مجله جنوب جهانی

در روزهای اخیر، آرژانتین شاهد تحولات سیاسی-اجتماعی مهمی بوده است که در قلب آن، اصلاحات کارگری پیشنهادی دولت خاویر میلی قرار دارد. این اصلاحات که به عنوان یکی از تندترین اقدامات ضدکارگری در تاریخ معاصر این کشور شناخته می‌شود، واکنش‌های گسترده‌ای را از سوی اتحادیه‌های کارگری و جنبش‌های اجتماعی به دنبال داشته است. دولت خاویر میلی، رئیس‌جمهور آرژانتین، طرحی تاریخی را برای اصلاح قوانین کارگری به کنگره این کشور ارائه کرده است که تغییرات بنیادینی را در ساختار حقوق و مزایای کارگران ایجاد می‌کند و می‌تواند حقوق تاریخی کسب‌شده توسط کارگران در طول قرن گذشته را به شدت تضعیف کند. این طرح شامل بازنگری عمیق در سیستم پرداخت غرامت برای کارگران، تغییرات قابل توجهی در دوره و شرایط مرخصی‌های سالانه، محدودسازی حقوق اعتصاب و تغییر در روابط کارفرما-کارگر است که می‌تواند موقعیت کارگران را در بازار کار تضعیف کرده و قدرت چانه‌زنی آن‌ها را به شدت کاهش دهد.

اتحادیه‌های کارگری اصلی آرژانتین، از جمله کنفدراسیون عمومی کار (CGT) و مرکز کارگران آرژانتینی (CTA)، با اتحاد سریع در برابر این اصلاحات ایستاده‌اند. این اتحادیه‌ها که نمایندگان اصلی طبقه کارگر در این کشور هستند، اعتراضات گسترده‌ای را سازماندهی کرده‌اند و در بیانیه‌ای رسمی هشدار دادند که حق تجمع آزادانه یکی از ضمانت‌های اساسی قانون اساسی و دموکراتیک است که باید توسط مقامات عمومی احترام و حفاظت شود. CGT، بزرگ‌ترین مرکز کارگری در آمریکای جنوبی، دولت را مسئول حفظ این حقوق اساسی می‌داند و با CTA که هر دو مجموعه‌هایی از اتحادیه‌های مختلف هستند، در واکنش به این اصلاحات، همکاری نزدیک و بی‌سابقه‌ای برقرار کرده‌اند. این اتحاد نشان‌دهنده عمق نگرانی‌ها و خطرات احساس‌شده از سوی طبقه کارگر در برابر این اصلاحات است.

دولت میلی این اقدامات را تحت عنوان «مدرن‌سازی» قوانین کارگری از دهه ۱۹۷۰ توجیه می‌کند، اما واقعیت این است که این اصلاحات به شدت به نفع کارفرمایان و به ضرر کارگران تمام می‌شود. اصلاحات پیشنهادی میلی مستقیماً به دستاوردهای تاریخی کارگران در طول قرن گذشته حمله می‌کند که نتیجه مبارزات طولانی و خونین کارگران برای به دست آوردن حقوق اولیه خود بوده‌اند. این دستاوردها اکنون در معرض تهدید جدی قرار گرفته‌اند و دولت میلی با تضعیف موقعیت کارگران، به دنبال ایجاد محیطی است که در آن کارفرمایان قدرت بیشتری برای استثمار کارگران داشته باشند. این اصلاحات بخشی از سیاست‌های کلی دولت میلی برای افزایش نابرابری اقتصادی و تمرکز ثروت در دستان اقلیت ثروتمند است که نشان‌دهنده جهت‌گیری کلی دولت برای غارت فقرا و افزایش ثروت اقلیت ثروتمند است.

مقامات دولتی، به ویژه سناتور پاتریشیا بولریچ، با اظهارات تند و تحریک‌آمیز خود، تنش‌های اجتماعی را تشدید کرده‌اند. بولریچ که سابقاً وزیر امنیت بوده و رئیس کمیسیون سنا برای بررسی این طرح است، اظهار داشته که «این قانون از طرف کسی است که کار می‌کند، خواه خوشتان بیاید یا نه». این اظهارات نشان‌دهنده نگاه تحقیرآمیز دولت به کارگران و طبقه کار است و دولت با تهدید به سرکوب نیروهای امنیتی، فضای تنش و ترس را در جامعه ایجاد کرده است. این اقدامات نشان‌دهنده تمایل دولت برای استفاده از زور علیه اعتراضات مسالمت‌آمیز کارگران است و اتحادیه‌ها خواستار تضمین امنیت جسمی و آزادی کسانی شده‌اند که در این اعتراضات شرکت می‌کنند و خواستار آن هستند که دولت از ترویج سخنرانی‌های تهدیدآمیز یا تحقیرآمیز خودداری کند که فقط درگیری را عمیق‌تر کرده و امنیت اجتماعی را به خطر می‌اندازد.

دولت میلی، با حمایت آشکار دونالد ترامپ، سیاست‌های ضدکمونیستی و ضدچینی را دنبال می‌کند که نشان‌دهنده گرایش این دولت به ایدئولوژی‌های راست‌گرایانه و نئولیبرال است. این سیاست‌ها بخشی از برنامه گسترده‌تر دولت برای تغییر ساختارهای اقتصادی و اجتماعی آرژانتین است. میلی در حوزه رمزارزها نیز سیاست‌های مشکوکی داشته است که نشان‌دهنده فساد و تلاش برای پر کردن جیب ثروتمندان است. این اقدامات در کنار سیاست‌های ضدکارگری، نشان‌دهنده جهت‌گیری کلی دولت برای غارت فقرا و افزایش ثروت اقلیت ثروتمند است و می‌تواند به افزایش فقر و نابرابری اقتصادی در آرژانتین منجر شود.

کارگران با خطر از دست دادن دستاوردهای صنفی و حقوق تاریخی خود روبرو هستند. این دستاوردها که نتیجه مبارزات طولانی و خونین کارگران برای به دست آوردن حقوق اولیه خود بوده‌اند، اکنون در معرض تهدید جدی قرار گرفته‌اند. تحولات اخیر در آرژانتین نشان‌دهنده یک چرخش تاریخی در سیاست‌های اقتصادی و اجتماعی این کشور است. دولت میلی با اجرای اصلاحات ضدکارگری و حمایت از ثروتمندان، در حال ایجاد یک ساختار اقتصادی است که به شدت به نفع اقلیت ثروتمند و به ضرر اکثریت فقیر و کارگر است. واکنش‌های گسترده کارگران و اتحادیه‌ها نشان‌دهنده عمق نگرانی‌ها و خطرات احساس‌شده از سوی طبقه کارگر در برابر این سیاست‌هاست. آینده آرژانتین در گرو واکنش‌های اجتماعی و سیاسی به این تحولات خواهد بود و می‌تواند تأثیرات عمیقی بر ساختارهای اقتصادی و اجتماعی این کشور داشته باشد.