
نوشته/وبسایت گوانچا وانگ یی
ترجمه مجله جنوب جهانی
اخیراً در اینترنت چینی، واژه «خط کشتار» ناگهان مرزها را شکست و به موضوعی فراگیر تبدیل شد، و به شهروندان چینی این امکان را داد که به واقعیت «سرمایهداری آمریکا» پی ببرند. امروزه در آمریکا، این واژه دیگر یک تخیل احساسی نیست، بلکه یک واقعیت عریان است.
گزارشی که روزنامه «فایننشال تایمز» در ۲۴ دسامبر منتشر کرد، توصیف کرد که در شهرستان «فرفیلد» ایالت «کنتیکت»، این «خط کشتار» به روشی فوقالعاده ملموس و بیرحم، بارها و بارها در واقعیت تأیید میشود.
در این شهرستان، «گرینویچ» و «بریجپورت» – دو جامعهای که فقط ۳۰ مایل (حدود ۴۸ کیلومتر) با یکدیگر فاصله دارند – بهشت و جهنم را تداعی میکنند. این گزارش مینویسد، این دو، نمونهای بسیار فشرده از «اقتصاد K-شکل» (پدیدهای که شکاف طبقاتی در بازارهای سهام و قیمت مسکن را توضیح میدهد) در آمریکا را تشکیل میدهند: در یک سو، طبقه بالایی جامعه با افزایش قیمت داراییها و انباشت مستمر ثروت قرار دارد، و در سوی دیگر، گروههای کمدرآمدی که تحت فشار هزینههای سرسامآور زندگی و کاهش مزایا قرار دارند، و حایل میانی به سرعت در حال ناپدید شدن است.
در گرینویچ، ساعتی از برند مستقل سوئیسی «لورن فرستیه» به قیمت ۲۱۰ هزار دلار به فروش میرسد، اما همچنان با استقبال روبهروست. «بردفورد واکر»، شریک مدیریتی فروشگاه جواهرات «شریو، کرامپ اند لو»، صراحتاً میگوید: «در شش ماه گذشته، تقاضا برای ساعتهای لوکس، الماس طبیعی، یاقوت کبود و زمرد نهتنها کاهش نیافته، بلکه افزایش هم پیدا کرده است. ما در گرینویچ واقعاً خوششانس هستیم، کسبوکار بسیار خوبی داریم.»
این شهر میزبان صندوقهای پوشبستر مانند AQR، Viking Global Investors و Lone Pine Capital است. در سال ۲۰۲۳، متوسط درآمد کل ساکنان گرینویچ به ۶۸۷ هزار دلار رسید. بازار مسکن نیز به همان اندازه داغ است؛ در ژوئیه امسال، متوسط قیمت فروش خانههای ویلایی از ۳.۱ میلیون دلار به ۳.۵ میلیون دلار افزایش یافته است. بازار سهام که امسال نزدیک به بالاترین رکورد تاریخی خود است، از این روند منتفع شده است؛ تا نوامبر، شاخص ترکیبی صندوقهای پوشبستر HFRI بیش از ۱۱ درصد رشد داشته و نزدیک به بهترین عملکرد خود از سال ۲۰۱۶ است.
«بروس مکگوایر»، رئیس انجمن صندوقهای پوشبستر کنتیکت میگوید: «بسیاری از افراد دارند ثروت هنگفتی به دست میآورند. به نظر میرسد فروشگاهها و رستورانهای واقع در دو طرف خیابان گرینویچ، وضعیت بسیار خوبی دارند.»
با این حال، با طی ۳۰ دقیقه رانندگی به بریجپورت میرسیم، جایی که واقعیت به سرعت تغییر میکند. ساکنان این شهر نه برای خرید کالای لوکس، بلکه برای دریافت تخممرغ، ماکارونی و غذای اضطراری صف میکشند. «روزالین مکدونالد» که در جامعه مهاجرین فقیر «هالو» متولد جامائیکا شده، هنگامی که در بانک غذایی غذا دریافت میکند، میگوید که بیکار است و مجبور است «روز به روز زندگی کند» و قبضها او را در فشار شدید قرار دادهاند. در همان شهرستان فرفیلد، متوسط درآمد ساکنان بریجپورت در سال ۲۰۲۳ فقط ۷۰.۵ هزار دلار بود که کمتر از یکدهم گرینویچ است.
مضحک اینجاست که حتی در گرینویچ که به عنوان منطقه ثروتمندنشین شناخته میشود، سایه «خط کشتار» در حال نزدیک شدن است. حدود ۹ درصد از جمعیت محلی هنوز زیر خط فدرال فقر زندگی میکنند. «دیوید رابین»، رئیس سازمان غیردولتی «گرینویچ یونایتد وی»، اشاره کرد که در این شهر کوچک، هزینه تأمین معیشت پایه – شامل اجاره، غذا و نگهداری از کودکان – حدود ۱۵۱ هزار دلار در سال است. بسیاری از خانوادههای کمدرآمد و متوسط تحمل این هزینه را ندارند و «تقریباً یکسوم افراد، با از دست دادن یک چک حقوق، ممکن است به دام بیافتند.»
رابین گفت که در سالهای اخیر، این شکاف نهتنها کوچکتر نشده، بلکه گسترش هم پیدا کرده است.
«فایننشال تایمز» مینویسد، نظرسنجیهای سطح ملی نیز این شکاف ساختاری را تأیید میکند. شاخص اعتماد مصرفکننده دانشگاه میشیگان نشان میدهد، افرادی که سهام و سبد سرمایهگذاری دارند، نسبت به آینده اقتصادی به طرز قابل توجهی خوشبینتر هستند؛ در حالی که افرادی که این داراییها را ندارند، اعتمادشان به پایینترین سطح از زمان شروع آمارگیری این دانشگاه در سال ۱۹۹۸ رسیده است.
این روزنامه مینویسد، این روند توسط سیاستها تشدید هم شده است. در ژوئیه امسال، دونالد ترامپ رئیسجمهور آمریکا لایحه مالیات و بودجه «بزرگ و زیبا»، که نمادینترین دستاورد قانونی جمهوریخواهان است، را امضا کرد. در برخی موارد، این قانون وضعیت برخی خانوادهها را بدتر هم کرده است. این لایحه برای گروههای پر درآمد مالیات را کاهش داد، اما کمکهای فدرال برای برنامههایی مانند «مدیکید» (بیمه درمانی برای افراد کمدرآمد) و «کوپن غذا» را کاهش داد.
دفتر بودجه کنگره آمریکا تخمین زده است که دهک پایینی ۱۰ درصد، سالانه حدود ۱۶۰۰ دلار ضرر خواهند کرد، در حالی که دهک بالایی ۱۰ درصد، سالانه حدود ۱۲۰۰۰ دلار سود خواهند برد.
برای افرادی که زیر «خط کشتار» قرار دارند، این تأثیر به ویژه آشکار است. «روندا نیل»، رئیس یک سازمان خیریه محلی در بریجپورت، گفت که بخش قابل توجهی از ساکنان محلی به «کوپن غذا» و «مدیکید» وابسته هستند، «اگر این مزایا کاهش یابد، نیروی کار کمدرآمد، سالمندان و کودکان تحت تأثیر قرار خواهند گرفت.»
در مرکز غذاخوری «خانواده توماس مرتون»، این فشار هر روز خود را نشان میدهد. سرآشپز «کلمِن» گفت که چهار سال پیش روزانه فقط ۱۲۵ تا ۱۵۰ نفر برای ناهار میآمدند، اما اکنون این تعداد به ۲۰۰ تا ۲۵۰ نفر افزایش یافته است و «هر روز چهرههای جدیدی میبینیم.»
در صف منتظران، هم مجردان و هم زوجها دیده میشوند. «خوان کاردونا»، یک سابقهدار سابق بیخانمان که در چادر زندگی میکند، گفت: «بریجپورت سخت است، اما فقط یک راه برای بالا رفتن وجود دارد.»
رابین گفت که تحت تأثیر لایحه جدید ترامپ، حدود یکچهارم از ۸۵۰ نفری که در گرینویچ «کوپن غذا» دریافت میکردند، اکنون صلاحیت دریافت آن را از دست دادهاند.
مندی بلو پاکا، رئیس بنیاد جامعه شهرستان فرفیلد، اشاره کرد که ۶ سال پیش، بیخانمانی مزمن در این منطقه تقریباً ریشهکن شده بود، اما پس از همهگیری، این مشکل «روزبهروز وخیمتر شده است.»
پاکا گفت: «پناهگاهها مملو از جمعیت هستند و ایستگاههای اضطراری غذایی تحت فشار شدید قرار دارند. علاوه بر این، افرادی که برای دریافت کمک میآینند فقط افراد زیر خط فقر نیستند، بلکه افراد شاغلی هستند که اکنون با مشکل امنیت غذایی مواجه شدهاند.»
«فایننشال تایمز» مینویسد، در مقابل هزینههای سرسامآور زندگی، ترامپ «قابلتحمل بودن» را «بزرگترین کلاهبرداری» خواند و در عین حال تأکید کرد که دولت او در تلاش برای کاهش قیمتهاست. در ۱۷ دسامبر، او در سخنرانی کاخسفید، هزینههای بالای زندگی را به گردن رئیسجمهور سابق بایدن انداخت و ادعا کرد که تورم «سرکوب» شده است.
اما در بریجپورت، این ادعا تقریباً هیچ پذیرشی ندارد. رابرت والش، یک بیخانمان مسئول هماهنگی توزیع غذا در مرکز توماس مرتون، صریحاً گفت: «ترامپ یک دروغگوی تمامعیار است، او گفت که در روز اول ریاستجمهوری قیمتها را پایین خواهد آورد، اما نتیجه این شد که قیمتها بالاتر رفت.»

