منتشر شده در رسانه چینی
ترجمه مجله جنوب جهانی

رنجِ نامتناهیِ ناو «فورد»؛ آنگاه که آتش‌افروزی‌های دولت ترامپ، سربازان را به ستوه می‌آورد

دولت ترامپ با شمشیرِ تیزِ سیاستِ خارجی، در هر سوی جهان آتش می‌افروزد، اما دودِ این آتش، نخست بر چشمان سربازانی می‌نشیند که فراتر از توان، به فرمانِ او می‌تازند.

روزنامهٔ وال‌استریت‌ژورنال در گزارشی که بیست‌ویکم فوریه منتشر کرد، پرده از رنجی برگرفت که از پنج ماه پیش تاکنون بر خدمهٔ ناو هواپیمابر «فورد» سنگینی می‌کند. این ناو عظیم‌الجثه، پس از آن‌که از دریای مدیترانه رهسپار دریای کارائیب شد، اکنون بار دیگر اقیانوس اطلس را درنوردیده تا در خاورمیانه، به عنوان اهرمِ فشار بر ایران، به گل نشیند. هشت ماه دریانوردیِ بی‌وقفه، استقامتِ ملوانیان را به مرزِ شکست کشانده است؛ چنان‌که از دست دادنِ عزیزان در آیینِ تدفین و غیبت در لحظه‌های رشدِ فرزندان، تنها گوشه‌ای از آلامِ آنان است. حتی سیستم‌های بهداشتی و فاضلابِ ناو نیز از کار افتاده‌اند و بسیاری، اندیشهٔ ترکِ خدمت را در سر می‌پرورانند.

ناو «فورد» در بیست‌وچهارم ژوئن ۲۰۲۵ بندر نورفولک را ترک گفت و از اکتبر همان سال، در رزمایش‌های منطقهٔ کارائیب، از جمله عملیاتِ مرتبط با ونزوئلا، شرکت جست. جالب آن‌که در جریانِ درگیری‌های اسرائیل و ایران که دوازدهم ژوئن رخ داد، این ناو در مدیترانه حضور داشت و از عملیات «چکشِ نیمه‌شب» بازماند.

تصاویر ماهواره‌ای نشان می‌دهد «فورد» روز جمعه (بیستم فوریه) از تنگهٔ جبل‌الطارق گذر کرده و به سمت شرق، رهسپار شده است.

بر اساس گفت‌وگوهای وال‌استریت‌ژورنال با ملوانان و خانواده‌هایشان، با تشدید تنش‌ها میان واشنگتن و تهران، تصمیمِ دومِ دولت ترامپ برای تمدیدِ مأموریتِ «فورد»، ضربه‌ای سهمگین بر پیکرهٔ خدمه و خانواده‌هایشان وارد آورده است. برخی از دریانوردان، پس از بازگشت به بندرِ مادر، خداحافظی با یونیفرمِ نظامی را در سر می‌پرورانند.

مارک مونتگمری، دریاسالارِ بازنشستهٔ نیروی دریایی ایالات متحده، می‌گوید در دورانِ صلح، ناوهای هواپیمابر معمولاً برای شش ماه به مأموریت می‌روند و برنامه‌ریزان، چند ماهِ اضطراری نیز در نظر می‌گیرند. با این حال، ملوانانِ «فورد» اکنون هشت ماه است که از خانه دورند و این مأموریت ممکن است به یازده ماه کشیده شود؛ رقمی که رکوردِ طولانی‌ترین مأموریتِ پیوستهٔ ناوهای آمریکایی را خواهد شکست.

نیروی دریایی ایالات متحده یازده ناو هواپیمابر در اختیار دارد که همگی بر اساس برنامه‌ریزی‌های بلندمدت، مأموریت می‌یابند. در هر برههٔ زمانی، بخشی از این ناوگان در نقاطِ مختلف جهان حضور دارند، بخشی در حالِ آموزش‌اند و بقیه در دستِ تعمیر و نگهداری. افزون بر «فورد»، گروهِ رزمیِ ناو «لینکلن» نیز رهسپار خاورمیانه شده است.

یک مقامِ نیروی دریایی در بیانیه‌ای اذعان کرد که خدمت در دریا، دشواری‌های خاصِ خود را دارد و رهبریِ نیروی دریایی، حمایت از ملوانان و خانواده‌هایشان را در صدرِ اولویت‌ها قرار داده است.

اما سنگینیِ بار بر دوشِ خدمه، محدود به «فورد» نمی‌شود؛ این، دردی است که تمامِ ناوگان را می‌نشیند.

در بازهٔ آوریل تا مهٔ ۲۰۲۵، ناو «ترومن» در حالی‌که هشت ماه از مأموریتِ خود می‌گذشت و به پایانِ آن نزدیک می‌شد، در دریای سرخ و در جریانِ مقابله با حوثی‌ها، چندین فروند جنگنده از دست داد. گزارشِ یکی از هیئت‌های بازرسیِ نیروی دریایی، علتِ این حادثه را شدتِ بیش از حدِ عملیات اعلام کرد.

یکی از ملوانانِ «فورد» در گفت‌وگو با وال‌استریت‌ژورنال، از خشم و یاسِ هم‌رزمانش سخن گفت و افزود که برخی، پایانِ این مأموریت را پایانِ خدمتِ خود می‌دانند.

این ملوان، که خود نیز جدی‌تر از پیش به فکرِ بازنشستگی افتاده، از دوریِ دخترِ خردسالش سخن می‌گفت. اما آنچه بیش از هزاران کیلومترِ فاصله، جانِ او را می‌آزارد، ندانستنِ زمانِ وصال است.

تمدیدِ مأموریت، به معنای از دست دادنِ تولدها، تولدسال‌ها، پیمانِ ازدواج و حتی آیینِ تدفینِ عزیزان است.

داوید اسکاروسی، فرماندهٔ ناو «فورد»، اقرار می‌کند که تمدیدِ دومِ مأموریت، حتی برای او نیز «دشوارِ باور» بوده است.

او در نامه‌ای که چهاردهم فوریه، پس از اعلامِ تمدیدِ مأموریت، به خانواده‌های ملوانان نوشت، اعتراف کرد که انتظار داشت ظرفِ هفته‌های آینده به خانه بازگردد و به تعمیرِ نرده‌های حیاطِ خلوتِ خانه‌اش بپردازد.

«با بسیاری از شما گفت‌وگو کرده‌ام؛ کسانی که سفر به دیزنی‌لند، پیمانِ حضور در عروسیِ دوستان، و تعطیلاتِ بهاریِ بوش‌گاردنز را لغو کرده‌اند.» اسکاروسی در این نامه می‌نویسد.

با این همه، این فرمانده در پایانِ سخنانش می‌افزاید: «هرگاه میهن بخواند، ما پاسخ‌گوییم.» اما آیا همهٔ پنج‌هزار افسر و سربازِ این ناو، آمادهٔ چنین فداکاری‌اند؟

بسیاری از ملوانانِ «فورد»، جوانانی بیست‌ساله‌اند که دلمشغولِ والدین و طعمِ غذاهایِ خانگی‌اند؛ برخی دیگر، خود پدر و مادر شده‌اند. آنان می‌کوشند از راهِ تلفن و واتس‌اپ با خانه در ارتباط باشند، اما رازداریِ محلِ ناو، پیوندِ آنان با خانواده را قطع‌واصل کرده و بی‌نظم ساخته است.

جمی پروسر، ساکنِ پنسیلوانیا، به وال‌استریت‌ژورنال گفت که پسرش که در «فورد» مسئولِ هدایتِ عرشه است، هرگاه ناو به حالتِ «خاموشیِ رادیویی» می‌رود، گاهی دو تا سه هفته بی‌خبر می‌ماند؛ تا آن‌که ناگهان در ساعتِ سه بامداد، تلفن به صدا درمی‌آید و صدایِ پسر از بندری دور به گوش می‌رسد.

پروسر می‌گوید پسرش دو فرزند دارد و در این مدت، از حضور در مراسمِ تدفینِ پدربزرگ، جداییِ خواهر و بیماریِ برادرش بازمانده است. او حتی نتوانسته است تعمیراتِ لازمِ خانه، از جمله رنگ‌آمیزیِ تزئیناتِ بیرونیِ دیوارها، را انجام دهد.

پروسر افزود که پسرش اشاره‌ای به نقصِ فنیِ سرویس‌های بهداشتیِ ناو کرده، اما جزئیات نگفته است. رادیویِ ملیِ عمومیِ آمریکا (ان‌پی‌آر) نخستین‌بار در ژانویهٔ امسال گزارش داد که بسیاری از توالت‌های «فورد» از کار افتاده‌اند.

مقاماتِ نیروی دریایی اعلام کردند که سیستمِ فاضلابِ «فورد» که با فناوریِ خلاء کار می‌کند و مسئولِ دفعِ پسماندِ نزدیک به ۶۵۰ سرویسِ بهداشتی است، در طولِ مأموریت دچارِ اشکال شده و به‌طورِ میانگین، روزی یک‌بار نیاز به تعمیر داشته است.

روزالین مگی، همسرِ یکی دیگر از خدمهٔ «فورد»، می‌گوید حفظِ ارتباط با عزیزان، کاری بس دشوار است و گاهی ناو برای روزهایِ متوالی، فاقدِ آنتن‌دهی می‌شود. او که هشت ماه است به‌تنهایی در ویرجینیا بیچ زندگی می‌کند، تاکنون هفده بستهٔ پستیِ حاوی خوراکی‌ها و هدایایِ کوچک برای همسرش فرستاده است.

«هرچند تنها و آزرده‌ام، اما چاره‌ای جز ماندن در این‌جا ندارم.» او می‌گوید هنگامی که خبرِ تمدیدِ مأموریت را شنید، «دلش شکست».

شارلین بوستون، مادرِ یکی از خدمهٔ ناو که مسئولِ مسلح‌کردنِ جنگنده‌هاست، امیدوار بود پسرش دومِ فوریه به خانه بازگردد. او و مادرش برنامه‌ریزی کرده بودند که از کانتنِ می‌سی‌سی‌پی راهیِ ویرجینیا بیچ شوند تا پسرشان را بدرقهٔ ورود کنند؛ اقامتگاهی در «ایربی‌ان‌بی» اجاره کرده و خودرویی کرایه کرده بودند.

اما در بیست‌ودوم ژانویه، پیامکی از پسر رسید که همهٔ برنامه‌ها را لغو کند؛ خبرِ تمدیدِ دومِ مأموریت. او می‌گوید در همان لحظه، فرو ریخت و گریست.

دریابد داریل کودل، رئیسِ عملیاتِ نیروی دریایی ایالات متحده، در دیدار با خبرنگاران در ژانویه، از تمدیدِ مأموریت ابرازِ تأسف کرد و آن را هم برای نیروی دریایی بارِ مالی و هم برای ملوانان و خانواده‌هایشان سنگین خواند.

مونتگمری هشدار می‌دهد که مأموریت‌هایِ طولانی، بر خودِ ناو نیز سایه می‌افکند. پس از هشت ماه دریانوردی، تجهیزات دچارِ فرسایش می‌شوند، برنامه‌هایِ تعمیراتی و ارتقاء به تعویق می‌افتند و این امر، برنامهٔ کارِ ناوگان‌هایِ سازنده را بر هم می‌زند. او می‌افزاید که این وضعیت، اثرِ موجی بر چرخهٔ نگهداری و آموزشِ سایر ناوها نیز خواهد داشت.

—