تعهد همبستگی میان کوبا و ونزوئلا: فراخوانی به سوی اتحاد انقلابی

منتشر شده در گرانما ارگان کمیته مرکزی حزب کمونیست کوبا
ترجمه مجله جنوب جهانی

سخنرانی روبرتو مورالس اوخدا (Roberto Morales Ojeda)، عضو دفتر سیاسی و دبیر سازماندهی کمیتهٔ مرکزی حزب کمونیست کوبا، در مراسم همبستگی و حمایت از ونزوئلا.

رفیق میگل دیاز-کانل برمودز (Miguel Díaz-Canel Bermúdez)، دبیر اول کمیتهٔ مرکزی حزب کمونیست کوبا و رئیس‌جمهور جمهوری.
پدرو اینفانته (Pedro Infante) ارجمند، معاون سازماندهی حزب متحد سوسیالیست ونزوئلا (Partido Socialista Unido de Venezuela) و معاون اول رئیس مجمع ملی جمهوری بولیواری ونزوئلا.
رفقا و هم‌سنگران در رهبری حزب، دولت و حکومت.
خواهران و برادران عزیز ونزوئلایی حاضر در اینجا.
هیئت‌های اعزامی و میهمانان سومین نشست بین‌المللی نشریات تئوریک احزاب و جنبش‌های چپ که در کنار ما هستند.
هم‌میهنان:

بولیوار (Bolívar) ما را در آغوش می‌گیرد و ما، همانند مارتی (Martí)، در برابر او حاضر می‌شویم؛ زیرا همان‌گونه که فیدل (Fidel) به ما آموخت: «بولیوار یکی از بزرگ‌ترین مردان تاریخ است» و با این اعتقاد، می‌خواهیم تعهد خود را به ونزوئلا مجدداً تأیید کنیم.
تنها چند روز پیش، آغاز یک جنبش مردمی اصیل علنی شد: جمع‌آوری امضا در حمایت از بیانیهٔ دولت انقلابی کوبا در پشتیبانی ثابت از انقلاب بولیواری، رئیس‌جمهور مشروع آن، نیکولاس مادورو موروس (Nicolás Maduro Moros)، و مردم شجاع آن، که تحت یکی از ننگین‌ترین کارزارهای امپراتوری قرار گرفته‌اند.
در آن لحظه، سرشار از اعتماد، اطمینان دادیم که میلیون‌ها زن و مرد کوبایی این تعهد را امضا خواهند کرد. امروز، با افتخار عمیق می‌توانیم و باید به جهانیان بگوییم که امضای بیش از ۴ میلیون و ۳۰۰ هزار هم‌میهن بالای ۱۶ سال، این تعهد را به واقعیتی کوبنده تبدیل کرده است.
در هر امضا، تپش قلب مردمی نهفته است که تسلیم نمی‌شوند. این‌ها امضاهای وارثان مارتی هستند، کسی که بیان داشت: «ونزوئلا به من مأموریتی برای خدمت دهد، من فرزندی برای او هستم.»
این موجی از اسامی خاص، و اراده‌های متحد، نمایشی پرشور از فراخوان فرمانده کل قوا فیدل کاسترو روس (Fidel Castro Ruz) بود، زمانی که او با بصیرتی دقیق، در تأمل خود در ۵ اوت ۲۰۰۹ تحت عنوان «هفت خنجر بر قلب آمریکا»، ما را فراخواند که «باید همه چیز را برای ونزوئلا فدا کرد»؛ یقینی که همچون روز اول، همچنان جاری و پابرجاست.
اگر از ما بپرسند چرا کوبا، کشوری کوچک، محاصره شده و تحت تحریم برای بیش از ۶۰ سال، با این همه قدرت صدای خود را در دفاع از انقلاب بولیواری بلند می‌کند، پاسخ را «کاگوآیران ابدی» (Caguairán eterno) داد، هنگامی که پیوندی برادرانه با فرمانده چاوز (Comandante Chávez) ایجاد کرد: «یک ملت برادر، یک میهن واحد، کوبا و ونزوئلا.»
ما از ونزوئلا دفاع می‌کنیم؛ هم از اینجا و هم توسط هر همکاری که بخشی از مأموریت‌های اجتماعی است و مردم قهرمان آن را همراهی می‌کند.
مبارزه در کنار مردم بولیواری، همان‌گونه است که چریک قهرمان (Guerrillero Heroico) در احساسی‌ترین کلمات خود به عنوان یک انقلابی به ما آموخت: «مبارزه با امپریالیسم در هر کجا که باشد، هر گونه پارگی را به وفور تسکین داده و التیام می‌بخشد.»

رفقا و هم‌سنگران:
بولیوار پیش‌بینی کرد که به نظر می‌رسد سرنوشت ایالات متحده توسط مشیت الهی این‌گونه مقدر شده است که آمریکا را به نام آزادی، دچار بدبختی کند. چقدر حق با او بود! امروز، همان قدرتی که او افشا کرد، قصد دارد با اِعمال تدابیر قهری یک‌جانبه، جنگ براندازی و رسانه‌ای، و اعزام کشتی‌ها و هواپیماهای جنگی به کارائیب (Caribbean)، ونزوئلای بولیواری را تحت سلطه درآورد؛ اقدامی که نقض آشکار حقوق بین‌الملل، مقاصد و اصول منشور سازمان ملل متحد (UN) و بیانیهٔ آمریکای لاتین و کارائیب به عنوان «منطقهٔ صلح» است که توسط سران دولت و حکومت در دومین نشست سران سِلاک (CELAC) در هاوانا در سال ۲۰۱۴ به تصویب رسید.
اما امپریالیست‌ها روی ارادهٔ مردم شجاعی که فریاد چاوز در وجودشان حک شده است، حساب نکرده‌اند: «میهن سوسیالیستی یا مرگ! زنده خواهیم ماند و پیروز می‌شویم!» همین چاوز بود که در آغوش فیدل، اعلام کرد که کوبا و ونزوئلا در مسیر وحدت، عدالت و استقلال واقعی که قهرمانان ملی ما آرزویش را داشتند، گام برمی‌دارند.
میگل دیاز-کانل برمودز، دبیر اول حزب و رئیس‌جمهور جمهوری ما، با وفاداری به این میراث، قاطعانه تأیید کرده است که «کوبا و ونزوئلا یک روح واحد هستند.» و یک روح تقسیم نمی‌شود، فروخته نمی‌شود و تسلیم نمی‌گردد. او، در کنار مردم، روشن ساخته است که: «ما از ونزوئلا تنها حق تعیین سرنوشت آن را دفاع نمی‌کنیم، بلکه از کرامت و عزت آمریکای خود دفاع می‌کنیم.»
ای برادران مبارز:
از این خیابان تاریخی — که نماد وحدت آمریکای لاتین و کارائیب است — این امضاها را به عنوان بزرگ‌ترین و گویاترین نشانهٔ عشقی دریافت کنید که می‌توان به یک ملت خواهر تقدیم کرد.
این‌ها گواه حمایت ثابت از روند بولیواری به رهبری رئیس‌جمهور نیکولاس مادورو موروس و اتحاد مردمی، نظامی و پلیسی هستند، که عملکرد آن‌ها در مقابله با هر یک از تهاجماتی که در معرض آن قرار می‌گیرند، ستودنی است.
با در هم شکستن تک‌تک بهانه‌های دشمنان و تقویت بسیج و آمادگی، در صورت لزوم، با تجاوز نظامی مقابله خواهیم کرد و پیروزی را رقم خواهیم زد. این لحظهٔ تاریخی به ارتقای میهن‌پرستی و تحکیم وحدت مردم حول انقلابشان کمک می‌کند.
این تأیید یک اصل مقدس است: هر کس با ونزوئلا درافتد، با کوبا درافتاده است. ما یک سنگر واحد هستیم، یک قلب واحد در دو ملت.
ما را این اعتقاد متحد می‌کند که هیچ چیز و هیچ‌کس انقلاب بولیواری را متوقف نخواهد کرد. ژنرال ارتش رائول کاسترو روس (Raúl Castro Ruz)، رهبر انقلاب، در نامه‌ای به رئیس‌جمهور نیکولاس مادورو در اوت ۲۰۱۷، این یقین را بیان کرد و من نقل می‌کنم:
«مطمئناً، روزهای مبارزهٔ سخت، آزار بین‌المللی، تحریم‌ها، و محدودیت‌ها فرا خواهد رسید؛ اما همچنین روزهایی برای خلاقیت و کار برای انقلابیون و تمام مردم ونزوئلا خواهد بود که، همانند امروز، تنها نخواهند بود و کوبایی‌ها را در خط مقدم همبستگی ستیزه‌جو و متعهد به آرمان خود خواهند داشت،» پایان نقل قول.
در این کتاب‌ها که امروز تحویل می‌دهیم، به‌صورت نمادین، امضای فیدل نیز وجود دارد. امضای او، که هم چراغ راه است و هم سپر. میراث او، که به‌طور ناگسستنی با میراث فرماندهٔ فراموش‌نشدنی چاوز و دیگر رهبران وحدت و یکپارچگی «آمریکای ما» پیوند خورده است، امروز بیش از هر زمان دیگری، قطب‌نمایی است که هر عملی را هدایت می‌کند.
به دشمنان صلح و حاکمیت، می‌گوییم: «شما نمی‌توانید اتحاد شکست‌ناپذیر کوبا و ونزوئلا را در هم بشکنید! شما نمی‌توانید روحیه و شرافت ملت‌های ما را مغلوب سازید!»
همچنین دروغ، خائنان و جوایز ساختگی — مانند جایزهٔ صلح ننگین نوبل (Nobel de la Paz) یا نوبل جنگ — که با دستکاری سیاسی لکه‌دار شده و با شرمساری به کسی اعطا شده که خواستار مداخلهٔ مسلحانهٔ امپراتوری در ونزوئلا شده است، نخواهند توانست پیروز شوند؛ این شخص حداکثر جلوهٔ نفرت به میهن خود، نوکری برای یک قدرت خارجی و یک توهین واقعی به احساسات اصیل صلح است.
نه تهدیدها و نه محرومیت‌های ننگین، مانند آنچه در نشست آتی سران کشورهای قاره آمریکا (Cumbre de las Américas) سازماندهی شده است، مانع از آن نخواهد شد که ملت‌های ما به قله‌ای والاتر دست یابند: قلهٔ عزت، که در وجود کسانی است که برای حقیقت مبارزه می‌کنند. بیایید از «نشست سران ملت‌ها» (Cumbre de los Pueblos) نمایشی بسازیم که نشان دهد این زمانه، زمانهٔ گفتگوی محترمانه و سازنده، زمانهٔ وحدت و نه حذف و طرد است.
رفقا و هم‌سنگران
این مناسبت همچنین فرصتی است برای تکرار و تأیید ارادهٔ دائمی کوبا برای حمایت از آرمان‌های عادلانهٔ بشریت، که شامل مقابله و مبارزه با فاشیسم، نژادپرستی و تحریم‌های ظالمانه‌ای است که امپریالیسم بر ما تحمیل می‌کند.
بولیوار و مارتی، فیدل و چاوز، آموزه‌های ارزشمندی را برای همهٔ اعصار برای ما به میراث گذاشتند، که وفاداری به اصول از جملهٔ آن‌هاست. درس‌های آنان مسیر پیش‌رو را در این ساعت سرنوشت‌ساز «میهن بزرگ» (Patria Grande) به ما نشان می‌دهد؛ میهنی که ما را متحد می‌خواهد تا دومین و قطعی‌ترین استقلال خود را رقم بزنیم.
پس، همانند امروز، از حق حاکمیت و استقلال کامل دفاع خواهیم کرد؛ از حق دیدن رشد فرزندانمان در آن دنیای بهتری که ممکن، ضروری و فوری است. ما زنان و مردان کوبایی، با الهام از مارتی، امروز از دختران و پسران بولیوار «جایگاهی در صفوف سربازان صلح» را طلب می‌کنیم.
زنده‌باد فیدل!
زنده‌باد چاوز!
زنده‌باد کوبا!
زنده‌باد ونزوئلا!
زنده‌باد میهن بزرگ!
تا پیروزی، همیشه!