«اگر ایالات متحده به ونزوئلا حمله کند، بهای سنگینی خواهد پرداخت؛ هم به دلیل شکست احتمالی و هم به خاطر محکومیت گسترده در قارهٔ آمریکا و سراسر جهان.»

امیر سادر (Emir Sader)، فیلسوف برزیلی

ترجمه مجله جنوب جهانی

فهرست کشورهایی که در طول سدهٔ گذشته مورد تهاجم یا حملهٔ ایالات متحده قرار گرفته‌اند، طولانی است و تقریباً تمامی کشورهای آمریکای لاتین را در بر می‌گیرد.

جدیدترین وسواس واشنگتن، مداخله در ونزوئلا و براندازی دولت نیکولاس مادورو (Nicolás Maduro) است. این وسواس مدت‌ها پیش از نخستین پیروزی انتخاباتی هوگو چاوز (Hugo Chávez) آغاز شد.

نگرانی ایالات متحده از رهبری که نفوذ قاره‌ای کسب کرده، با این حقیقت تشدید می‌شود که ونزوئلا بزرگترین ذخایر نفتی شناخته‌شدهٔ جهان را در اختیار دارد. این موضوع، با توجه به خودکفایی این کشور در ذخایر نفتی و درآمدهای حاصل از صادرات، ونزوئلا را حتی خطرناک‌تر می‌سازد.

بهانه‌هایی که برای توجیه مداخله به کار گرفته شده، طبق پیشنهاد تونی بلر (Tony Blair)، اتهام به اصطلاح تروریست‌ها بوده است. برای نمونه، تمامی زندانیان فلسطینی، بدون هیچ‌گونه مدرکی، متهم به تروریست‌بودن می‌شوند. اما این امر برای توجیه مداخله و نابودی عراق نیز کاربرد داشت، که با تشویق تونی بلر و بدون هیچ دلیلی دال بر در اختیار داشتن تسلیحات هسته‌ای از سوی بغداد، صورت گرفت.

ایالات متحده چندین ماه است که با ادعای حمل مواد مخدر به بازار آمریکا، کشتی‌ها را در آب‌های سرزمینی ونزوئلا بمباران و منهدم می‌کند. دولت دونالد ترامپ (Donald Trump) به جای توجه به توصیه‌های کلودیا شاینباوم (Claudia Sheinbaum)، رئیس‌جمهور مکزیک، برای محدودکردن مصرف مواد در ایالات متحده — که بزرگترین بازار مواد مخدر جهان است — تمرکز خود را بر تهدید به مداخله در کشورهایی قرار داده که به زعم او، مواد مخدر را به بازار آمریکا هدایت می‌کنند.

با توجه به موضع قاطع رهبر مکزیک، دولت ترامپ جرئت مداخله در مکزیک را ندارد؛ جایی که محموله‌های مواد مخدر تولیدشده در بولیوی، پرو، کلمبیا و سایر کشورهای آمریکای جنوبی از آن عبور می‌کنند. در عوض، ونزوئلا را هدف قرار داده است. آیا جرئت این مداخلهٔ جدید را خواهد داشت؟

چین و روسیه توافق‌های امنیتی دوجانبهٔ خود با ونزوئلا را مجدداً تأیید کرده‌اند. علاوه بر این، ونزوئلا همبستگی گسترده‌ای را از کشورهای متعدد قارهٔ آمریکا دریافت خواهد کرد.

یک تهاجم نشان خواهد داد که ایالات متحده شکست مفتضحانهٔ تلاش برای تهاجم به کوبا را به فراموشی سپرده است. آمریکایی‌ها انتظار داشتند به‌محض اعلام تهاجم به کوبا، از حمایت گستردهٔ مردم کوبا برخوردار شوند. اما هیچ‌یک از این پیش‌بینی‌ها محقق نشد و آن‌ها مجبور شدند ظرف ۷۲ ساعت، شکست‌خورده از «پلایا خیرون» (Playa Girón) و کوبا عقب‌نشینی کنند.

بدون شک همین اتفاق رخ خواهد داد، که کاملاً برخلاف پیش‌بینی برندهٔ اخیر جایزهٔ صلح نوبل است؛ کسی که ایالات متحده را به حمله به ونزوئلا تحریک می‌کند و مدعی است که در آنجا با حمایت مردم ونزوئلا مواجه خواهد شد.

آیا دولت دونالد ترامپ تمامی این خطرات را می‌پذیرد؟ شاید، اما بهای سنگینی خواهد پرداخت؛ هم به دلیل شکست احتمالی و هم به خاطر محکومیت گسترده در قارهٔ آمریکا و سراسر جهان.

دونالد ترامپ ما را به تهدیدهایی عادت داده که هیچ‌گاه به واقعیت نپیوسته‌اند؛ از جمله یکی از مضحک‌ترین آن‌ها: الحاق کانادا به عنوان ستاره‌ای دیگر به پرچم ایالات متحده. آیا این تهدید می‌تواند یکی دیگر از همان رجزخوانی‌ها باشد؟

استقرار کشتی‌های جنگی آمریکایی در نزدیکی سواحل ونزوئلا و تصمیم به پیاده‌کردن نیرو، بار دیگر به نظر می‌رسد که اعتبار سخنان رئیس‌جمهور ایالات متحده را تضعیف می‌کند.

امید است که چنین باشد، چرا که پیامدهای یک ماجراجویی امپریالیستی دیگر برای خودِ آن‌ها و نیز برای آمریکای لاتین فاجعه‌بار خواهد بود. در هفته‌های آینده خواهیم فهمید که آیا این جنون جدید به حقیقت می‌پیوندد یا صرفاً یک سخنرانی بی‌اهمیت دیگر از دونالد ترامپ است.

​