منتشر شده در گرانما
ترجمه مجید افسر برای مجله جنوب جهانی

برای سرزمین کوبا، پانزدهم ژانویه سال ۲۰۲۶ میلادی، همواره با طعمِ گسِ اندوه و در عین حال، با شکوهِ غروری عجین خواهد بود که میهن را در بر می‌گیرد؛ آن‌گاه که فرزندانی را در آغوش می‌کشد که در راهِ زیستی جاودانه، جامِ شهادت نوشیده‌اند.
بامداد روز پنجشنبه، فرودگاه بین‌المللی «خوزه مارتی» میزبان رزمندگان سلحشوری بود که در جریان تجاوزات دولت ایالات متحده در خاک ونزوئلا، جانِ خویش را فدا کردند. در این آیین، ارتشبد «رائول کاسترو روث»، پیشاهنگِ انقلاب کوبا، به همراه «میگل دیاز-کانل برمودز»، دبیر اول کمیته مرکزی حزب و رئیس‌جمهور، حضور یافتند تا نخستین مراتبِ تکریم و احترام را به ساحتِ این دلاوران به‌جای آورند.
مراسمِ نظامیِ استقبال از همرزمانی که در مسیرِ انجام وظیفه به رستگاری رسیدند، با حضور اعضای دفتر سیاسی برگزار شد؛ از جمله «استبان لازو هرناندز»، رئیس مجلس ملی قدرت مردمی و شورای دولتی، «مانوئل ماررو کروز»، نخست‌وزیر، «روبرتو مورالس اوهدا»، دبیر سازمان، و همچنین ژنرال‌های سپاه «آلوارو لوپس میرا» و «لازارو آلبرتو آلوارز کاساس»، وزیران نیروهای مسلح انقلابی و کشور.
در این مراسمِ بزرگداشت، دیگر اعضای برجسته‌ی دفتر سیاسی، به‌ویژه فرمانده مجاهد «خوزه رامون ماچادو ونچورا» و «اورلاندو مانیرو گاسپار»، سفیر جمهوری بولیواری ونزوئلا در کوبا نیز حضور داشتند.

در فاصله‌ای کوتاه از یکدیگر، خانواده‌های ۳۲ دلاور ایستاده بودند؛ فرزندان، پدران، برادران و همسرانی که در پیوندی از درد و تسلا، یکدیگر را سخت در آغوش کشیده بودند. مردانی که بر سرِ عهد و تکلیف خویش ایستادگی کردند، هرچند این وفاداری به بهای جانشان تمام شد و از نثارِ تمامِ داراییِ خویش دریغ نورزیدند.
فراتر از طنینِ مارشِ دسته‌موزیک ستاد کل، صدای هق‌هقِ گریستن به گوش می‌رسید. دیدگانِ حاضران بر هواپیمایی دوخته شده بود که در گوشه‌ای از میدان آرمیده بود. هیچ فریاد و غوغایی سکوت را نمی‌شکست؛ ارتش، شکوهِ مراسم را آراسته بود و غبارِ اندوه از روزها پیش بر چهره‌ها نشسته بود.
سپس سربازان، تابوت‌های مزین به پرچم تک‌ستاره را بر دوش گرفتند و از هواپیما خارج شدند. همان پرچمی که دلاوران در سرزمینِ بولیوار و چاوز از شرفش دفاع کرده بودند؛ چرا که دفاع از آرمانِ ونزوئلا، دفاع از کیانِ خویشتن و پاسخی شایسته به تاریخی است که پیشانی‌نوشتِ ملت کوباست.
پیکرها بر شش ارابه توپ قرار گرفتند؛ با همراهیِ شجاعتی که نه در تنگنای تابوت می‌گنجد و نه در بندِ کلمات. خودروها در مقابل آرایشِ نظامیِ نیروها استقرار یافتند. هم‌زمان با نواختن سرود ملی و مارش رزم، شلیکِ سه قبضه تفنگ، فضای پایانه هوایی را به لرزه درآورد.
پس از طنینِ «آهنگ سکوت»، ژنرال سپاه «لازارو آلبرتو آلوارز کاساس» با لحنی سرشار از احساس و احترامی برادرانه، سخن آغاز کرد و در پیشگاهِ شهیدان، به نمایندگی از تمامِ کوبا، بر سوگندِ وفاداری به میهن و همبستگیِ مردمانِ آمریکای لاتین تاکید ورزید.
وی اظهار داشت: «ما با تسلیم و سرشکستگی به استقبالشان نیامده‌ایم، بلکه با غروری بی‌پایان و تعهدی جاودانه پذیراشان هستیم؛ چرا که مردم کوبا در دشوارترین آزمون‌ها آموخته‌اند که مرگ بر آنان که با سلاح در دست، در راهِ آرمانی عادلانه سقوط می‌کنند، چیره نخواهد شد. آنان با خود الگوی ماندگار ایثار، شهامت و وفاداری به والاترین ارزش‌های انسانی را به ارمغان آورده‌اند.»
او با یادآوریِ ساعت‌های تلخی که حمله خائنانه به ونزوئلا رقم زد، بر پیوندِ برادرانه‌ای تاکید کرد که ما را به آن سرزمین متصل می‌سازد؛ جایی که آرمان‌های بولیوار، مارتی، چاوز و فیدل در هم گره خورده‌اند.

وزیر کشور تصریح کرد که کوبا هرگز فرزندانش را رها نخواهد کرد، از اصول خویش عقب‌نشینی نخواهد نمود و در برابر خانواده‌ها، تاریخ و مقامِ ارتشبد اعلام کرد که: «در خاک کوبا هرگز مجالی برای بزدلی و خیانت نخواهد بود.»
آلوارز کاساس افزود: «دشمن با تفاخر از عملیات‌های دقیق و نیروهای ویژه‌ی خود سخن می‌گوید، اما ما از دختران و پسرانی سخن می‌گوییم که ناگزیرند بدون آغوشِ پدری بزرگ شوند که جانش را فدای آینده‌ی آنان کرد.»
وی با تکرار یک حقیقتِ مسلم گفت: «امپریالیسم شاید به سلاح‌های پیچیده مجهز باشد، اما هرگز قادر نخواهد بود عزت و کرامت ملت کوبا را خریداری کند.»
او سخنان خود را چنین به پایان برد: «ما یاد آنان را در هر مجاهدت، در هر چالش و در هر پیروزی زنده نگاه خواهیم داشت. شما اسوه‌ی افتخار هستید؛ درسی برای تردیدکنندگان و هشداری برای تهدیدکنندگان.»
کوبا بر این باور است که قهرمانان را باید استوار و بی‌اشک به یاد آورد، اما نباید از خاطر برد که: «آن‌گاه که ملتی سترگ و دلاور می‌گرید، بنیانِ ستم به لرزه در می‌آید.»
سربازان با پیشانی‌های برافراشته، همان‌گونه که آن ۳۲ مَردِ جاویدان در پیشگاهِ میهن جان باختند، تابوت‌ها را حرکت دادند تا در آغوشِ پرمهرِ مردم قرار گیرند.
شکوه و جلال بر آنان باد!
در شامگاهِ این پنجشنبه، ارتشبد رائول کاسترو به همراه رئیس‌جمهور، آخرین گاردِ احترام را در ستاد وزارت نیروهای مسلح انقلابی رهبری کردند. سپس رائول در برابر هر یک از تابوت‌ها ادای احترام نمود؛ ۳۲ همرزم دلاوری که اکنون به نمادِ والای نژادِ مبارز و انقلابیِ کوبا بدل شده‌اند.
بارانِ مداومی که پایتخت را در بر گرفته بود نیز نتوانست مانع از حضور هزاران زن و مردی شود که برای پیوستن به این آیینِ پرافتخار و مشایعتِ قهرمانان به آغوشِ میهن، به خیابان‌ها آمده بودند.