۱۲۰۰ صفحه! افشای طرح محرمانه آلمان برای نبرد با روسیه؛ گمانهزنی از اعزام ۸۰۰ هزار نیرو
متن/ وبسایت رصدگر، لیو بای
ترجمه مجله جنوب جهانی
«حدود دو و نیم سال پیش، در برلین، بیش از ده تن از فرماندهان ارتش آلمان در یک پایانه نظامی سهگانه گرد هم آمدند تا طرحی محرمانه برای جنگ با روسیه را تدوین کنند…»
«اکنون، آنها برای به ثمر رساندن این طرح در تلاش. شدید هستند.»
در پی مناقشه بر سر طرحهای صلح میان آمریکا، روسیه، اوکراین و اروپا، روزنامه وال استریت ژورنال در تاریخ ۲۷ نوامبر با انتشار مقالهای طولانی تحت عنوان «طرح محرمانه آلمان برای نبرد با روسیه» از این پرده برداری کرد.
دو و نیم سال پیش، درگیری میان روسیه و اوکراین بیش از یک سال بود که آغاز شده بود. به گزارش این روزنامه، سند محرمانهای موسوم به «طرح عملیاتی آلمان» (OPLAN DEU) با حجم ۱۲۰۰ صفحه، چگونگی حمایت از نیروهای ناتو در استقرار گسترده در شرق اروپا را در صورت بروز درگیری احتمالی با روسیه تشریح میکند. جزئیات لجستیک، خطوط تأمین تدارکاتی، حفاظت از زیرساختهای حیاتی و بسیج مردم برای عملیاتی که شامل جابجایی تا ۸۰۰ هزار سرباز و ۲۰۰ هزار وسیله نقلیه در خاک آلمان میشود، در آن به دقت طرحریزی شده است.
با این حال، آلمان با مجموعهای از مشکلات عملی روبروست، از جمله زیرساختهای فرسوده، کمبود تأسیسات دو منظوره (نظامی-مدنی)، قوانین منسوخ، کمبود نیروی انسانی و همچنین راهآهن و بنادر آسیبپذیر در برابر خرابکاری. اما شاید بزرگترین عدم قطعیت، زمان باشد.
در واقع، در سالهای اخیر، غرب بارها موضوع «جنگ با روسیه» را مطرح کرده، اما هر بار از سوی مسکو رد شده است. سرگئی لاوروف، وزیر امور خارجه روسیه، در نشست مجمع عمومی سازمان ملل در ماه سپتامبر تأکید کرد که برخی کشورها روسیه را به صراحت یا به طور ضمنی به برنامهریزی برای حمله به کشورهای ناتو و اتحادیه اروپا متهم میکنند، در حالی که ولادیمیر پوتین، رئیسجمهور این کشور، بارها این اقدامات تحریکآمیز را برملا کرده است. روسیه در گذشته، حال و آینده چنین نیتی ندارد.
برای اجرای این طرح، باید در نگرشها بازنگری شود
به گزارش وال استریت ژورنال، آغاز درگیری اوکراین، دوران ثبات چند دههای در اروپا را به پایان رساند. از آن زمان به بعد، اروپا سریعترین روند تسلیحاتی خود از پس از پایان جنگ جهانی دوم را آغاز کرده است. اما نتیجه جنگ آینده نه تنها به تعداد نیروها و تسلیحات در میدان نبرد، بلکه به موفقیت عملیات لجستیک عظیم نیز بستگی خواهد داشت؛ این همان چیزی است که هسته اصلی «طرح عملیاتی آلمان» را تشکیل میدهد.
این نقشه راه به تفصیل شرح میدهد که چگونه ۸۰۰ هزار نیرو از آلمان، آمریکا و سایر کشورهای ناتو به خط مقدم شرق منتقل خواهند شد. این نقشه همچنین بنادر، رودخانهها، خطوط راهآهن و جادههایی را که نیروها از آنها عبور خواهند کرد، و همچنین نحوه تأمین و حفاظت از آنها در طول مسیر را مشخص میکند.
تیم اشتوختی (Tim Stuchtey)، مدیر مؤسسه مستقل براندنبورگ برای جامعه و امنیت میگوید. «به نقشه نگاه کنید. رشتهکوه آلپ یک مانع طبیعی ایجاد میکند،» ، «فرقی نمیکند جنگ از کجا آغاز شود، در صورت بروز درگیری با روسیه، نیروهای ناتو ناگزیر به عبور از خاک آلمان هستند.»
مقامات آلمانی این گمان را میزنند که روسیه تا سال ۲۰۲۹ برای حمله به ناتو آماده خواهد شد، اما مجموعهای از وقایع «جاسوسی»، حملات و «نقض حریم هوایی» در اروپا نشان میدهد که روسیه ممکن است زودتر از آن دست به کار شود.
تحلیلگران همچنین معتقدند که توافق صلحی که آمریکا این هفته در تلاش برای پیشبرد آن میان روسیه و اوکراین است، ممکن است برای مسکو فرصت و منابع لازم را برای آمادگی جهت اقدام علیه اعضای ناتو در اروپا فراهم آورد.
از دیدگاه تدوینکنندگان این طرح آمادگی، اگر آنها بتوانند توان مقاومت اروپا را افزایش دهند، نه تنها پیروزی را تضمین میکنند، بلکه احتمال وقوع جنگ را نیز کاهش میدهند.
در این مقاله به یک رزمایش اشاره شده که پاییز امسال در یکی از مناطق روستایی شرق آلمان برگزار شد و تلاشهای عظیم لازم برای تغییر وضعیت به حالت آمادهباش جنگی را به نمایش گذاشت.
در آنجا، شرکت غول صنایع نظامی آلمان، «راینمتال»، یک اردوگاه صحرایی موقت برای اسکان ۵۰۰ سرباز ساخت که مجهز به خوابگاه، ۴۸ دوش، پنج ایستگاه سوختگیری، آشپزخانه صحرایی، سیستم نظارت پهپادی و محافظان مسلح بود. این اردوگاه در ۱۴ روز ساخته و در ۷ روز جمعآوری شد.
اردوگاه صحرایی موقت ساخته شده توسط راینمتال
راینمتال اخیراً قراردادی به ارزش ۲۶۰ میلیون یورو برای تأمین مجدد نیروهای آلمانی و ناتو امضا کرده است که بخشی از تلاشهای ارتش برای گنجاندن بیشتر بخش خصوصی در این طرح آمادگی است.
مارک لایمرمان، مدیر فروش امور لجستیک راینمتال، گفت: عملیات پاییز همچنین برخی کاستیها را آشکار ساخت: این زمین ظرفیت پارکسازی تمام وسایل نقلیه را نداشت و از قطعات زمینی مجزا تشکیل شده بود که راینمتال را مجبور میکرد برای جابجایی سربازان از اتوبوس استفاده کند. یک رزمایش قبلی نیز ضرورت نصب یک چراغ راهنمایی جدید در یک نقطه خاص برای تسهیل تردد کاروانهای نظامی در سراسر کشور و کاهش ترافیک را برجسته کرده بود.
بعضی از بزرگترین موانع پیش روی تصمیمگیرندگان نظامی آلمان، موانع نامرئی هستند: قوانین پیچیده تدارکات، قوانین سختگیرانه حفاظت از دادهها و سایر مقرراتی که در دوران صلحانهتر تدوین شدهاند.
در این مقاله آمده است که اجرای این طرح نیازمند تغییر در نگرشها و کنار گذاشتن عاداتی است که در نسل گذشته شکل گرفته است.
نیلس شمیت (Nils Schmid)، معاون وزیر دفاع آلمان، گفت: «ما باید چیزهایی را که فراموش کردهایم، دوباره بیاموزیم. ما باید بازنشستگان را بازگردانیم تا به ما بگویند قبلاً چگونه این کار را انجام میدادند.»
یک بخش ۳.۵ مایلی (حدود ۵.۶ کیلومتری) از اتوبان فدرال A44 بین روستاهای اشتاینهاوزن و برونکن در غرب آلمان، نشان میدهد که اروپا در ۴۰ سال صلح چگونه غافل شده و اکنون برای هوشیاری مجدد به چه قیمتی نیاز دارد.
برخلاف سایر بخشهای این اتوبان، در این بخش به جای چمنزار، حائل وسط آن از آسفالت سخت و محکم ساخته شده است. نواحی استراحت به طور غیرعادی عریض و با شکل نامتعارف هستند. در دیدرس هیچ پل هوایی یا کابل برقی وجود ندارد.
در دوران جنگ سرد، دهها بخش از این قبیل به عنوان باند فرود اضطراری ساخته شده بودند. مخازن سوخت جت (نفت سفید) در زیر پارکینگها دفن شده بودند. نگهدارندهها قابل جدا شدن بودند و یک برج کنترل ترافیک هوایی متحرک میتوانست در عرض چند دقیقه برپا شود.
در دوران جنگ سرد، زیرساختهای دو منظوره (نظامی-مدنی) در سراسر آلمان یافت میشدند و اتوبانها، پلها، ایستگاههای راهآهن و بنادر طوری طراحی میشدند که در صورت لزوم به عنوان داراییهای نظامی مورد استفاده قرار گیرند.
سپس جنگ سرد به پایان رسید و دیگر نیازی به زیرساختهای دو منظوره نبود. تونلها و پلهایی که پس از آن ساخته شدند، اغلب برای عبور کاروانهای نظامی بیش از حد باریک یا شکننده بودند. در سال ۲۰۰۹، برلین الزام به نصب تابلوهایی که ظرفیت عبور وسایل نقلیه نظامی در جادهها را نشان میداد، لغو کرد.
حتی زیرساختهای دوران جنگ سرد نیز همیشه آماده به کار نیستند. آلمان تخمین میزند که به دلیل کمبود طولانیمدت سرمایهگذاری، ۲۰ درصد از اتوبانها و بیش از یکچهارم از پلهای اتوبانی نیاز به تعمیر دارند. به گفته انجمن بنادر دریایی آلمان، بنادر این کشور در دریای شمال و دریای بالتیک نیازمند پروژههایی به ارزش ۱۵ میلیارد یورو هستند، از جمله ۳ میلیارد یورو برای ارتقاءهای دو منظوره مانند تقویت اسکلهها.
در این مقاله اشاره شده است که این وضعیت ناهماهنگ، آزادی عمل ارتش را در زمان جنگ محدود خواهد کرد. نقاط گلوگاه ترافیکی در نقشه تحرک نظامی، یکی از محرمانهترین عناصر این نقشه راه است.
بزرگترین عدم قطعیت: زمان
یک حادثه اخیر که کمتر شناخته شده اما پیامدهای جدی داشت، ابعاد این مشکل را بار دیگر برجسته ساخت.
شب ۲۵ فوریه ۲۰۲۴، کشتی باری «راپیدا» با پرچم هلند به پلی راهآهن روی رودخانه وسر در شمالغرب آلمان برخورد کرد و باعث قطع حمل و نقل ریلی شد.
در پی آن، شرکت راهآهن آلمان (دویچه بان) یک پل موقت نصب کرد که دو ماه بعد افتتاح شد، اما در ماه ژوئیه مجدداً توسط کشتی دیگری به آن برخورد شد و حمل و نقل ریلی برای یک ماه دیگر متوقف گردید.
اگرچه این حوادث تنها در اخبار محلی منعکس شد، اما باعث سردرگمی و نگرانی جدی برای ناتو شد.
این پل بر روی تنها خط راهآهن به سمت بندر نوردنهام در دریای شمال قرار داشت و آن بندر تنها اسکلهای در شمال اروپا بود که در آن زمان مجوز بارگیری تمامی مهمات ارسالی به اوکراین را داشت.
در هر دو حادثه، مقامات امنیتی هیچ نشانهای از خرابکاری عمدی پیدا نکردند.
با این حال، تأمین مهمات برای چندین هفته قطع شد و بخشی از محمولهها مجبور به بارگیری مجدد روی کشتیهای دیگر شدند. بر اساس گزارشی که به وزارت دفاع آمریکا ارائه شد، بالاترین فرماندهی نظامی این کشور در اروپا مجبور شد محمولهها را به یک بندر در لهستان منتقل کند.
«بسیاری از بنادر تنها یک خط راهآهن به مناطق داخلی دارند. این یک نقطه ضعف است.» گفت هولگر بانیک (Holger Banik)، مدیرعامل بنادر ایالت نیدرزاکسن آلمان.
پل راهآهن آسیبدیده روی رودخانه وسر. این پل به تنها بندر آلمان که مجوز بارگیری مهمات برای اوکراین را داشت، خدماترسانی میکرد. یک حادثه در سال ۲۰۲۴ باعث قطع تأمین برای چندین هفته شد.
در کوتاهمدت، افزایش توان مقاومت به معنای بهرهبرداری حداکثری از شبکههای جادهای و ریلی موجود است. در بلندمدت، دولت آلمان هدف دارد که تا سال ۲۰۲۹ مبلغ ۱۶۶۰ میلیارد یورو در زیرساختها سرمایهگذاری کند که بیش از ۱۰۰۰ میلیارد یورو آن به راهآهن که برای مدت طولانی نادیده گرفته شده بود، اختصاص یافته و توسعه زیرساختهای دو منظوره در اولویت قرار خواهد گرفت.
در واقع، تنها چند روز پس از آغاز درگیری اوکراین، آلمان فرآیند چندین ساله آمادگی برای جنگ را کلید زد؛ زمانی که اولاف شولتس، صدراعظم وقت آلمان، یک صندوق ۱۰۰۰ میلیارد یورویی برای بازسازی نظامی اعلام کرد و این تصمیم را یک «نقطه عصر» (Zeitenwende) نامید.
در اواخر همان سال، بوندسور (نیروهای مسلح آلمان) «فرماندهی دفاع از قلمرو» را برای تدوین طرحهای عملیاتی تأسیس کرد.
تحلیلگران میگویند که در یک درگیری احتمالی با روسیه، آلمان دیگر یک کشور خط مقدم نخواهد بود، بلکه یک نقطه تجمع (hub) خواهد بود. علاوه بر فرسودگی زیرساختها، آلمان باید با کاهش تعداد نیروها و تهدیدهای جدیدی مانند پهپادها نیز مقابله کند.
کلادیا ماژور (Claudia Major)، رئیس ابتکار امنیت فراآتلانتیک در بناد مارشال آلمان در آمریکا، گفت: «پناهندگان و نیروهای کمکی از جهات مخالف به داخل خواهند آمد. جابجایی این افراد نیازمند مدیریت است و این کاری است که ارتش آلمان به تنهایی، به خصوص در زمان جنگ، نمیتواند انجام دهد.»
این به آن معناست که ارتش نیازمند همکاری با بخش خصوصی و سازمانهای مردمی در مقیاسی بیسابقه است.
اگرچه دولت جدید تحت رهبری فردریش مرتس امسال بر یک برنامه ۵۰۰۰ میلیارد یورویی برای هزینههای دفاعی تأکید کرده و اعلام کرده است که «سیستم ثبتنام سربازی» را ایجاد خواهد کرد، اما بوندسور به صورت محرمانه عمل میکند؛ این نهاد با بیمارستانها، پلیس و سازمانهای امدادی هماهنگی میکند، با ایالتها و شرکتهای بهرهبردار از اتوبانها توافقنامههایی منعقد میکند و مسیرهای حمل و نقل برای کاروانهای نظامی را برنامهریزی میکند.
مسائلی که آلمان باید حل کند، بسیار است.
در این مقاله اشاره شده است که نارساییهای قوانین دوران صلح نیز مقابله با خرابکاری را برای آلمان دشوارتر میکند، در حالی که خرابکاری یکی از بزرگترین تهدیدات برای این طرح عملیاتی است.
چنین اقدامات خرابکارانهای در حال وقوع است. در سالهای اخیر، دهها حمله به سیستم راهآهن، از جمله آتشافروزی تا تخریب کابلها، صورت گرفته است. در ماه اکتبر، دادگاهی در مونیچ مردی را به دلیل برنامهریزی برای خرابکاری در تأسیسات نظامی و زیرساختهای راهآهن آلمان به نفع روسیه، به زندان محکوم کرد.
«اگر آلمان به مرکز ارتباطی ناتو تبدیل شود، بستن بنادر، قطع برق و مختل کردن راهآهن، همگی اهداف دشمن خواهند بود.» گفت پائول اشتروبل (Paul Strobel)، مدیر امور عمومی شرکت تولیدکننده پهپاد کوانتوم سیستمز (Quantum Systems).
کوانتوم سیستمز یکی از بزرگترین و موفقترین استارتاپهای دفاعی آلمان است. اشتروبل گفت که این شرکت صدها پهپاد به مولداوی و رومانی تحویل داده و هزاران فروند از آنها هر روز در آسمان اوکراین به پرواز درمیآیند. با این حال، تاکنون این شرکت تنها ۱۴ فروند پهپاد به بوندسور فروخته است.
یک دلیل اصلی: قوانین منسوخ. پهپادهای فروخته شده به ارتش آلمان مجاز پرواز در مناطق مسکونی متراکم را ندارند. قانون همچنین داشتن چراغهای موقعیتیاب برای آنها را الزامی کرده است.
اشتروبل گفت: «این مورد در حوزه غیرنظامی منطقی است، اما در محیط نظامی کارساز نیست.»
با این حال، ارتش آلمان نسبت به پیشرفتها خوشبین است.
یکی از تدوینکنندگان «طرح عملیاتی آلمان» گفت: «با توجه به اینکه ما در اوایل سال ۲۰۲۳ از صفر شروع کردیم، از پیشرفت حاصل شده تا امروز بسیار راضی هستیم. این یک دستاورد بسیار دقیق و پیچیده است.»
با این حال، همانطور که آزمونهای فشار اخیر نشان دادهاند، برای انطباق این طرح با واقعیت، کارهای زیادی باقی مانده است. بزرگترین عدم قطعیت پیش روی طراحان، این است که چقدر زمان در اختیار دارند.
فردریش مرتس در ماه سپتامبر به رهبران کسب و کار گفت: «تهدید واقعی است. ما در وضعیت جنگی به سر نمیبریم، اما دیگر در صلح زندگی هم نمیکنیم.»
همین ماه، بوریس پیستوریوس، وزیر دفاع آلمان، در مصاحبه با روزنامه فرانکفورتر آلگماینه زایتونگ با ابراز نگرانی گفت که روسیه پس از بازیابی قدرت نظامی خود ممکن است به اعضای شرقی ناتو حمله کند و «جدیدترین دیدگاهها نشان میدهد که این زمان ممکن است سال ۲۰۲۸ باشد.»
دیمیتری پسکوف، سخنگوی کرملین، هشدار داد که اظهارات پیستوریوس به «بهبود وضعیت» کمک نمیکند و برعکس، ممکن است روسیه را به اتخاذ اقدامات پیشگیرانه وادار کند.
«این نوع لفاظیهای نظامیگرایانه در اروپا رو به افزایش است. روسیه مخالف رویارویی با ناتو است، اما ممکن است مجبور شود اقدامات پیشگیرانه لازم را برای تأمین امنیت خود به عمل آورد.»
مجله جنوب جهانی-بررسی مسائل جنوب جهانی – سال بیستم 