اسناد افشاشده: جبههٔ تغییر رژیم ایالات متحده به انقلابیون جوان نپالی کمک مالی کرده است.- دِ گِرِیزون
کیت کلارنبرگ (Kit Klarenberg)
ترجمه مجله جنوب جهانی
پروندههای افشاشدهای که توسط دِ گِرِیزون بررسی شدهاند، نشان میدهند که دولت ایالات متحده مخفیانه به گروههای جوان نپالی در آستانهٔ یک کودتای خشونتآمیز کمک مالی کرده است. این ارتش سایهٔ «نسل زد» در حالی بسیج شد که آمریکا در تلاش بود نفوذ چین و هند را بر کاتماندو خنثی کند؛ کاتماندویی که اکنون تحت کنترل رهبری است که توسط یک نظرسنجی غیررسمی در رسانههای اجتماعی انتخاب شده است.
اسناد فاششده نشان میدهند که «نهاد ملی برای دموکراسی» (NED) وابسته به دولت ایالات متحده، صدها هزار دلار هزینه کرده است تا دهها جوان نپالی را در مورد «راهبردها و مهارتهای سازماندهی اعتراضات و تظاهرات» آموزش دهد؛ این آموزشها پیش از یک کودتای خشونتآمیز که دولت نپال را در سپتامبر ۲۰۲۵ سرنگون کرد، صورت گرفته است.
این اسناد از کارزار پنهانی پرده برمیدارند که توسط بخشی از نهاد ملی برای دموکراسی، موسوم به «مؤسسهٔ جمهوریخواه بینالمللی» (IRI)، سازماندهی شده بود و هدفش پرورش یک «شبکه» از فعالان سیاسی جوان نپالی بود که صراحتاً «تبدیل به نیرویی مهم برای حمایت از منافع آمریکا» شوند. اسناد فاششده خاطرنشان میسازند که برنامهٔ مؤسسهٔ جمهوریخواه بینالمللی «جوانان پرشور… و رهبران سیاسی را به هم پیوند میدهد» و «آموزشهای جامعی در مورد چگونگی راهاندازی کارزارهای ترویجی و اعتراضات» فراهم میکند.
بر اساس گزارشی از مؤسسهٔ جمهوریخواه بینالمللی، تظاهرات سازمانیافته تحت چتر نهاد ملی برای دموکراسی، میبایست به «مسائل انتخابشده» توسط مؤسسه و همکاران محلی آن مرتبط میشد تا از این طریق «اطمینان حاصل شود که نگرانیهای ایالات متحده در مورد دموکراسی نپال [برطرف خواهد شد]». همانطور که دِ گِرِیزون گزارش داده است، تلاش مشابهی توسط مؤسسهٔ جمهوریخواه بینالمللی در بنگلادش به وقوع یک کودتا در اوت ۲۰۲۴ کمک کرده بود.
نپال در سپتامبر ۲۰۲۵، پس از آنکه مقامات به دلیل عدم پایبندی شرکتهای رسانههای اجتماعی از جمله فیسبوک، یوتیوب و توییتر/ایکس به مقررات محلی مبنی بر ثبتنام نزد دولت، دسترسی به آنها را مسدود کردند، دچار اعتراضات به اصطلاح «نسل زد» شد. در جریان خشونتهای ناشی از آن، دستکم ۷۶ نفر کشته شدند که چندین افسر پلیس را نیز شامل میشد، و این امر به استعفای نخستوزیر کمونیست، کِی. پی. شارما اُلی، کمتر از یک هفته پس از آغاز خشونتها منجر شد.
چند روز بعد، او با یک رهبر موقت جایگزین شد که در یک نظرسنجی بینام با کمتر از ۱۰,۰۰۰ رأی ثبتشده از حسابهای دیسکورد انتخاب شده بود.
اگرچه این ناآرامیها در رسانههای غربی به طور گسترده به عنوان یک قیام صلحآمیز و دموکراتیک علیه یک دولت اقتدارگرا توصیف شد، اما ویدئویی از این آشوبها، معترضانی را نشان میداد که مجهز به تفنگهای نیمهخودکار در سطح شهرها دست به هرجومرج میزدند. پرچم «جولی راجر» (جمجمه و استخوانهای متقاطع) از مجموعهٔ انیمهٔ محبوب «وان پیس» به شکل برجستهای به چشم میخورد، درست همانطور که در شورشهای اخیر «نسل زد» علیه دولت در فیلیپین، اندونزی و مکزیک نیز دیده شده بود. هر یک از این کشورها، تا حدودی به دلیل نزدیکی به چین یا آمریکا، مهرهٔ شطرنجی حیاتی در بازی سیاست بینالملل به شمار میروند.
اسناد افشاشده نشان میدهند که نپال برای مؤسسهٔ جمهوریخواه بینالمللی از اهمیت ویژهای برخوردار بوده است. این مؤسسه از «موقعیت جغرافیایی راهبردی» نپال بین چین و هند تمجید میکرد و میگفت که این موقعیت، کشور را به «هستهٔ» جاهطلبیهای «هند و اقیانوس آرام» واشنگتن تبدیل میکند؛ جاهطلبیهایی که مشخصاً هدفشان محاصرهٔ پکن با دولتهای فرمانبردار و تأسیسات نظامی آمریکا است. پیشبینی میشد ابتکارات مؤسسهٔ جمهوریخواه بینالمللی برای آموزش جوانان کاتماندو جهت «استفاده از قدرت خود برای مداخلهٔ در سیاستگذاری» و تأثیرگذاری بر «تصمیمگیریهای ملی»، تأثیری «فراتر از طول عمر» پروژههای زیربنایی داشته باشد. فارغالتحصیلان نه تنها برای ایجاد آشوب در سطح خیابان آماده میشدند، بلکه برای تأسیس احزاب سیاسی و کاندیداتوری در انتخابات نیز تربیت میشدند.
پروندههای افشاشده نشان میدهند که مؤسسهٔ جمهوریخواه بینالمللی از اعتراضات موسوم به «کافی است، کافی است» که در تابستان ۲۰۲۰ در نپال در واکنش به سیاستهای دولت در مورد کووید رخ داد، الهام گرفته است. از نظر این مؤسسه، آن تظاهرات توانایی جوانان را برای «شکل دادن و ایفا کردن نقشی مهم در سیاست نپال» و گرفتن امتیاز از دولت ثابت کرد؛ «موفقیتی» که این زیرمجموعهٔ نهاد ملی برای دموکراسی مشتاق بود آن را «حفظ» کرده و «از آن بهرهبرداری» کند. از این رو، مؤسسه تصمیم گرفت تا به جوانان این کشور «فرصتها و بسترهایی برای توسعهٔ شبکههای گسترده و پایدار ارائه دهد تا بتوانند بهطور مؤثر از نگرانیهای مشترک حمایت کرده و قهرمانان موفقی برای تغییر دموکراتیک با پشتیبانی ایالات متحده باشند».
نهاد ملی برای دموکراسی از زمان تأسیس خود در سال ۱۹۸۳، مخفیانه منابع مالی طرحهای مشابهی را در سراسر جهان برای براندازی دولتهای مستقل در طول دههها تأمین کرده است، و یکی از بنیانگذاران آن علناً به این امر بالیده است که «بسیاری از کارهایی که امروز انجام میدهیم، ۲۵ سال پیش توسط سازمان سیا مخفیانه انجام میشد». این اسناد قویاً حاکی از آن است که آشوبهایی که در سپتامبر در کاتماندو به وقوع پیوست، ممکن است نقطهٔ اوج تلاشهای واشنگتن برای پرورش یک رهبری سیاسی در نپال باشد که با «راهبرد هند و اقیانوس آرام» آن سازگار باشد. از آنجا که این منطقه در پی گرایش اخیر هند به سوی چین و روسیه بیش از پیش به هم پیوسته میشود، دولت امنیت ملی ایالات متحده بدون شک از روی کار آمدن یک دولت فرمانبردارتر در کشور نپال که از لحاظ ژئوپلیتیک حیاتی است، استقبال خواهد کرد.
فعالان جوان، «اصلاحات مورد حمایت آمریکا» را ترویج میکنند
بر اساس این اسناد، یکی از مهمترین پروژههای مؤسسهٔ جمهوریخواه بینالمللی در نپال، برنامهای به نام «Yuva Netritwa: Paradarshi Niti» (رهبری جوانان: سیاست شفاف) بود که با هزینهٔ اولیهٔ ۳۵۰,۰۰۰ دلار از ژوئیه ۲۰۲۱ تا ژوئن ۲۰۲۲ به اجرا درآمد. هدف این پروژهٔ مؤسسهٔ جمهوریخواه بینالمللی، فراهم کردن «فرصتهای بیشتر برای رهبران نوظهور [با هدف] تقویت حرکت برای فعالیت جوانان و اعمال فشار بر تصمیمگیرندگان سیاسی نپال» بود. پیشبینی میشد که این برنامه برای ۶۰ تا ۷۰ جوان نپالی «سودمند» باشد.
این پروندهها بیان میکنند که «شبکههایی از فعالان جوان و رهبران سیاسی» در نپال پرورش داده خواهند شد، «مهارتها، منابع و بسترهایی برای برقراری ارتباط» و بیان عمومی نارضایتیهایشان در اختیار آنها قرار خواهد گرفت، و سپس آموزش خواهند دید تا «نگرانیها در مورد آشفتگی سیاسی، فساد دولتی و سیاستگذاری ملی را مطرح کنند». نگرانیهای واشنگتن از طریق «کارزارهای ترویجی و اعتراضات، که دولت نپال را به توجه بیشتر به نگرانیهایشان و ترویج اصلاحات دموکراتیک مورد حمایت ایالات متحده ترغیب میکنند» رفع خواهد شد.
هنگامی که تعداد کافی از «رهبران جوان» نپالی که «ارزشهای» آمریکا را «تأیید و تبلیغ» میکنند، تربیت شدند، میتوان از آنها برای «راهاندازی کارزارهای ترویجی دربارهٔ مسائل نپال که مورد توجه ایالات متحده است» بسیج کرد. مؤسسهٔ جمهوریخواه بینالمللی متعهد شد که «آکادمی رهبران نوظهور» (ELA) را برای تقویت پروژهٔ خود به کار گیرد؛ این آکادمی به عنوان «برنامهای از مؤسسهٔ جمهوریخواه بینالمللی که به دنبال گرد هم آوردن فعالان مدنی جوان و رهبران سیاسی است… و مهارتها، بسترها و منابع لازم برای آغاز تغییرات مثبت در جوامع آنها را فراهم میکند»، توصیف شد.
این مؤسسه به این امر بالید که سایر برنامههای آکادمی رهبران نوظهور آن «در نقاط دیگر آسیا»، مانند سریلانکا و اندونزی، «موفقیتآمیز بوده» و فعالان جوان منتخب آن را «برای پذیرش جایگاههای رهبری در جوامع و احزابشان» آماده کرده است.
مؤسسهٔ جمهوریخواه بینالمللی متعهد شد که «به طور خاص از بخشهای مختلف – شامل احزاب سیاسی، جامعهٔ مدنی و رسانهها» برای آکادمی رهبران نوظهور نپال «درخواست پذیرش نماید». در این گزارش آمده است که این «رهبران جوان» با «مهارتها و دانش لازم برای اطمینان از اینکه تلاشهای ترویجی و اعتراضات آتی به اندازهای مؤثر و پایدار باشند که افراد بیشتری را به مشارکت» در اقدامات سیاسی مورد تأیید ایالات متحده «تشویق کنند»، مجهز خواهند شد.
پس از بازگشت به زندگی روزمرهٔ خود، مؤسسه «شرکتکنندگان را تشویق و پشتیبانی خواهد کرد تا برای کسب جایگاههای بالاتر در احزاب سیاسی مربوطهٔ خود تلاش کنند».
مؤسسهٔ جمهوریخواه بینالمللی ابراز اطمینان کرد که یک «شبکهٔ جوانان» نپالی ایجاد خواهد کرد که «در تصمیمگیریهای ملی نقش دارند». نویسندگان گزارش نوشتند که این اخلالگران جوان منتخب مؤسسهٔ جمهوریخواه بینالمللی، «روشهایی… را برای انتشار مؤثر پیامهای کارزارهای ترویجی و اعتراضات» خواهند آموخت، و بهطور خاص «رسانههای اجتماعی و سایر ابزارهای مبتنی بر وب» را به عنوان راههای ایدهآل برای پخش پیام برجسته کردند. مؤسسهٔ جمهوریخواه بینالمللی پیشبینی کرد که در نهایت، «نتایج شایان توجه کارزارهای ترویجی و اعتراضات برای جوانان بیشتری شناخته شده و علاقهٔ آنها به مشارکت را برمیانگیزد».
در اوت ۲۰۲۱، مؤسسهٔ جمهوریخواه بینالمللی، هنگام درخواست ۵۰۰,۰۰۰ دلار برای یک «پروژهٔ آموزش مدنی جوانان» محلی، به پژوهشهای داخلی استناد کرد که نشان میداد ۹۰ درصد جوانان نپالی «از سیاست دلسرد شدهاند». از آنجا که جوانان ۴۰ درصد از جمعیت کشور را تشکیل میدادند، آموزش رهبران مدنی و سیاسی آینده که «از توسعهٔ یک کشور فدرالیست قوی و پایدار که برای راهبرد هند و اقیانوس آرام ایالات متحده حیاتی است، حمایت میکنند»، امری حیاتی تلقی میشد. مؤسسهٔ جمهوریخواه بینالمللی به این امر بالید که «به شکلی منحصربهفرد برای استفاده از جامعهٔ مدنی و ارتباطات سیاسی خود» در پشتیبانی از این هدف «آماده است». معلوم نیست که آیا این بودجه در نهایت تخصیص یافته است یا خیر.
نهاد تغییر رژیم ایالات متحده به جوانان نپالی «سازماندهی اعتراضات» را میآموزد
پروندهٔ افشاشدهٔ دیگری بیان میکند که چگونه مؤسسهٔ جمهوریخواه بینالمللی «راهنماهای آموزشی برای کارگاههای توانمندسازی جوانان» را برای پیشبرد اهداف هر دو برنامهٔ «Yuva Netritwa: Paradarshee Neeti» و شعبهٔ محلی آکادمی رهبران نوظهور نهاد ملی برای دموکراسی تهیه کرده است. این رویدادها با هدف جذب جوانان نپالی از سراسر کشور برگزار شدند که «هم وابسته به سیاست و هم غیر وابسته به سیاست بودند تا ظرفیت آنها برای ایجاد تغییر مثبت تقویت شود… و ویژگیهای رهبریشان توسعه یابد». این سند توضیح میدهد که این جلسات برای کمک به شرکتکنندگان برای تقویت «سخنرانی عمومی، پیامرسانی راهبردی، بسیج منابع، مدیریت کارزارهای ترویجی و اعتراضات و حکمرانی مؤثر» در نظر گرفته شده بود.
به شرکتکنندگان کارگاهها آموزش داده شد که چگونه فعالان جوان در سراسر جهان به «تغییرات اجتماعی-اقتصادی و سیاسی» دست یافتهاند و نکاتی در مورد چگونگی بازآفرینی آن جنبشها در سطح محلی به آنها ارائه شد. به طور همزمان، پتانسیل «رهبری» آنها به صورت انفرادی ارزیابی میشد و آموزشهایی با تمرکز بر «الهام بخشیدن و ایجاد انگیزه در شرکتکنندگان برای تبدیل شدن به رهبرانی منطقی، خوب و مؤثر برای هدایت تغییر» به آنها داده میشد. همچنین آنها تشویق میشدند تا «رهبری را تمرین کنند»، با درسهایی در مورد اینکه «چگونه رهبران جوان میتوانند تغییر سیاسی را از طریق اعتراض به پیش ببرند».
ماژول نهایی بر «افزایش دانش و مهارتهای شرکتکنندگان» متمرکز بود تا به آنها کمک کند تا از «صاحبان مناصب عمومی» «پاسخگویی» را مطالبه کنند. این امر قرار بود از طریق آموزش شرکتکنندگان «در استفاده از فناوری مدرن برای جمعآوری دادهها، ردیابی نگرانیهای جامعه، و بیان این نگرانیها» از طریق کارزار آنلاین، با «استفاده از ابزارهای دیجیتال شناساییشده توسط کارشناسان فنی در بخش دموکراسی دیجیتال مؤسسهٔ جمهوریخواه بینالمللی» محقق شود.
برنامهٔ درسی پنهانی مؤسسهٔ جمهوریخواه بینالمللی همچنین شامل درسهایی در مورد «راهبردها و مهارتهای سازماندهی اعتراضات و تظاهرات» برای تأثیرگذاری بر سیاستهای «محلی، استانی و ملی» بود. در همین حال، این مؤسسه خدمات یک شرکت مستقر در کاتماندو به نام «سولوشنز کانسالتنت» (Solutions Consultant) را برای انجام گروهبندی گستردهٔ تمرکز از فوریه تا آوریل ۲۰۲۲ به خدمت گرفت و به دنبال «شناسایی و ارزیابی موانعی بود که جوانان نپالی هنگام مشارکت در فرایند سیاسی با آنها روبهرو هستند».
شرکت سولوشنز کانسالتنت قرار بود هفت بحث گروه تمرکز را هدایت کند و «۸ تا ۱۰ شرکتکننده برای هر گروه حضوری یا ۵ تا ۷ شرکتکننده برای هر گروه آنلاین و همچنین ۲ تا ۳ نفر جایگزین در صورتی که هر یک از شرکتکنندگان اصلی قادر به شرکت نباشند، جذب کند». هزینهٔ این عملیات ۹,۱۳۵ دلار بود، که بخش ناچیزی از ۳۵۰,۰۰۰ دلار سالانهای بود که مؤسسهٔ جمهوریخواه بینالمللی در عملیات «توانمندسازی جوانان» نپالی خود سرمایهگذاری میکرد. این امر نشان میدهد که تعداد قابل توجهی از مردم محلی مورد بررسی قرار گرفتند، اگرچه تعداد دقیق افرادی که در مجموع رادیکالیزه شدند، مشخص نیست.
کارکنان مؤسسهٔ جمهوریخواه بینالمللی به دنبال «مشاهدهٔ بحثهای گروه تمرکز به صورت حضوری یا از راه دور» بودند و درخواست ضبطهای «با کیفیت بالا» از جلسات «با صدای واضح» به همراه «رونوشت کامل کلمه به کلمه به زبان انگلیسی» را از شرکت سولوشنز کانسالتنت داشتند. این شرکت همچنین باید اطمینان حاصل میکرد که «هر یک از سخنرانان شرکتکننده» از طریق «شماره یا نام کوچک» قابل شناسایی باشند، تا نظرات آنها با «سن دقیق، سطح تحصیلات، شهر و شغل» آنها مرتبط شود. شرکتکنندگان «بین ۱۸ تا ۳۵ سال سن داشتند و هر جلسه تقریباً از نظر جنسیتی متعادل بود».
مؤسسهٔ جمهوریخواه بینالمللی اعلام کرد که: «این جوانان رهبران و فعالان سیاسی خواهند بود، از جمله (اما نه محدود به) شاخههای جوانان احزاب سیاسی، فعالان غیروابسته به سیاست و نمایندگان جامعهٔ مدنی، و همچنین جوانانی که فعالیت مدنی ندارند». این مؤسسه همچنین به دنبال «مصاحبه با خبرگان کلیدی» با «فعالان جامعهٔ مدنی و سیاستمداران» برای بررسی این موضوع بود. شرکت سولوشنز کانسالتنت موظف بود با «مصاحبهشوندگان احتمالی» که توسط مؤسسهٔ جمهوریخواه بینالمللی ارائه شده بودند، تماس بگیرد «با هدف جذب آنها برای مصاحبه و/یا کسب توصیه برای مصاحبهشوندگان احتمالی اضافی یا جایگزین».
کودتا راه را برای بازگشت سلطنت هموار میکند
مؤسسهٔ جمهوریخواه بینالمللی به صراحت به مدیران گروه تمرکز دستور داد که «باید تأکید کنند که مهم است که شرکتکنندگان آزادانه و آشکارا صحبت کنند» و شرکتکنندگان باید «درک کنند که اظهارات آنها، چه مثبت و چه منفی، به درک و رفع موانعی که مانع مشارکت کامل جوانان در سیاست میشوند، کمک خواهد کرد». مؤسسهٔ جمهوریخواه بینالمللی «راهنمای» خود را به گونهای توصیف کرد که برای «آشنا کردن مدیر با سؤالات و مسائلی که مایل به پرداختن به آنها هستیم»، طراحی شده است.
تا زمانی که مدیران بر موضوعات منتخب مؤسسهٔ جمهوریخواه بینالمللی تمرکز میکردند، «آزادی داشتند که سؤالات را ترکیب کنند، سؤالات را تغییر دهند، سؤالاتی را که به نظر کارآمد نیستند حذف کنند و در پاسخ به روندهای جالبی که آشکار میشوند، سؤالاتی را اضافه کنند».
این محصول نهایی که با عنوان «مطالعهٔ کیفی مشارکت سیاسی جوانان در نپال» ارائه شد، بینش گستردهای را در مورد موانع درکشده در راه مشارکت سیاسی در سطح محلی ارائه داد. به طرزی کنایهآمیز، چندین مصاحبهشونده از این امر ابراز ناامیدی کردند که شهروندان جوان «اغلب توسط احزاب سیاسی تثبیتشده استفاده و دور انداخته میشوند»، احزابی که تنها به دنبال پیشبرد اهداف خود هستند. یک مرد ۲۴ سالهٔ ناشناس اشاره کرد که حزب کنگرهٔ کاتماندو در مواقع لزوم از «جوانان در طول تظاهرات» بهرهکشی میکند، اما بعداً آنها و نگرانیهایشان را نادیده میگیرد. آنها اشاره کردند که این معترضان مورد حمایت حزب برای استفاده از تاکتیکهای خشونتآمیز ترغیب میشدند.
این شرکتکننده اضافه کرد: «دولت سیاستهایی را وضع میکند و جوانان در مخالفت با آن تظاهرات میکنند». در جایی دیگر، از یک خبرچین ناشناس از حزب مخالف «بیبکشیل ساجها» نقل شده است که «جوانان توانمند از سیاست معنادار دور نگه داشته میشوند و تنها برای تقویت تظاهرات و شورشهایی که توسط «احزاب سنتی» علیه دولت وقت نپال سازماندهی میشوند، استفاده میشوند». این خبرچین با ابراز تأسف گفت که فعالان جوان «برای مبارزه در خیابانها و محافظت از جایگاه رهبران به کار گرفته میشوند، اما در مورد چگونگی توسعهٔ کشور خود هیچ نقشی ندارند».
این پویایی، که در آن فعالان جوان از طریق تظاهرات ناشی از مخالفت با سیاست دولت، ویرانیهایی در سیاست نپال ایجاد میکردند، تنها چند سال بعد به وضوح نشان داده شد، زمانی که اعتراضات «نسل زد» دولت منتخب کاتماندو را برکنار کرد. این آشوبها دقیقاً با نگرانیهایی آغاز شد که مؤسسهٔ جمهوریخواه بینالمللی به دنبال بهرهبرداری از آنها بود و این امر سؤالاتی را در مورد اینکه آیا این رویداد الهامگرفته از کارزار مداخلهجویانهٔ دولت ایالات متحده بوده است یا خیر، مطرح میکند.
همانطور که نیویورک تایمز در سرمقالهٔ ۱۵ سپتامبر خود اعتراف کرد، در حالی که «نپالیها از هر قشر زندگی آماده بودند تا سیستمی را که برای دههها برای دستیابی به آن جنگیده بودند، رد کنند»، فاقد «حس روشنی از آنچه در پی خواهد آمد» بودند. این خلأ باعث احیای نیروهایی شده است که به دنبال بازگرداندن سلطنت نپال هستند، سلطنتی که پس از دههها مقاومت سیاسی توسط نیروهای جمهوریخواه، سرانجام در سال ۲۰۰۸ از قدرت کنار گذاشته شد.
همانطور که تایمز اشاره کرد، «آتشافروزان تقریباً تمام ارکان قدرت دولتی»، از جمله پارلمان، دفاتر احزاب، و خانههای وزرای دولت را هدف قرار دادند. با این حال، نهادهای نظامی دستنخورده باقی ماندند، همانطور که کاخ پادشاه سابق نپال، گیانندرا شاه، که بیانیهای در حمایت از شورشیان «نسل زد» صادر کرد. از آن زمان، ارتش فعالانه به دنبال توانمندسازی چهرههای طرفدار سلطنت از طریق گنجاندن آنها در بحثهای مربوط به دولت آیندهٔ کاتماندو با رهبران معترض بوده است.
اگر آموزشهای مؤسسهٔ جمهوریخواه بینالمللی به کودتای سپتامبر کمک کرده باشد، ایالات متحده راه را برای استقرار رهبری هموار خواهد کرد که منافع امپریالیستی آن را پیش خواهد برد، اما از پشتِ زیباییشناسی هرجومرجطلبانه و الهامگرفته از اینترنتِ نافرمانی جوانان.
مجله جنوب جهانی-بررسی مسائل جنوب جهانی – سال بیستم 