردن کشتیهایی حامل پناهندگان کوبایی، شبیهسازی سقوط هواپیما یا کشتی آمریکایی و حمله به پایگاه گوانتانامو میشد—همه با هدف متهم کردن هاوانا و ایجاد بهانهای موجه برای حملهٔ نظامی به جزیره. کندی بدون اینکه دلیل آن را صریحاً اعلام کند، این طرح را رد کرد؛ هرچند گمان میرود که هدف نهایی او جلوگیری از یک درگیری مستقیم با اتحاد جماهیر شوروی بوده است.
همچنین شواهد کافی وجود دارد که برنامههای ترور فیدل کاسترو طی دههها ادامه یافت. تا به امروز، واشنگتن با تأمین مالی مخالفان، تشدید تحریمهای اقتصادی از دوران کندی، فشارهای دیپلماتیک و سیاسی و پخش اخبار جعلی، در پی تغییر رژیم در این کشور کارائیبی است—هرچند تاکنون در این زمینه موفقیتی کسب نکرده است.
در سرزمینی دورتر، در رومانی، وضعیت متفاوت بود. در آنجا نه یک دولت خارجی، بلکه مخالفان داخلی بودند که برای توجیه سرنگونی رژیم، از عملیات پرچم دروغین استفاده کردند. در پایان سال ۱۹۸۹، هنگامی که دولت نیکولای چائوشسکو پس از فروپاشی دیوار برلین با بحران مشروعیت شدیدی مواجه شده بود، مخالفان سیاسی وجود «گودالهای مرگ» در شهر تیمیشوارا را ساختگی اعلام کردند.
برای این منظور، تلویزیون دولتی—که در آن زمان تحت کنترل مخالفان ضدکمونیست بود—تصاویری از گورهای دستهجمعی را پخش کرد که گویی حاوی اجساد افرادی بودند که توسط «سکوریتاته»—پلیس مخفی سیاسی چائوشسکو—در تیمیشوارا کشته شدهاند.
این رویداد، همراه با نارضایتی عمومی، کاتالیزوری کلیدی برای آنچه بعداً «انقلاب رومانی» نام گرفت، شد؛ انقلابی که به پایان نظام کمونیستی، کشته شدن حدود ۱۰۰۰ نفر در شرایط مختلف و اعدام تلویزیونی چائوشسکو و همسرش اِلنا—به اتهام نسلکشی، آسیب رساندن به اقتصاد کشور و استفادهٔ غیرقانونی از نیروهای نظامی علیه مردم رومانی—منجر گردید.
تحقیقات بعدی نشان داد که این ادعا یک فریب رسانهای بوده که با استفاده از تصاویر دستکاریشده و اجسادی که از گورستانها بیرون کشیده شده و متعلق به افرادی بودند که به علل طبیعی فوت کرده بودند، ساخته شده بود. همچنین تعداد قربانیان بهطور عمدی اغراقآمیز گزارش شده بود.
این کلاهبرداری توجه چندانی را به خود جلب نکرد، چرا که دلایل واقعی و قابل تأییدی برای زیر سؤال بردن دولت چائوشسکو و خواستن پایان آن وجود داشت—نه تنها از سوی غرب که پس از تضعیف بلوک شرق قدرت یافته بود. با این حال، این عملیات پرچم دروغین امکان نگرانکنندهٔ دیگری را گشود: آیا دروغگویی مشروع است، هرگاه که اهداف سیاسی یا ژئوپلیتیک آن برای قدرت غالب پذیرفتنی باشد؟
«عملیات نُرتوودز»: طرحی برای جعل حملات تروریستی به منظور توجیه حمله به کوبا
این گزینه امروز نیز بهصورت نگرانکنندهای در فضای سیاست جهانی حضور دارد. اکنون ایالات متحده، ونزوئلا را به عنوان یکی از مراکز اصلی ترانزیت مواد مخدر به خاک خود متهم میکند—هرچند گزارشهای سازمانهای تخصصی خلاف این ادعا را تأیید میکنند—و بدون ارائهٔ مدرک، ادعا میکند که رئیسجمهور آن کشور، نیکلاس مادورو، رهبر یک کارتل مواد مخدر است.
این ادعاها چارچوبی توجیهی فراهم کردهاند تا واشنگتن بمبافکنها، موشکها، جنگندهها و یک زیردریایی هستهای را در نزدیکی سواحل ونزوئلا مستقر کند و سپس با حملات دوربرد، دستکم پنج قایق کوچک را منهدم کند که آنها را «قایقهای مواد مخدر» خوانده است.
دولت کاراکاس همهٔ این اتهامات را رد کرده و واشنگتن را متهم میکند که از یک بهانهٔ واهی برای تغییر رژیم استفاده میکند؛ هدف نهایی این کار، تصاحب منابع گستردهٔ انرژی و طبیعی این کشور بولیویاری است. کاراکاس این اقدامات را بخشی از یک «جنگ چندوجهی» میداند که قبلاً آغاز شده است. هرچند نمیتوان چیزی را قطعاً پیشبینی کرد، اما سوابق تاریخی بهاندازهای گویا هستند که نمیتوان یک تجاوز آمریکایی به خاک ونزوئلا را منتفی دانست.
**False Flag Operations: A Tool of Geopolitical Manipulation**
By Zandra Flores | Translated by *Global South Magazine*
From the sinking of the USS Maine in 1898 to the fabricated WMD claims in Iraq (2003), history is rife with **false flag operations**—covert actions designed to blame adversaries and justify war, regime change, or military intervention. Rooted in Carl von Clausewitz’s axiom that “war is the continuation of politics by other means,” these deceptive tactics have shaped global conflicts for over a century.
Key cases include:
– **USS Maine (1898)**: Sparked the Spanish-American War, enabling U.S. imperial expansion.
– **Gleiwitz Incident (1939)**: Nazi Germany staged a Polish attack to invade Poland, igniting WWII.
– **Gulf of Tonkin (1964)**: Fabricated naval attacks led to full-scale U.S. involvement in Vietnam.
– **Iraq WMDs (2003)**: Baseless intelligence justified the U.S.-led invasion and Saddam Hussein’s overthrow.
– **Operation Northwoods (1962)**: A declassified U.S. plan to stage terrorist attacks and blame Cuba—rejected by JFK.
– **Romania (1989)**: Fake mass graves helped topple Ceaușescu during the anti-communist revolution.
These operations reveal a recurring pattern: **manufactured crises serve strategic interests**—whether securing oil, containing rivals, or asserting hegemony. Today, similar narratives target Venezuela, raising alarms about new interventions under false pretenses.
Understanding false flags is crucial to discerning truth in international affairs and resisting manipulative justifications for war.
**Keywords**: false flag operations, USS Maine, Gleiwitz incident, Gulf of Tonkin, Iraq WMDs, Operation Northwoods, geopolitical deception, U.S. foreign policy, propaganda, war justification.
مجله جنوب جهانی-بررسی مسائل جنوب جهانی – سال بیستم 