ترجمه مجله جنوب جهانی

در حالی که سرانجام مذاکرات میان ایران و ایالات متحده در هاله‌ای از ابهام قرار دارد، کارشناسان در پی ارزیابی پیامدهای تازه‌ترین محموله‌های نظامی روسیه به تهران برآمده‌اند. این سامانه‌ها بعید است موازنه‌ی قوا را دگرگون سازند، و مسکو نیز ترجیح می‌داد آن‌ها را از جبهه‌ی اوکراین بازنکند. با این حال، این اقدام در تسکین خشم ایران از حمایت اندک صورت‌گرفته، با وجود «شراکت راهبردی»، کارایی دارد.

مسکو (آسیا نیوز) – روزنامه‌ی فایننشال تایمز گزارش داده است که روسیه و ایران قراردادی محرمانه‌ی ۵۰۰ میلیون یورویی منعقد کرده‌اند که بر اساس آن مسکو متعهد می‌شود ۵۰۰ سامانه‌ی پدافند هوایی قابل حمل توسط نفر (من‌پدز)، سامانه‌های موشکی ضدهوایی برد کوتاه و شانه‌انداز‌ی ور با، و ۱۵۰۰ موشک مجهز به دستگاه‌های هدف‌یابی موگلی-۲ برای شناسایی هواپیماها در تاریک‌ترین ساعات روز را به تهران تحویل دهد. تجهیزات نظامی در سه مرحله میان سال‌های ۲۰۲۷ تا ۲۰۲۹ تحویل خواهد شد تا سامانه‌ی پدافند هوایی ایران که در جنگ سال گذشته با اسرائیل بخشی از آن ویران شده بود، بازسازی شود. اطلاعات این توافق در دوره‌ای دیگر از تشدید تنش‌ها در منطقه افشا شد. دیروز، مذاکرات پیش‌بینی‌شده میان مقامات آمریکایی و ایرانی در ژنو برگزار شد: بدر البوسعیدی، وزیر خارجه‌ی عمان که نقش میانجی را ایفا کرد، از «پیشرفت چشمگیر» در مذاکرات حساس هسته‌ای سخن گفت، اما امکان دستیابی به توافقی که از جنگ بگریزاند، همچنان نامشخص است.

کمی بیش از یک سال پیش، روسیه و ایران توافق‌نامه‌ای «شراکت راهبردی» امضا کردند که هدفش «عمیق‌تر ساختن روابط میان دو کشور» از طریق همکاری اقتصادی و نظامی بود. در فوریه‌ی امسال، نیروهای دریایی روسیه و ایران مانورهای مشترکی در خلیج عمان برگزار کردند که به ناو هواپیمابر یواس‌اس آبراهام لینکلن نزدیک شد؛ ناوه‌ای که از ژانویه در آب‌های ساحلی ایران مستقر شده است. نیکیتا اسمگین، روزنامه‌نگار و تحلیلگر سیاسی، در رادیو سوبودا اظهار داشت که محموله‌های نوین «در بهترین حالت، اگر در جریان یک کمپین نظامی طولانی، بالگردها یا نیروهای دیگری که مستقیماً در خاک ایران عملیات می‌کنند، به کار آیند، سودمند خواهند بود».

در جنگ ۱۲ روزه، اسرائیل راکتی از خاک خود پرتاب نکرد و سامانه‌های ضدمنور من‌پدز بی‌کار می‌ماند. تنها پهپادهایی که اهداف مشخصی را نشانه گرفته بودند به ایران رسیدند، اما «تهران در تلاش است هر نوع سلاحی را گردآوری کند که شاید دیر یا زود به کار آید»، به گفته‌ی این کارشناس. روسیه، افزون بر این، به‌خوبی درک می‌کند که یاری مستقیم – با اعزام سربازان خود به ایران – جنگی با ایالات متحده و اسرائیل برمی‌انگیزد؛ تنها آشکار است که مسکو از آغاز سال پروازهای متعددی سازماندهی کرده، هرچند محتوای بار نامعلوم باقی مانده است. روسیه باید به نحوی جنگ خود در اوکراین را به سرانجام رساند، و منابعش برای حفظ جبهه‌ای دیگر از این اندازه کافی نیست.

ارسال سلاح از روسیه به ایران، از جمله بالگردها که خود روس‌ها به شدت به آن‌ها نیاز دارند، تا حد زیادی بی‌منطق می‌نماید. حتی اگر کمک‌های روسیه به ایران – پس از آنکه ایران خود به روسیه در جنگ اوکراین یاری رساند – افزایش یابد، «بعید است موازنه‌ی قوا را دگرگون سازد»، اسمگین اظهار نظر می‌کند. میخائیل کروتیکین، کارشناس دیگر و تحلیلگر صنعت نفت، باور دارد که «رهبری ایران تا حدی از روس‌ها که به تعهدات توافق‌شده پایبند نیستند، خشمگین است» و قرارداد محرمانه‌ی روزهای اخیر تلاشی برای ارضای حداقلی متحدان ایرانی است، حتی به قیمت هزینه‌ی خود مسکو. به نظر او، مانورهای دریایی «نمایشی مضحک از نیرویی نابودشده» است و در هر حال، در جنگ با اسرائیل روس‌ها انگشت به انگشت نزدند.

سخنگوی وزارت خارجه‌ی روسیه، ماریا زاخاروا، اظهار داشت که «علی‌رغم تهمت‌های غربی، ما از کشورهای دوست و متحدان خود، از جمله کوبا و ایران، با کمکی که بدون آن نمی‌توانستند استقلال خود را حفظ کنند، پشتیبانی می‌کنیم». کارشناسان در پاسخ می‌افزایند، مشروط بر آنکه خود روسیه بتواند استقلالش را حفظ کند و زیر فشار اقتصادی و اجتماعی جنگ از هم نپاشد.