لا خورنادا
ترجمه مجله جنوب جهانی

رئیس‌جمهور ایالات متحده، دونالد ترامپ (Donald Trump)، روز گذشته سفری کوتاه به اسرائیل و مصر ترتیب داد تا توافق میان دولت بنیامین نتانیاهو (Benjamin Netanyahu) و جنبش اسلام‌گرای فلسطینی حماس (Hamas) را جشن بگیرد. از نگاه این تاجر ثروتمند، آتش‌بس شکننده «نه فقط پایان یک جنگ است»، بلکه «طلوعی تاریخی برای خاورمیانه جدید» محسوب می‌شود که به باور او، نسل‌های آتی آن را به عنوان «آغاز دورانی که همه چیز شروع به تغییر کرد» به یاد خواهند آورد. رئیس‌جمهور آمریکا و مقامات همراهش در جریان مراسم، ۳۳ بار مورد تشویق ایستاده از سوی نخست‌وزیر و اعضای پارلمان اسرائیل قرار گرفتند؛ نمایندگانی که تأکید کردند جهان به ترامپ‌های بیشتری نیاز دارد و او را «رئیس‌جمهور صلح»، «بهترین دوست اسرائیل در کاخ سفید» و «غولی در تاریخ یهود» خواندند، توصیف‌هایی سرشار از اغراق که چیزی از مبالغه‌هایی که خود ترامپ برای خودش به‌کار می‌برد کم ندارد.
در ساعات پیاپی تشویق و لبخند بین مقامات دولت متهم به جنایت و حامی اصلی‌اش، حتی لحظه‌ای مجال ابراز تأسف برای نزدیک به هفتاد هزار فلسطینی کشته‌شده، یا تعداد بی‌شمار قربانیانی که زیر آوارهای حاصل از تخریب ۹۰ درصد بناهای غزه به سر می‌برند و صدها هزار نفری که به دلیل محاصرهٔ کامل تل‌آویو (Tel Aviv) علیه هرگونه کمک انسانی، در آستانه مرگ بر اثر گرسنگی هستند، فراهم نشد. حتی فراتر از این: در همان لحظاتی که نتانیاهو به مهمان خود اطمینان می‌داد «آقای رئیس‌جمهور، شما متعهد به این صلح هستید؛ من نیز متعهد به این صلح هستم، و با هم آقای رئیس‌جمهور، این صلح را محقق خواهیم ساخت»، نیروهای اشغال‌گر اسرائیل در کرانه باختری به تخریب خانه‌های گروگان‌های فلسطینی آزادشده در چارچوب توافق مشغول بودند.
این شکاف عمیق میان گفتار و رفتار نشان می‌دهد که ادعای آتش‌بس، حتی در معنای متعارف خود، صحت ندارد و به‌مراتب شایستهٔ نام صلح نیست؛ چرا که آنچه رخ داده، نوعی تحمیل نواستعماری با هدف تثبیت خشونت صهیونیستی، تقویت نقش امپریالیستی واشنگتن در منطقه و فراهم کردن مجوز برای توجیه نسل‌کشی توسط حامیان تل‌آویو است. برای تحقق واقعی صلح، اوضاع باید با پذیرش کامل حاکمیت ملت فلسطین بر غزه، کرانه باختری و بیت‌المقدس شرقی پیش رود؛ مقامات مسئول جنایات جنگی و طراحان پاکسازی قومی باید به دادگاه سپرده شوند، اسرائیل باید تحت نظارت بین‌المللی خلع سلاح گردد و ریشه‌های ایدئولوژی‌های برتری‌طلب نژادی، که اکنون تجلی بارزش در صهیونیسم است، برچیده شود.
برای آنکه راهی برای پیشرفت در این مسیر باقی بماند، کشورهای مصر، قطر و ترکیه — که به عنوان ضامن توافق غزه متعهد شده‌اند — موظف‌اند تأمین حداقل شرایط بقای ملت فلسطین را مطالبه کنند: خروج فوری نیروها و شهرک‌نشینان اسرائیلی از کرانه باختری، آزادی همه گروگان‌های فلسطینی ربوده‌شده توسط نیروهای اشغالگر، توقف تحریکات و خروج ارتش اسرائیل از غزه به منظور آغاز فوری توزیع غذا و بازسازی. همزمان، استفاده حداکثری از ظرفیت جامعهٔ بین‌المللی لازم است تا واشنگتن و تل‌آویو تحت فشار قرار گیرند و به تحقق تشکیل دولت فلسطین که در طرح ترامپ به آرزویی بی‌انتها و منوط به میل اسرائیل بدل شده، پایبند شوند.