«ایمیلهای افشاشده نشان میدهد سامانتا پاور بهطور پنهانی با اسرائیل برای تقویت نقش این کشور در سازمان ملل همکاری کرده است»
(گریزون)
وایت رید
ترجمه مجله جنوب جهانی
افشاگری تازه نشان میدهد سامانتا پاور (Samantha Power)، دیپلمات برجسته و طرفدار مداخلههای «انساندوستانه»، در پشت درهای بسته با مقامهای اسرائیلی برای ارتقای جایگاه این رژیم در نهادهای کلیدی سازمان ملل همکاری نزدیک داشته است—حتی در زمانی که شورای حقوق بشر سازمان ملل، اسرائیل را به هدفگیری غیرنظامیان در غزه متهم کرده بود.
ایمیلهای فاششده همزمان آشکار میسازد که اسرائیل، در جریان تلاش پاور برای تغییر حکومت در دمشق، پروندهای مشکوک دربارهٔ سلاحهای شیمیایی سوریه را در اختیار او گذاشته بود.
بر اساس این مدارک، پاور که در آن زمان نمایندهٔ آمریکا در سازمان ملل بود، بهطور محرمانه با رون پِروسور (Ron Prosor)، سفیر وقت اسرائیل در سازمان ملل، هماهنگی کرده تا زمینهٔ عضویت اسرائیل در چند کمیتهٔ معتبر سازمان ملل را فراهم کند.
چند ایمیل ارسالی از سوی پاور به پروسور نشان میدهد که این دیپلمات اسرائیلی از نقش او در بهبود وجههٔ بینالمللی اسرائیل ابراز رضایت و خرسندی کرده است.
این مکاتبات نحوهٔ عملکرد ویژهٔ رابطهٔ آمریکا و اسرائیل در سطحی جزئی را روشن میکند و نشان میدهد چگونه روابط شخصی میان مقامها تضمین میکند که اسرائیل در سطح جهانی همواره از چتر حمایتی دیپلماتیک برخوردار باشد. این ایمیلها بخشی از مجموعهای از فایلهای هکشده متعلق به مقامهای دولت اسرائیل است که از سوی گروه هکری «هنداله» منتشر شدهاند.
لابیگری برای عضویت اسرائیل در نهادهای سازمان ملل
در یکی از این ایمیلها، مربوط به نوامبر ۲۰۱۳، ارتباط میان پاور و پروسور نشان میدهد که نمایندهٔ آمریکا در سازمان ملل مستقیماً در پذیرش اسرائیل به گروه «اروپای غربی و دیگران» (WEOG) نقش داشته است. سه روز پیش از رأیگیری موفق، پروسور در پیامی نوشت: «یک معجزهٔ حنوکا در راه است. میدانم نقش تعیینکنندهای در این موفقیت داشتهای. این دستاورد فراتر از دورهٔ کاری ما دوام خواهد داشت و همیشه اثر انگشت تو بر آن باقی میماند.»
پاور در پاسخ نوشت: «از یادداشت محبتآمیزت بسیار متشکرم» و پذیرش اسرائیل را «امری دیرهنگام و مضحک از حیث تأخیر» توصیف کرد.
چند روز بعد، با پیوستن اسرائیل به گروه WEOG، کتابخانهٔ یهودی مجازی (Jewish Virtual Library) با استقبال از این اقدام، نوشت که رأی مزبور «به اسرائیل امکان میدهد در نشستهای ژنو شرکت کند و بر شورای حقوق بشر نفوذ داشته باشد.»
در ۲۹ اکتبر ۲۰۱۵، دو هفته پس از کنار رفتن پروسور از سمتش، پاور در ایمیلی به او نوشت که اسرائیل را به عضویت نهاد دیگری در سازمان ملل درآورده است—به تعبیر خودش: «آخرین نقشهٔ ما.»
او نوشت: «۱۱۷ رأی در برابر یک رأی برای پذیرش اسرائیل در کمیتهٔ استفادهٔ صلحآمیز از فضای ماورای جو (COPUOS)!» و افزود این پیروزی «عظیم» است. پاور در عنوان ایمیل یادآور شد که این اقدام را «به یاد تو» انجام داده است. یک روز بعد، پروسور در پاسخ نوشت: «از حمایت تزلزلناپذیر تو بسیار خوشحالم که توانستیم این موضوع را در سیستم سازمان ملل پیش ببریم.»
او در ادامه افزود: «درود از سرزمین مقدس! باید بیایی و دیدنم»، و از پاور خواست برای هماهنگی تماس بگیرد: «یک رویداد دانشگاهی عالی دارم که انگیزهٔ سفر تو خواهد شد.»
مدتی بعد پاور به تلآویو دعوت شد و در فوریهٔ ۲۰۱۶ در کنفرانس ملی شبیهسازی سازمان ملل بهعنوان سخنران اصلی حضور یافت، جایی که سازمان ملل را به «جانبداری علیه اسرائیل» متهم کرد و گفت: «این تعصب فراتر از خود اسرائیل است؛ اسرائیل بهعنوان کشور و حتی بهعنوان یک ایده هم همیشه ناعادلانه با آن برخورد شده است.»
پروندهٔ شیمیایی سوریه برای «ذهن غیرفنی» پاور
پاور از جایگاه خود در سازمان ملل برای دفاع از مداخلهٔ نظامی در سوریه استفاده میکرد و با استناد به ادعاهای مشکوک معارضان مورد حمایت آمریکا دربارهٔ کاربرد سلاحهای شیمیایی، استدلالهای خود را پیش میبرد. از آغاز مأموریتش، اسرائیل اطلاعاتی غیرقابل اعتماد دربارهٔ «زرادخانهٔ شیمیایی گستردهٔ سوریه» در اختیار او میگذاشت.
در زنجیرهای از ایمیلها به تاریخ ۱۲ سپتامبر ۲۰۱۳—تنها یک ماه پس از انتصاب پاور—پروسور نوشت: «میخواستم اطلاع دهم امروز اطلاعات فنی را به طرف آمریکایی تحویل دادیم. میدانم برای مواجهه با زرادخانهٔ شیمیایی سوریه اهمیت زیادی دارد.» او افزود این گزارش برای توماس کانتریمن (Thomas Countryman)، مقام ارشد وقت وزارت خارجهٔ آمریکا در حوزهٔ منع گسترش سلاحهای کشتار جمعی، نیز ارسال شده است.
پاور پاسخ داد که از این اطلاعات «بسیار سپاسگزار» است و منتظر مرور آن خواهد بود.
دو روز پیش از آن نیز از پروسور برای ارسال نسخهای سادهتر از گزارش تشکر کرده بود: «برای ذهن غیرفنی من، این بسیار مفید است.» او اضافه کرد که «میداند روی این گزینهها بهطور جدی کار میشود»—اشارهای به تلاش او برای اجرای سیاست «خط قرمز» باراک اوباما از طریق بمباران سوریه و حمایت از مخالفان مسلح تحت رهبری القاعده.
شکاف موقتی بر سر توافق هستهای ایران
در یکی از ایمیلهای ۱۳ فوریهٔ ۲۰۱۴، شب پیش از آنکه اعضای شورای امنیت در نشستی محرمانه شهرکسازیهای اسرائیل را محکوم کنند، پروسور با لحنی نگران نوشت: «سلام سامانتا، چند روز است تلاش میکنم با تو تماس بگیرم. لطفاً در اولین فرصت تماس بگیر.» مشخص نیست پاور پاسخی داده یا نه، اما فاصلهٔ مکاتبات میان آن دو گویای تنشهایی مرتبط با تلاش واشنگتن برای دستیابی به توافق هستهای با تهران است—تلاشی که تلآویو مدتها پیش از نهاییشدن مفاد آن بهشدت با آن مخالفت کرده بود.
در طول جنگ غزه در تابستان ۲۰۱۴ نیز پروسور مقالهای از روزنامهٔ اسرائیلی هاآرتص با عنوان «جان کریِ بیپروای عامل تشدید درگیری» برای پاور فرستاد؛ مقالهای که وزیر خارجهٔ وقت آمریکا را مسئول گسترش عملیات زمینی اسرائیل در غزه معرفی کرده بود. پروسور نوشت این تحلیل از نویسندهای است که «در اسرائیل چپگرا محسوب میشود—از همانهایی که تو میپسندی.»
لاپوشانی جنایات اسرائیل
یک ایمیل به تاریخ ۸ ژوئن ۲۰۱۵ که پاور برای پروسور ارسال کرد، نشان میدهد واشنگتن کوشیده بود اطمینان خاطر دهد که گزارش آتی سازمان ملل دربارهٔ «کودکان و درگیریهای مسلحانه» نام ارتش اسرائیل را در ضمیمهٔ نقضکنندگان نخواهد آورد—با وجود مستندات فراوان دربارهٔ کشتار کودکان در سرزمینهای اشغالی.
یک هفته بعد، میشل سایسون (Michele Sison)، سفیر باسابقهٔ ایالات متحده، از پروسور دعوت کرد در نشستی ویژه در نیویورک شرکت کند و نوشت: «سفیر پاور و من افتخار میکنیم اگر در این نشست حاضر شوی.»
در ایمیل دیگری، پروسور از پاور خواست شخصاً نزد مدیر اجرایی صندوق جمعیت سازمان ملل (UNFPA) باباتونده اوسو تیمهین (Babatunde Osotimehin) لابی کند تا یکی از نامزدهای اسرائیلی به سمت مورد نظر برسد. او نوشت: «میدانم نسبت به تبعیض علیه اسرائیل، بهویژه در این سازمان، حساس هستی، بنابراین از تو میخواهم شخصاً با باباتونده گفتوگو و از نامزد ما حمایت کنی.»
همدستی پاور و اعتراض درون USAID
پاور که در دههٔ ۱۹۹۰ با حمایت مالی جورج سوروس در اروپای شرقی کار خبرنگاری میکرد، در سال ۲۰۰۲ با انتشار کتابی به نام «آمریکا و عصر نسلکشی» شهرت یافت—کتابی که دولت بیل کلینتون را به دلیل بیعملی در برابر کشتار رواندا نکوهش میکرد. در دورهٔ دوم ریاستجمهوری باراک اوباما، او برای جلب حمایت لابی صهیونیستی، خاخام شمولی بوتیچ (Shmuley Boteach) را رابط شخصی خود قرار داد؛ موضوعی که در مقالهای از Foreign Policy با عنوان «چگونه خاخام مایکل جکسون سامانتا پاور را مشروع کرد» تشریح شده است.
او در دولت جو بایدن رئیس آژانس توسعهٔ بینالمللی آمریکا (USAID) بود. در جریان حملات اسرائیل به غزه در سال ۲۰۲۴، موجی از نارضایتی در درون این نهاد علیه او شکل گرفت. بر پایهٔ گزارش واشنگتن پست، در نشست تند فوریهٔ همان سال، کارکنان فعلی و سابق USAID پاور را بهسبب پشتیبانی از حملات اسرائیل و امتناع از درخواست آتشبس مورد پرسش قرار دادند. برخی از آنان او را متهم کردند که عامدانه، کشتهشدن یکی از کارکنان فلسطینی USAID در نوامبر ۲۰۲۳ را پنهان کرده است. پاور در پاسخ، به روایتهای بیاعتبار اسرائیل دربارهٔ «حملات جنسی حماس» در ۷ اکتبر استناد کرد.
در ژانویهٔ ۲۰۲۵، پس از کنارهگیری از USAID، پاور کوشید خود را از عملکرد اسرائیل فاصله دهد و گفت: «کاش میتوانستیم جنگ در غزه را زودتر پایان دهیم… و بیشتر برای رهایی مردم غزه از این جهنم انجام دهیم.»
بااینحال، ایمیلهای افشاشده نشان میدهد که پاور حتی پس از آنکه شورای حقوق بشر سازمان ملل در سال ۲۰۱۴ اسرائیل را به هدفگیری کودکان متهم کرد و بیش از دو هزار کشتهٔ فلسطینی بر جا ماند، همچنان نقشی پنهان اما کلیدی در تقویت نفوذ اسرائیل و محافظت از آن در برابر پاسخگویی به جنایات مستندش ایفا کرده است.
در یکی از پیامهای سال ۲۰۱۵، دیوید هریس (David Harris)، رئیس باسابقهٔ کمیتهٔ یهودیان آمریکا، از «ناهار رسمی برگزارشده به افتخار سفیر اسرائیل به میزبانی سامانتا پاور» یاد کرده است—نشانهای دیگر از روابط نزدیک و تأثیرگذار پاور با نمایندگان اسرائیل در سازمان ملل.
مجله جنوب جهانی-بررسی مسائل جنوب جهانی – سال بیستم 