گزارش ویژه: نیم میلیون کوبایی در راهپیمایی رزمندگان؛ ادای احترام سراسری در کوبا به قهرمانان

گرانما
ترجمه مجله جنوب جهانی

پینار دل ریو – خیابان «خوزه مارتی» که بارها شاهد جشن و سرور بوده، این بار میزبان جمعیتی متاثر و آرام است که برای تجلیل از کاپیتان «یوئل پرز تبارس» و ۳۱ رزمنده دیگر کوبایی که در جریان تهاجم مسلحانه ایالات متحده به ونزوئلا جان باختند، گرد هم آمده‌اند.
در صف نخست، خانواده‌های این افسران و مقامات عالی‌رتبه منطقه حضور دارند. پس از آن‌ها، همرزمانشان در وزارت کشور و سپس مردمی که امروز فرزندان خود را با آمیزه‌ای از غرور و اندوه بدرقه می‌کنند، ایستاده‌اند.
در موزه استانی «پینار دل ریو»، صف طولانی مردم گویای همدردی عمیق ملتی است که خانواده‌های داغدار را در آغوش گرفته‌اند. این حضور گسترده، علاوه بر ابراز غم، نشان‌دهنده انزجار از سیاست‌های خصمانه دولت آمریکا و اراده تزلزل‌ناپذیر مردم در دفاع از میهن است.
«یامیله راموس کوردرو»، دبیر اول حزب در منطقه، در آغاز مراسم اظهار داشت: «این ۳۲ کوبایی دلاور به خاطر شرافت و تصمیم‌شان بر تسلیم نشدن در برابر دشمنی که از نظر تعداد، فناوری و قدرت آتش برتر بود، تا ابد در یادها خواهند ماند. والاترین ادای احترام ما، تحکیم وحدت میان انقلابیون و تقویت استکبارستیزی به عنوان اصل تسخیرناپذیر انقلاب خواهد بود.»
در سینفوئگوس: بهت، وفاداری و تجدید میثاق با وظیفه
مردم «سینفوئگوس» در پارک تاریخی خوزه مارتی، یاد و خاطره ۳۲ رزمنده‌ای را که در جریان حمله جنایتکارانه دولت آمریکا به جمهوری بولیواری ونزوئلا قهرمانانه جان باختند، گرامی داشتند.
«آرماندو کارانزا وایادارس»، دبیر اول کمیته استانی حزب، با اشاره به ریشه‌های میهن‌پرستی این مردم، بر صلابت برادران جان‌باخته و آمادگی ملت کوبا برای مبارزه تاکید کرد. در صفوف طولانی عزاداران، رزمندگان نیروهای مسلح، کارگران، دانشجویان و حتی کودکان در کنار هم ایستادند تا مراتب انزجار خود را از اقدام جنایتکارانه یانکی‌ها اعلام کنند.
ماتانزاس: حضور یکپارچه ملت در برابر قهرمانان خود
میدان «لا ویخیا» در ماتانزاس شاهد حضور انبوه مردمی بود که برای تجلیل از شهدای راه آزادی گرد هم آمده بودند. این بار نه یک «نمایندگی» از مردم، بلکه توده عظیمی از ساکنان شهر با هر سن و سالی حضور یافتند؛ مردمی که از شجاعت ۳۲ قهرمانی که همچون مبارزان راه استقلال (مایمبیز) تا آخرین نفس جنگیدند، به وجد آمده بودند.
«ماریو سابینس لورنزو»، دبیر اول حزب در استان، نحوه تهاجم آمریکا به کشور برادر، ونزوئلا، و نقض حاکمیت آن به قصد ربودن رئیس‌جمهور «نیکولاس مادورو» و همسرش «سیلیا فلورس» را با اتهامات واهی محکوم کرد. او با قرائت ابیاتی از شعر «پرچم من»، تاکید کرد که حتی پیکرهای بی‌جان قهرمانان نیز از حریم وطن دفاع خواهند کرد.
«ماربلیس سانچز لوپز»، خواهر سرهنگ «اورلاندو اسوریا لوپز» که در این نبرد جان باخت، اظهار داشت: «داغ بزرگی بر دل دارم، اما سرشار از غرورم. برادرم راه پدرم، رزمنده سیرا مائسترا، را ادامه داد. او مردی باجذبه، نجیب و بسیار وظیفه‌شناس بود و مثل یک قهرمان واقعی جنگید.»
سانتیاگو د کوبا: خون ریخته شده هرگز پایمال نخواهد شد
هزاران تن از مردم سانتیاگو، خانواده‌های هشت رزمنده بومی این سرزمین قهرمان‌پرور را همراهی کردند. «بئاتریس جانسون اوروتیا»، دبیر اول حزب در استان، در برابر مجسمه «آنتونیو ماسئو» گفت: «اینان فرزندان انقلاب بودند که با این اصل پرورش یافتند که دفاع از آزادی ملت برادر، به مثابه دفاع از آزادی خویش است.»
«آلخاندرو»، فرزند «بیسمار مورا آپونته»، با چشمانی اشک‌بار گفت: «خونی که پدرم نثار کرد، بیهوده نبود. درد فراق بیکران است، اما تعهد ما به آرمان‌های او نیز پابرجاست.»
هولگین: آنان که در راه زندگی می‌میرند، هرگز نمی‌میرند
صدها نفر در پارک «کالیستو گارسیا» گرد آمدند تا به ۳۲ رزمنده‌ای که در مسیر انجام وظیفه جان باختند، ادای احترام کنند. پیکرهای پاک این شهدا در سالن «فیدل کاسترو» در موزه شهرداری قرار گرفت تا پیش از انتقال به آرامگاه قهرمانان، مورد تجلیل مردم قرار گیرند.
سپیده‌دم کوبا با یاد قهرمانان
کوبا امروز با دریایی متلاطم آغاز شد، گویی طبیعت نیز در سوگ فرزندانش نشسته است. در «راهپیمایی مردم رزمنده» که با حضور «میگل دیاز-کانل برمودز»، رئیس‌جمهور کوبا، و فرمانده «خوزه رامون ماچادو ونتورا» برگزار شد، کوبایی‌ها از نسل‌های مختلف برای تجلیل از کسانی که در ۳ ژانویه در ونزوئلا جان باختند، گرد هم آمدند.
دیاز-کانل بار دیگر تاکید کرد که کوبا به آرمان‌های حاکمیت ملی، عدم مداخله و استکبارستیزی وفادار می‌ماند و هیچ تهدیدی را نمی‌پذیرد. او با یادآوری سخن «چه گوارا» گفت: «به امپریالیسم نباید حتی ذره‌ای اعتماد کرد.»
وحدت؛ قدرتمندترین سلاح انقلاب ما
در ۳ ژانویه ۲۰۲۶، در تاریک‌ترین ساعات بامداد، زمانی که مردم نجیب ونزوئلا در خواب بودند، این کشور به دستور «دونالد ترامپ»، رئیس‌جمهور آمریکا، مورد تهاجم قرار گرفت. بمب و آدم‌ربایی، پاسخ ایالات متحده به بیانیه‌های رئیس‌جمهور ونزوئلا بود که تنها چند ساعت قبل برای گفتگو اعلام آمادگی کرده بود.
رزمندگان گارد حفاظت که بخشی از خانواده ما هستند، تا آخرین لحظه همچون اسطوره‌ها جنگیدند. سرهنگ اول «اومبرتو آلفونسو روکا» پیش‌تر گفته بود: «تنها از روی جسد من می‌توانند رئیس‌جمهور را بربایند یا ترور کنند.» او و همراهانش به عهد خود وفا کردند و جانشان را فدای حفاظت از زوج ریاست‌جمهوری کردند.
بقایای مقدس ۳۲ تن از هم‌میهنان ما دیروز به وطن بازگشت. آن‌ها معیار شجاعت و شخصیت کوبایی‌هایی هستند که به پیوندی که از زمان «بولیوار» شکل گرفته و توسط «فیدل» و «چاوز» به اوج رسیده، وفادار ماندند.
مقامات آمریکایی خود با شگفتی و تحسینی ناخواسته، به دلاوری این مشت گره‌کرده از مردانی اذعان کرده‌اند که با وجود نابرابری شدید در قدرت آتش، مقاومتی جانانه نشان دادند. حمله تروریست‌های «دلتا»، علی‌رغم برخورداری از پیشرفته‌ترین تجهیزات، آن‌گونه که به دنیا فروخته‌اند، یک گردش ساده نبود. رزمندگان ما بدون جلیقه ضدگلوله و تنها با سلاح ایمان و اخلاقِ آموخته در مکتب فیدل و رائول، تا پای جان رزمیدند. آنان وارثان «آنتونیو ماسئو» و «خوان آلمیدا» بودند که زیر باران گلوله فریاد زد: «اینجا هیچ‌کس تسلیم نمی‌شود!»