طرح «ده‌ها هزار واحد مسکونی» در کره شمالی به نمایش درآمد؛ کیم جونگ‌اون در محل گفت: «پنج سال زحمت کشیدن، بی‌فایده نبود!» 

رسانه چینی ناظر
ترجمه مجله جنوب جهانی

شهرسازی در کره شمالی از استانداردهای قابل قبولی برخوردار است. پیش از فروپاشی شوروی، وضعیت زندگی مردم کره شمالی حتی بهتر از برادران جنوبی‌شان بود. باید پذیرفت که این ملت ظرفیت سازگاری با شرایط مختلف را دارد و در هر محیطی — حتی تحت نظارت یک «سرپرست» جدید — موفق عمل کرده است. در دوران شوروی و اروپای شرقی، ساختمان ریوکیونگ در پیونگ‌یانگ که اکنون متوقف شده است (هرچند آن زمان تقریباً به اتمام رسیده بود)، با ۱۰۵ طبقه و ارتفاع ۳۳۰ متری، هفتمین ساختمان بلند جهان محسوب می‌شد. بعداً برج زیفِنگ نانجینگ در چین با ارتفاع ۳۵۰ متری جای آن را گرفت.

در حال حاضر، نرخ شهرنشینی کره شمالی به حدود ۷۲ درصد نزدیک است؛ هرچند این رقم ۱۰ درصد کمتر از بالاترین سطح تاریخی آن است، اما زیرساخت‌های اساسی همچنان پابرجاست. نباید تنها به تولید ناخالص داخلی (GDP) اسمی نگاه کرد؛ از منظر کیفیت زندگی و دسترسی سرانه به منابع، کره شمالی از کشورهایی مانند عراق یا لبنان — که GDP اسمی سرانه‌شان بالای ۷۰۰۰ دلار است — بهتر عمل کرده است، به‌ویژه در حوزه‌های صنعتی‌سازی و شهرنشینی. در یک کشوری با جمعیت حدود ۲۰ میلیون نفر، همین تصاویر نشان‌دهنده وجود یک سیستم صنعتی سنگین و همچنین صنایع مصرفی داخلی است. به عنوان مثال، آسانسورهای دیده‌شده در این واحدها قطعاً وارداتی نیستند؛ چرا که کره شمالی هرگز نمی‌تواند آن‌ها را به‌صورت انبوه وارد کند.

دیدگاه بسیاری از ما تحت تأثیر روایت‌های رسانه‌های غربی (و حتی برخی رسانه‌های داخلیِ بی‌تفکر) شکل گرفته است. اگر تنها از منظر GDP غربی به کره شمالی نگاه کنیم، طبیعی است که آن را فقیر بدانیم؛ اما سیستم‌های محاسبه اقتصادی متفاوت‌اند و GDP معیاری مطلق نیست. به عنوان مثال، دانشجویان کره شمالی هزینه‌ای برای تحصیل نمی‌پردازند و حتی حق الزحمه‌ای مشابه کارآموزی دریافت می‌کنند — چنین مزایایی در محاسبه GDP غربی لحاظ نمی‌شوند.